ตอนที่ 2

สายลมและฝุ่นทรายพัดพาเส้นผมปลิวไสวออกจากใบหน้าของหลินซู เผยให้เห็นใบหน้าที่ซูบตอบจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม

ลู่เฉิงเยี่ยนขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "ลุกขึ้น กลับจวนก่อน"

หลินซูลุกขึ้นอย่างเชื่อฟัง แต่เพราะขาไร้เรี่ยวแรง จึงล้มพับลงไปอีกครั้ง

ในชั่วขณะที่ลู่เฉิงเยี่ยนหันกลับมา ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยประกายคมกริบ

"หากไม่อยากกลับ ก็จงกลับไปคลานอยู่ในค่ายทหารเสีย"

"ข้าขอร้อง อย่า..."

หลินซูรีบตะเกียกตะกายใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานขึ้นรถม้า

ขาเจ็บจนออกแรงไม่ได้ ท่าทางดูอเนจอนาถยิ่งนัก

ลู่เฉิงเยี่ยนหันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากมองนาง

หากไม่ใช่เพราะคำสั่งของท่านผู้นั้น เขาก็คงไม่มาพานางกลับไปแน่

แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เฉิงเยี่ยนฉงนใจคือ ท่านผู้อยู่ในตำแหน่งสูงส่งนั้น เหตุใดจึงใส่ใจหลินซูนัก

เพิ่งกลับเมืองหลวงก็ออกคำสั่งแล้ว

ลู่เฉิงเยี่ยนเป็นฝ่ายลงจากรถม้าก่อนพร้อมสั่งกำชับว่า "ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการที่ค่ายทหาร เมื่อพวกเจ้าส่งนางกลับไปแล้ว ก็ทิ้งรถม้าคันนี้เสีย ข้ารังเกียจความสกปรก"

เขารังเกียจว่านางสกปรก?

ความเจ็บปวดแล่นปราดในอก หลินซูสูดจมูก ลงจากรถม้าอย่างด้านชา

นอกประตูสีแดงของจวนกั๋วกง มีสตรีผู้หนึ่งรออยู่แล้ว

เมื่อเห็นหลินซู ก็รีบเดินตรงมาหาด้วยความกระตือรือร้น

อย่างไรก็ตาม ประโยคแรกที่เอ่ยออกมากลับเป็น "ลูกรักของแม่ สามปีผ่านไป เจ้ารู้ซึ้งถึงความผิดของตนเองแล้วหรือไม่?"

หลินซูตอบอย่างเย็นชา "ย่อมรู้แล้ว"

ความผิดของนางคือปรารถนาความรักจากครอบครัวมากเกินไป

การกลับมาครั้งนี้ นางต้องการตัดขาดความสัมพันธ์

แต่ไม่ใช่ตอนนี้

ท่านย่าร่างกายไม่แข็งแรง ต้องการนางคอยดูแลข้างกาย

เสิ่นฮูหยินมองร่างกายซูบผอมและสีหน้าเย็นชาของหลินซูด้วยแววตาซับซ้อน

หลังผ่านพ้นสามปีแห่งการลงทัณฑ์ บุตรสาวของนางก็เปลี่ยนไปมาก

เพียงมองแวบเดียว นางก็รู้สึกปวดใจ

แม้หลินซูจะทำผิดร้ายแรง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง นี่ก็คงได้รับบทเรียนแล้ว

"รู้ตัวก็ดี ต่อไปอย่าได้ดื้อรั้นอีก ลุกขึ้นเถิด" เสิ่นฮูหยินทำท่าจะประคองนาง

หลินซูรีบลุกขึ้น พลันถอยหลังหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากเสิ่นฮูหยิน

แววตาบอกชัดถึงความระมัดระวังตัว

เสิ่นฮูหยินรู้สึกปวดใจ "เจ้าโทษที่แม่ใจร้ายหรือ? แต่แม่ทำทุกอย่างเพื่อเจ้า เพื่ออนาคตของเจ้าทั้งสิ้น! ในใต้หล้านี้ มีมารดาคนใดไม่รักลูกตนเองบ้าง?"

หางตานางแดงระเรื่อ ซุ้มเสียงเจือแววสะอื้นเล็กน้อย

"อย่าได้โทษแม่เลย..."

ดวงตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ แทบจะเหมือนว่าผู้ที่ทนทุกข์มาสามปีคือนางเอง