ตอนที่ 7

น่าเสียดายที่ความหวังของพวกนางไม่เป็นจริง

"ท่านย่า หลานเห็นด้วยเจ้าค่ะ" หลินซูไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดี น่าสบายใจ

"หลานเห็นด้วยกับการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว"

ท่านย่าและเสิ่นฮูหยินต่างมองนางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

"แต่เจ้าเคยหลงใหลลู่เฉิงเยี่ยนมากนัก เหตุใดจึงเปลี่ยนใจกะทันหันเล่า?" ท่านย่ารู้สึกงุนงงไม่น้อย

แต่ก่อนหลินซูชื่นชอบลู่เฉิงเยี่ยนชนิดที่ยอมสละชีวิตเพื่อเขาได้ด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ ท่านย่าจึงต้องขอความคิดเห็นจากนาง

หลินซูยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย "ท่านย่า นั่นเป็นเรื่องในอดีตแล้ว คนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ"

"หลานไม่สนใจเขาแล้วเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยิน เสิ่นฮูหยินก็ถอนหายใจโล่งอก ส่งยิ้มอ่อนโยนให้แก่หลินหลางด้วยความเข้าใจ

หลินหลางเกาะแขนนางไว้ ใบหน้าปรากฏความเขินอายเล็กน้อย

ปฏิสัมพันธ์อันแสนละเอียดอ่อนระหว่างสองคนนี้ ทำให้หลินซูรู้สึกขบขันยิ่งนัก

เรื่องที่ตัดสินใจแล้ว ยังจะมาลองใจนางทำไมกัน

ท่านย่ามองหลินซูด้วยความเวทนา "ซูเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ถึงจะไม่ได้แต่งเข้าตระกูลลู่ แต่ย่าก็จะตั้งใจหาคู่ที่เหมาะสมให้เจ้าใหม่"

แต่ความจริง นางย่อมรู้ว่าตระกูลลู่นั้นดีเยี่ยมแล้ว

หลินซูมีมลทินเช่นนี้ จะหาคู่ที่มีฐานะทัดเทียมกันอีกย่อมเป็นไปไม่ได้

ตระกูลผู้มีอำนาจคงไม่มีทางพิจารณาหลินซูเป็นแน่

ชีวิตของนางชาตินี้พังทลายแล้ว

ท่านย่ารู้สึกปวดใจ ซูเอ๋อร์ของท่านช่างน่าสงสารนัก

หลินซูกลับยิ้มแย้มไม่แยแส "ชีวิตนี้หลานเพียงอยากอยู่เคียงข้างท่านย่าเท่านั้นเจ้าค่ะ"

"พูดเหลวไหลอะไรกัน เจ้าจะอยู่กับย่าไปตลอดชีวิตได้หรือ?" ท่านย่ารู้สึกจนปัญญา แม้ไม่อยากให้หลินซูต้องเสียใจ แต่การจัดการเช่นนี้ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

หากตระกูลลู่ถอนหมั้น หลินซูก็ยิ่งต้องเสียหน้า

ท่านย่าอายุมากแล้ว พูดคุยได้สักพักก็รู้สึกเหนื่อยล้า

หลินซูอยู่ปรนนิบัติจนท่านย่าเข้านอน จึงถอยออกมา

ขณะที่นางกำลังจะออกไป ก็กล่าวกับป้าสวี่ว่า "นับจากนี้ จัดยาตามเทียบยานี้ให้ท่านย่าด้วย"

หลินซูยื่นเทียบยาให้ป้าสวี่ผู้ซึ่งมีสีหน้าประหลาดใจ "คุณหนู นี่เป็นเทียบยาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?"

"จากสหายคนหนึ่ง หากป้าไม่วางใจก็เชิญหมอมาตรวจดูเถิด" หลินซูไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ส่งเทียบยาให้ป้าสวี่แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เพิ่งจะออกจากประตูเรือน ก็เห็นลู่เฉิงเยี่ยนเดินเข้ามาพอดี

เขาเดินเข้ามาย้อนแสง รอบกายแผ่ไอเย็นยะเยือก

"หลินซู" ลู่เฉิงเยี่ยนหยุดยืนตรงหน้าหลินซู ร่างสูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์เหนือศีรษะของนางทันที

ความเย็นยะเยือกรอบกายทำให้ร่างของหลินซูสั่นระริกเล็กน้อย

แม้จะผ่านไปสามปี แต่เมื่อยืนใกล้ชิดกันเช่นนี้ นางก็ยังรู้สึกแปลบปลาบในอก