ตอนที่ 3

เดินไปได้สองก้าว เขาก็หันกลับมากล่าวเสียงอ่อนโยน "หลินหลาง เจ้ามานี่"

"เจ้าค่ะ ท่านพี่"

นางยิ้มอย่างเจ้าเสน่ห์ เหลือบมองหลินซูแวบหนึ่ง

แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเหมือนพูดทุกอย่างแล้ว

หลินซูชินชาแล้ว

เพราะนางเป็นคนนอกเพียงผู้เดียวในครอบครัวนี้

แม้นางจะตื่นจากความฝันแล้ว ตัดสินใจโยนความรู้สึกทิ้งไป มอบคู่หมั้น บิดามารดา พี่ชายทั้งหมดให้หลินหลาง แต่เมื่อเห็นภาพนี้ก็ยังเจ็บใจจนน้ำตารื้นอยู่ดี

เสินซื่อพาหลินซูเข้าจวนพลางสั่งบ่าวไพร่ "พาคุณหนูไปชำระล้างเนื้อตัวก่อน แล้วค่อยไปคารวะท่านย่า"

จากนั้น นางก็ส่งยิ้มอ่อนโยนให้หลินซู "ย่าของเจ้าอายุมากแล้ว ช่วงหลายปีมานี้ต้องรับประทานยาต้มตลอด ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เมื่อพบท่าน จงทำตัวว่านอนสอนง่ายหน่อย อย่าเอ่ยถึงเรื่องสามปีนี้อีก ประเดี๋ยวท่านย่าจะเสียใจ"

หลินซูพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ท่านย่าเป็นคนที่ยุติธรรมที่สุดในบ้าน เพียงแต่อายุมากแล้ว จึงไม่ได้ดูแลกิจการในจวน

เสิ่นฮูหยินเห็นบุตรสาวรับฟัง จึงถอนหายใจโล่งอก

นางกล่าวอย่างระมัดระวัง "อีกอย่าง ยามนี้เจ้าอายุสิบแปด ถึงวัยออกเรือนแล้ว เรื่องในค่ายทหารก็อย่าได้พูดถึงอีก หากมีผู้ใดได้ยินว่าเจ้าอยู่ในค่ายทหารมาสามปี คลุกคลีกับบุรุษภายนอกวันแล้ววันเล่าจนเกิดคำนินทา จะส่งผลเสียต่อการแต่งงานของเจ้าได้"

"แม่คิดข้ออ้างให้เจ้าแล้ว จะบอกว่าเจ้าออกไปรักษาร่างกายที่อื่น จึงเพิ่งกลับมา"

หลินซูสีหน้าเรียบเฉย รับคำแล้วเดินตามแม่นมออกไป

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว กลับพบว่านี่ไม่ใช่ทางไปเรือนของตนเอง

นางกำลังจะเอ่ยปากถาม แม่นมก็ยิ้มตอบ "คุณหนูห้ามีร่างกายไม่แข็งแรงมาตลอด หลายปีนี้ต้องดื่มยาต้ม หมอบอกว่าต้นหลิวในเรือนของคุณหนูมีพลังหยินรุนแรงเกินไป นายท่านจึงสั่งให้คนโค่นต้นไม้ทั้งหมดทิ้งไปเจ้าค่ะ"

คุณหนูห้าที่แม่นมพูดถึงย่อมต้องเป็นหลินหลาง

"เพื่อรักษาอาการของคุณหนูห้า จึงรื้อเรือนปรับพื้นที่เชื่อมกับเรือนของคุณหนู และสร้างบ่อน้ำพุร้อนให้นางรักษาตัว แต่คุณหนูสี่ไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ก่อนคุณหนูกลับมา ฮูหยินท่านสั่งให้คนจัดเรือนใหม่ให้แล้ว"

แม่นมหาได้รู้สึกว่ามีอันใดไม่เหมาะสม ทั้งยังคิดว่านี่เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

ราวกับทุกคนลืมไปว่า หลินซูต่างหากที่เป็นบุตรสาวตัวจริงของจวนโหว

ส่วนหลินหลางเป็นเพียงบุตรสาวบุญธรรมเท่านั้น

แม่นมพาหลินซูมาถึงหน้าเรือนหลังหนึ่ง ก่อนผลักประตูเดินเข้าไป "ต่อไปคุณหนูจะอยู่ที่นี่นะเจ้าคะ"

เรือนหลังนี้เล็กกว่าเรือนเก่าไม่น้อย ด้านในปราศจากแมกไม้สีเขียว ดูโล่งเตียนไปหมด

ปรากฏสาวใช้สองคนก้าวเข้ามาคำนับหลินซู "คารวะคุณหนูสี่เจ้าค่ะ"

ไม่ได้กลับมาสามปี หลินซูจึงไม่รู้จักผู้คนในจวนแล้ว

สาวใช้สองคนนี้ล้วนเป็นคนใหม่ คนหนึ่งหน้ากลม อีกคนหน้ารูปไข่

ต่างเป็นสาวใช้หน้าตาน่ารัก ท่าทางฉลาดปราดเปรื่อง

"บ่าวมีนามว่าชุนฮวาเจ้าค่ะ"

"บ่าวมีนามว่าชิวเยว่เจ้าค่ะ"

ทั้งสองคนเอ่ยพร้อมกัน "คารวะคุณหนูสี่เจ้าค่ะ"

หลินซูพยักหน้า บอกให้พวกนางลุกขึ้น

"แล้วจือฮว่ากับเสาเย่าล่ะ?"

ทั้งสองคนคอยรับใช้ข้างกายหลินซูนับแต่นางถูกนำตัวกลับมา

หลังหลินซูถูกส่งไปใช้แรงงานในค่ายทหาร ก็ไม่ได้ข่าวคราวของพวกนางอีก