เด็กบ้านนอก 1

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสุดา เป็นเด็กในย่านชนบทแห่งหนึ่ง อาศัยอยู่กับตาแก่ๆอายุก็ราวๆ80ปีแล้ว พูดถึงพ่อกับแม่ของฉันนั้นไม่มีหรอกค่ะ เขาทิ้งฉันไปตั้งแต่คลอดออกมาได้แค่1เดือนเท่านั้น ตาของฉันชื่อ ตามั่น แกรับเลี้ยงฉันมาตั้งแต่ตอนนั้นเพราะความสงสาร ตาไม่มีเมีย แต่ก็ยังเลี้ยงฉันมาจนโตป่านนี้ ตอนนี้ฉันอายุ20ปีแล้วค่ะ ตาส่งฉันเรียนได้แค่ถึงม.6 เพราะตาเริ่มแก่มากและไม่ได้ออกไปทำงานมาหลายปีแล้ว ฉันเข้าใจความลำบากของครอบครัวเราเป็นอย่างดีค่ะ ฉันจึงเริ่มเข้าทำงานตั้งแต่อายุ18ปีเพื่อมาดูแลตา

จนวันหนึ่งที่มันเกิดเรื่องขึ้น วันนั้นฉันกำลังทำงานอยู่ จู่ๆก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าตาล้มหัวฟาดพื้นในบ้าน ดีที่มีคนผ่านมาเห็นนำตัวส่งโรงพยาบาลได้ทัน แต่อาการแกสาหัสมากค่ะ ฉันเเทบล้มทั้งยืน ตาเป็นเหมือนญาติคนเดียวของฉันถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดแท้ๆแต่ตาก็มีพระคุณกับฉันมาก ตาอยู่ในห้องไอซียู พยาบาลบอกว่างึดเฝ้าฉันจึงจำเป็นต้องกลับบ้านมาก่อน

เย็นวันนั้นลุงพลมาหาฉันที่บ้านถามข่าวตา ลุงพลเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ไม่ไกลกันมากนัก แกสนิทกับตาเพราะชอบมานั่งพูดคุยกันตลอด ลุงไม่มีเมีย อาศัยอยู่คนเดียวเหมือนกันค่ะ

"ตามั่นเป็นยังไงบ้างจ๊ะหนูดา" แกจะชอบแรกชื่อฉันสั้นๆค่ะ

"ยังอยู่ในห้องไอซียูอยู่เลยจ๊ะลุง"

"เวรกรรมจริงๆ เเล้วนี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่ละหนู"

"ยังไม่รู้เลยจ๊ะลุง"

"จะไหวเหรอเรา"

"ไม่ไหวก็ต้องไหวจ๊ะ หนูไม่มีใครแล้วถ้าตาเป็นอะไรไปหนูจะอยู่กับใครละจ๊ะ"

"สู้ๆนะลูก เดี๋ยวว่างๆลุงจะไปเยี่ยมตาที่โรงพยาบาล"

"ขอบคุณค่ะลุง"

"ลุงกลับก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปส่งผลไม้ในตลาดต่อ"

ฉันยิ้มให้ลุงพลบางๆก่อนจะเดินกุมขมับเดินเข้าบ้านไป นั่งคิดตามที่ลุงพลพูด ถ้าใช้เงินจำนวนมากฉันจะไปเอาเงินมาจากไหนมารักษาตา ลำพังงานที่ทำก็พอได้ใช้จ่ายไปวันๆ ไม่พอเก็บเลย

"เห้อ ชีวิตเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง"

วันต่อมา

ช่วงเช้าฉันลางานไปเยี่ยมตาที่โรงพยาบาล จู่ๆหมอก็เรียกฉันเข้าไปคุยเรื่องค่าใช้จ่าย

"คุณหมอคะ ตาฉันจะหายไหมคะ"

"ตอนนี้เราเฝ้าดูอาการอยู่ครับ ถ้าต้องผ่าตัดสมองจริงๆ ก็ต้องเตรียมเงินไว้สองแสนนะครับ"

"สองแสน ทำไมมันเยอะขนาดนั้นคะคุณหมอ"

"คุณลุงมีเลือดคลั่งในสมองถ้าไม่ผ่ายังไงก็อยู่ได้ไม่เกิน1อาทิตย์ครับ"

"จริงเหรอคะ"

ฉันแทบทรุดเมื่อได้ยินคุณหมอพูดแบบนั้น ฉันเดินกลับมาที่หน้าห้องฉุกเฉินเงียบๆมองผ่านกระจกเข้าไปด้านในเห็นตานอนท่ามกลางสายที่เจาะเต็มตัวตาไปหมด ฉันร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ มันรู้สึกท้อและหมดหนทางจริงๆ เงินสองแสนเธอยังไม่มีและเวลาแค่1อาทิตย์ฉันจะไปหามาจากไหน

"ตา...หนูจะทำยังไงดีคะ" ฮึก

ฉันร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉินเป็นวักเป็นเวร ท่ามกลางสายตาหมอ พยาบาลที่เดินผ่านไปผ่านมา

"คนไข้มีอะไรให้ช่วยไหมคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฮึก"

"ขึ้นมานั่งพักด้านดนก่อนไหมคะ ดื่มน้ำก่อนค่ะ"

พยาบาลสาวยื่นน้ำให้ฉันดื่มก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆให้เเละบอกฉันว่าเธอเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เธอเข้าใจดีว่ามันเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหน

"ฉันท้อไปหมดเลยค่ะ"

"ค่อยๆคิดนะคะ คนไข้ต้องผ่านมันไปให้ได้ค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ"

"ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ สู้ๆค่ะ"

ฉันยิ้มให้เธอท่ามกลางน้ำตาที่ไหลรินลงมาอาบแก้มเหมือนเด็ก

ช่วงบ่ายฉันกลับไปทำงานตามปกติ เลิกงานก็กลับบ้านมา เช่นเคยที่ลุงพลมาถามข่าวตาที่บ้าน

"หนูดา วันนี้ได้ไปเยี่ยมตาไหมละหนู"

"ไปค่ะ แต่หมอเค้าห้ามเฝ้าค่ะ"

"อื้มมม แล้วหมอว่าไงบ้าง"

"ตามีเลือดในสมองต้องผ่าตัดค่ะ"

"เอ้า ค่าใช้จ่ายก็ต้องมากเลยสิ"

"สองแสนค่ะ"

"โห แล้วนี่หนูดามีหรือลูก"

"ไม่มีค่ะ หนูยังคิดอยู่เลยว่าจะทำยังไงดี เงินไม่ใช่น้อยๆเลยค่ะลุง"

"เอาที่ลุงก่อนไหมหนูดา"