ตอนที่ 6

"คงไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ" หลินซูกล่าวด้วยความฝืนใจ

ท่านย่าถอนหายใจ ยังอยากจะพูดบางอย่างกับหลินซู แต่เพราะหมดแรงจึงต้องให้หลินซูกลับไปพักผ่อนก่อน

เรื่องที่เหลือค่อยพูดกันภายหลัง

หลินซูปรนนิบัติท่านย่าจนเข้านอนแล้ว จึงกลับเรือนของตนเอง

ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ได้ยินเสียงห่วงใยของเสิ่นฮูหยินดังขึ้นจากด้านนอก

"ซูเอ๋อร์ เจ้านอนแล้วหรือ?"

ดวงตาของหลินซูฉายแววรำคาญใจเล็กน้อย พยักหน้าให้ชุนฮวาไปเปิดประตู

เสิ่นฮูหยินเข้ามาในห้อง มองแก้มบวมแดงของหลินซู เดินมาตรงหน้านางพลางกระซิบถาม "ยังเจ็บอยู่หรือไม่?"

หลินซูมองนางนิ่งงันราวกับกำลังตั้งคำถามโดยไร้เสียง

เสิ่นฮูหยินรู้ตัวว่าถามไปก็ไร้ประโยชน์ จึงรีบกล่าว "ซูเอ๋อร์ แม่นำยาสมานแผลจากร้านโอสถเป่าเหอมาให้เจ้า จำไว้เจ้าต้องทาให้ดี ยานี้มาจากฝีมือหมอเทวดาเชียวนะ"

"ปัจจุบันหมอเทวดาหายตัวไปสามปี ยาตัวนี้หาได้ยากยิ่ง เจ้าต้องใช้อย่างประหยัด ไม่เกินหนึ่งเดือน รอยแผลบนร่างกายก็จะจางหายไปเอง"

เสิ่นฮูหยินยื่นมือเกี่ยวปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าไปทัดไว้หลังใบหูให้บุตรสาว "ซูเอ๋อร์ แม่ผิดต่อเจ้า แม่ปกป้องเจ้าไม่ดี หากเจ้ามีความโกรธแค้นอันใด ก็ระบายมาที่แม่เถิด อย่าไปโทษคนอื่นเลย"

"ต่อไป แม่จะรักเจ้าให้ดี"

เสิ่นฮูหยินยัดกระปุกยาใส่มือหลินซู หลินซูเปิดกระปุกยาออกดู

สิ่งที่เห็น กลับเป็นยาเพียงครึ่งกระปุก

ยาที่มาจากมือนางเอง นางย่อมรู้ปริมาณดีที่สุด

สมดังคาด นี่เป็นยาที่คนอื่นใช้เหลือ

มิฉะนั้นก็คงไม่ตกมาถึงมือนางแน่

เสิ่นฮูหยินเห็นนางนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน ในใจรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

แต่ก่อนหลินซูไม่ได้เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าจะให้อะไรไป หลินซูก็จะรับด้วยความยินดีทั้งสิ้น

ซ้ำยังเรียกนางอย่างหวานซึ้งว่าท่านแม่อีกด้วย

แต่เวลานี้ หลินซูเย็นชาราวกับคนแปลกหน้า

หากเป็นหลินหลาง ย่อมไม่เป็นเช่นนี้ เด็กคนนั้นเชื่อฟังจนน่าสงสาร

"เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้แม่จะมาใหม่"

หลินซูผุดลุกขึ้น "ฮูหยินโปรดเดินระวังด้วย"

เห็นบุตรสาวไม่มีทีท่าจะส่ง เสิ่นฮูหยินก็เก็บซ่อนความผิดหวังในดวงตา ก้าวเท้าจากไปอย่างซวนเซ

หลินซูขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองแผ่นหลังของมารดา

หากไม่ใช่เพราะท่านย่ากำลังเจ็บป่วย นางคงอยู่บ้านหลังนี้ไม่ได้แม้แต่ลมหายใจเดียว

วันรุ่งขึ้น หลินซูถูกเรียกตัวไปที่เรือนของท่านย่า

เมื่อไปถึง หลินหลางก็อยู่ที่นั่นด้วย

นางคุกเข่าอย่างเชื่อฟังข้างขาของท่านย่า ทำหน้าที่คอยนวดขาให้ท่าน

เมื่อหลินซูเดินเข้ามา นางก็ลุกขึ้นด้วยความร้อนรน ร้องเรียกอย่างหวาดกลัว "พี่หญิง"

จากนั้น ก็เปิดทางให้

ใบหน้าเต็มไปด้วยความยอมจำนน