ตอนที่ 4

หลินซูพยักหน้า ก้าวเท้าเดินไปยังเรือนหย่งโซ่วของท่านย่า

เวลาผ่านไปสามปี จวนกั๋วกงเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย

หลินซูหยุดยืนที่ริมสระน้ำ สีหน้าครุ่นคิด "ดอกบัวที่นี่หายไปไหนหมด?"

"คุณหนูห้าบอกว่าช่วงฤดูร้อนสระน้ำมียุงชุม ซื่อจื่อจึงสั่งให้คนถอนออกไปเจ้าค่ะ"

หลินหลางอีกแล้ว

หลินซูรู้สึกปวดแปลบในอก

ตอนที่นางเพิ่งมาอยู่ในจวน ต้องคอยระมัดระวังพยายามเอาใจทุกคน

ดอกบัวเหล่านั้นเป็นนางปลูกด้วยตนเอง บอกว่ารอให้ดอกบัวโตก่อนแล้วจะนำไปกลั่นเป็นสุราให้หลินจิ่นซูดื่ม

หลินจิ่นซูยังหยอกล้อนางว่า "เจ้าเป็นน้องสาวข้า ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งเหล่านี้หรอก แต่ถ้าเจ้าชอบ พี่ใหญ่ก็จะช่วยปลูกเป็นเพื่อนเจ้าแล้วกัน"

ซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์เช่นเขา กลับยอมเปื้อนโคลนเต็มตัวเพื่อน้องสาวเช่นนาง

ตอนนั้นหลินซูคิดว่า ตนเองได้รู้รสชาติของการถูกทะนุถนอมเสียที

แต่ดูเหมือนว่า ความดีที่พวกเขามอบให้นางยังไม่ถึงหนึ่งหรือสองในสิบส่วนที่มอบให้หลินหลางด้วยซ้ำ

เมื่อมาถึงเรือนของท่านย่า

ในห้องก็มีผู้คนนั่งอยู่เต็มแล้ว

เสิ่นฮูหยินมองไปที่หลินซูผู้ยืนอยู่หน้าประตู ก่อนขมวดคิ้วมุ่น

ทำไมเสื้อผ้าถึงได้ดูหลวมโพรกเช่นนี้?

นางยังไม่ทันเอ่ยปาก หลินจิ่นซูก็ก้าวมาข้างหน้าบดบังสายตาท่านย่าเอาไว้

"หลินซู! นี่เจ้าตั้งใจใช่หรือไม่? เวลาสามปียังไม่อาจทำให้เจ้าเรียนรู้ที่จะเข้าใจเรื่องราวได้เลย เจ้ายังคงทำตัวเจ้าเล่ห์เช่นนี้อีกหรือ? ช่างน่าผิดหวังเสียจริง!"

"บอกให้เจ้าแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนมาพบท่านย่าไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงแต่งตัวเช่นนี้?" เขาชักสีหน้าไม่พอใจ พูดพร้อมกับแผ่บารมีของรองเสนาบดีกรมอาญาออกมาโดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มขมวดคิ้วนิ่วหน้า กล่าวราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ "หากเจ้ามีความไม่พอใจใดก็ระบายมาที่ข้าเถิด ไยต้องแสดงละครต่อหน้าท่านย่า จงใจเรียกร้องความสงสารจากท่าน เจ้าอยากให้พวกเราโกรธจนอกแตกตายหรือไร?"

หลินซูรู้สึกเพียงแต่ขบขัน

นางเลิกคิ้ว คลี่ยิ้มเย็นชา "อาภรณ์ชุดนี้เสิ่นฮูหยินเป็นผู้เตรียมให้ หากข้าไม่สวมชุดนี้ หรือข้าควรสวมชุดเก่านั้นมาพบท่านย่าดีเล่า?"

หลินจิ่นซูถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ หลินซูเรียกมารดาว่าฮูหยิน

เขาเพิ่งนึกได้ว่า ตั้งแต่กลับจวนมา หลินซูก็ไม่เคยเรียกเขาว่าพี่ใหญ่เหมือนกัน

ใจหายวาบ คำถามติดค้างอยู่ในลำคอทันที

ใบหน้าของหลินจิ่นซูฉายแววสงสัย ในใจมีเสียงหนึ่งถามไม่หยุด

ผ่านไปแค่สามปีเท่านั้น เหตุใดนางจึงซูบผอมถึงเพียงนี้?

เสิ่นฮูหยินรีบกล่าว "นี่เป็นความเผลอเรอของข้าเอง เจ้าไม่จำเป็นต้องตำหนิซูเอ๋อร์"

หลินจิ่นซูพลันถอยหลังหนึ่งก้าว เบี่ยงตัวเปิดทางให้หลินซูเดินเข้ามา

ท่านย่ากำลังจ้องมองมาด้วยใจจดจ่อ

"เร็ว รีบเข้ามาให้ย่าดูชัดๆ หน่อย"

หลินซูรู้สึกอยากร้องไห้ยามมองแววตาอันกระวนกระวายของท่านยา จึงก้าวเข้าไปปล่อยให้ท่านย่าจับนางสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

"เหตุใดถึงผ่ายผอมเช่นนี้?"

ท่านย่าโอบหลินซูไว้ในอ้อมแขน กล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เด็กน้อยที่น่าสงสาร เจ้าต้องทนทุกข์มากแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของย่าที่แก่เกินไป ปกป้องเจ้าไม่ได้ ย่าช่างไร้ประโยชน์"