ตอนที่ 5

หลินจิ่นซูจ้องมองหลินซูเขม็ง

ชัดเจนว่านางกำลังยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา

แม้ไม่ได้พูดถ้อยคำตำหนิ แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกละอายใจ

สีหน้าเขาอ่อนโยนขึ้น กำลังจะอ้าปากพูดบางอย่าง ก็ถูกหลินหลางขัดจังหวะเสียก่อน

"ล้วนเป็นความผิดของข้า ข้าสมควรตาย หากไม่ใช่เพราะร่างกายข้าอ่อนแอ ทนฤทธิ์ยาไม่ไหว พี่หญิงก็คงไม่ต้องทนทุกข์เช่นนี้"

"แต่เดิมข้าก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้อยู่แล้ว ไม่สู้ปล่อยให้ข้าไปอยู่ชานเมืองกับบิดามารดาที่แท้จริงเถิด..."

นางร้องไห้จนหายใจไม่ทัน

ราวกับผู้ที่ถูกรังแกคือนาง น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย สามารถดึงดูดความสนใจของเสิ่นฮูหยินได้ในทันที

เสิ่นฮูหยินกลับไปอยู่ข้างกายหลินหลาง รีบปลอบโยนว่า "อย่าร้องไห้เลย ร่างกายเจ้าเป็นเช่นนี้จะทนไหวได้อย่างไร"

หลินจิ่นซูก็ร้อนใจ "ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่รู้สภาพร่างกายตัวเอง ร้องไห้ขนาดนี้จะเป็นอย่างไร หากรู้ก่อนก็คงไม่ให้เจ้ามาแล้ว เจ้าจะได้ไม่ต้องกังวลไปด้วย"

พูดจบ ก็หันมามองหลินซูเป็นเชิงตำหนิ

ราวกับโทษหลินซูที่ไม่ควรเปิดเผยบาดแผลออกมา

ทำให้ท่านย่าสงสาร ทำให้หลินหลางรู้สึกผิด แม้แต่ท่านแม่ก็ยังเต็มไปด้วยความละอายใจ

พวกเขาประคองหลินหลาง ทั้งยกน้ำชาทั้งหยิบหยูกยา

ชั่วขณะนั้น ทุกคนในห้องต่างห้อมล้อมหลินหลาง

หลินซูยืนอยู่ด้านข้าง ราวกับเป็นคนนอกที่ไม่สำคัญ

แต่ทว่า...

นางจะเป็นคนนอกได้อย่างไร ชัดเจนว่านางเป็นคนผิดต่างหาก

ไม่ว่าจะเป็นความสงสาร ความกังวล และความรู้สึกผิดของผู้คนในห้อง ล้วนเกิดจากนาง

ฉับพลันนั้น ท่านกั๋วกงหลินเจิ้งหยวนพลันเดินเข้ามาในห้อง

สายตาอันเข้มงวดของเขากวาดมองผู้คนในห้อง หยุดชะงักที่หลินซูครู่หนึ่ง ก่อนคำนับต่อหญิงชรา "คารวะท่านแม่ขอรับ"

ท่านย่ารีบโบกมือ "ลุกขึ้นเถิด"

หลังหลินเจิ้งหยวนยืดตัวขึ้น หลินจิ่นซูและหลินหลางต่างเรียกเขาว่า "ท่านพ่อ"

มีเพียงหลินซูที่เรียกเสียงเรียบเฉย "ท่านกั๋วกง"

เพียงเสียงเรียกท่านกั๋วกงนี้ ก็ทำให้บรรยากาศในห้องต้องหยุดนิ่งอีกครั้ง

หลินเจิ้งหยวนถามย้ำราวกับฟังไม่ถนัด "เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?"

หว่างคิ้วของเขาปรากฏความขุ่นเคืองก่อตัวขึ้นเงียบงัน

หลินซูก้มหน้า ยังคงพูดเสียงเบา "ท่านกั๋วกง"

"เพี๊ยะ!"

เสียงตบใบหน้าหลินซูดังสนั่น หญิงสาวถูกตบจนหน้าหันไปด้านข้าง

"เจ้ามันเด็กเนรคุณ สามปีผ่านไปยังไม่สำนึกอีกหรือ? เรียกข้าว่าท่านกั๋วกง หวังจะตัดความสัมพันธ์กับจวนกั๋วกงหรือไร? หากยังไม่รู้จักเข้าใจโลก ก็ไสหัวกลับไปใช้แรงงานที่ค่ายทหารซะ! พวกเราไม่ต้องการบุตรสาวอกตัญญูเช่นเจ้า!"