ตอนที่ 7
เด็กบ้านนอก 2
November 4, 2026
ฉันแกล้งแหย่ลุงไปอย่างนั้นเอง แต่ลุงกลับยิ้มที่มุมปาก
"เดี๋ยวลุงต้องคิดเผื่อไว้บ้างแล้วแหละ"
"หมายถึงหนูเหรอคะ"
"ก็ใช่นะสิ หนูดาทั้งสวยแถมลุงก็ยังสนิทกับตาของหนูอีกนะ คิดดูสิถ้าปองดองกันจะลงตัวขนาดไหน"
"ลุงหนูพูดเล่น"
"ลุงคิดจริงนะเนี่ย"
"หนูกลับก่อนดีกว่า"
"ฮ่าๆ กลับดีๆนะหนู"
"หนูเอานี่กลับไปให้ตาชิมค่ะ"
"อร่อยเดี๋ยวลุงทำให้กินใหม่นะ"
"จ๊ะลุง"
ฉันเดินกลับบ้านงงๆ ถือถุงขนมที่ลุงให้มา
"ตา ลุงพลเขาฝากขนมมาให้"
"ลุงพลข้างบ้านเราหรอลูก"
"จ๊ะตา"
"อร่อยดีนะ ลุงพลเขาเก่งนะลูก ทำขนมก็เป็นแถมยังโสดอีกด้วย ฐานะก็ดี ถึงจะแก่หน่อยก็เถอะ"
"เดี๋ยวนะ ตาพูดอะไรเนี่ย"
"ตามองคนไม่ผิดหรอกลูก"
"ตาหมายความว่าไงคะ"
"เอ้า ที่ลุงพลมาหาตาบ่อยๆก็เพราะหนูนั่นแหละ"
"เพราะหนูหรอคะ"
"อื้ม เขามองหลานตามาสักพักใหญ่ๆแล้วล่ะ ก็เลยมาขอหนูกับตา แต่ว่าตากลัวหนูจะกลัวก็เลยยังไม่บอก"
"ตา...แต่อายุเราต่างกันมากเลยนะคะ"
"ต่างแล้วยังไงลูก เขารักหนู อยากดูแล...แล้วตาเองก็แก่ขนาดนี้จะอยู่กับหนูได้นานแค่ไหนก็ยังไม่รู้เลย"
"ตา...ทำไมพูดแบบนี้คะ"
"ลองไปคิดดูนะลูก"
ฉันไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็แอบเอาเก็บมาคิดเหมือนที่ตาบอกจริงๆ สถานการณ์ตอนนี้ของฉันแทบจะไม่ดีเลย ถ้าวันหนึ่งขาดตาไปจริงๆจะอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร ฉันตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเพื่อทดสอบลุงพลในวันต่อมา
"ลุงพลคะ"
"อ้าวหนูดา มาบ่อยนะเรา มีอะไรหรือลูก"
"หนูจะมาถามว่าวันนี้ทำขนมอีกไหมคะ"
"อ่อ ทำไมละหนู หรือว่าตาอยากกิน"
"ดาอยากกินค่ะ"
"เหรอ งั้นเดี๋ยวลุงทำให้เลย แต่ว่าอาจจะนานหน่อยนะหนู เดี๋ยวลุงไปเตรียมของก่อน"
"เดี๋ยวดาช่วยค่ะ"
"เอางั้นเหรอ ได้ๆ"
ฉันทำขนมกับลุงพลเสร็จก็ขอบางส่วนเตรียมเอากลับบ้าน
"เดี๋ยวหนูดา"
"คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะ"
"ถ้ามีอะไรให้ลุงช่วย บอกได้ตลอดเลยนะหนู"
"ได้ค่ะ ถ้ามีหนูจะบอกลุงพลเป็นคนแรกเลย"
ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าลุงพลหน้าแดง แกก้มหน้าไม่สบตาฉันก่อนที่จะหันไปทำอย่างอื่นต่อ
"หนูกลับก่อนนะคะ"
"จ๊ะ กลับดีๆนะหนู"
"เป็นไงละลูก ได้อะไรมา"
"ขนมเทียนค่ะ"
"ลุงพลทำให้อีกละสิ"
"ค่ะ ลุงเค้าใจดีนะคะตา"
"เห็นไหมตาบอกแล้ว"
"หนูจะลองเอาไปคิดดูค่ะตา แต่ว่าตอนนี้ตาต้องกินข้าวก่อนนะ"
"ฮ่าๆ ได้ๆ"
หลังจากตากินข้าวเสร็จฉันก็ขึ้นบ้านไปอาบน้ำชำระร่างกายเตรียมตัวเข้านอน
"ลุงพลก็อบอุ่นเหมือนกันแฮะ"
ฉันพูดกับตัวเองและยิ้มออกมา
วันต่อมาลุงพลมาเยี่ยมตาที่บ้านตอนฉันเลิกงานกลับมาพอดี
"อ้าวหนูดา กลับมาแล้วเหรอ"
"จ๊ะลุง"
"แล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง ลุงทำกับข้าวมาฝากตาหลายอย่างเลยมากินด้วยกันสิ"
ฉันมองกับข้าวหลายอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ
"โห น่ากินจังเลยค่ะ"
"ลุงพลมากินด้วยกันสิคะ กินหลายคนอร่อยจะตาย"
"นั่นสิ มากินด้วยกันเจ้าพล"
"ครับลุงมั่น"
"อ่ะ กินเยอะๆนะหนู" ลุงพลพูดพร้อมกับตักกับข้าวมาใส่จานให้ฉัน
"ขอบคุณค่ะ"
เป็นจังหวะเดียวกันที่ฉันและลุงพลเผลอสบตากัน
"อะหื้มมม" เสียงตากระแอมขึ้นพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก
"อะไรเล่าตา"
"เปล่า ไก่มันติดคอหนะ"
ฉันส่งสายตาค้อนให้ผู้เป็นตา
"ลุงมั่นคงไม่ลืมที่ผมพูดกับลุงวันนั้นใช่ไหมครับ"
"ไม่ลืมๆ อยู่ที่เจ้าตัวเขานี่แหละจะยังไง"
จู่ๆลุงพลและตาก็พูดขึ้น และฉันก็เดาได้ว่ามันหมายถึงอะไร จนทั้งสองหันมามองฉันเป็นตาเดียว
"อะไรคะ มองหนูทำไมกัน"
"ว่าไงเราหนะ จะตกลงไหม"
"เรื่องอะไรเหรอคะ" ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยเรา ตาบอกหนูไปแล้ววันก่อน"
"ตา หนูอายเขา"
"ก็เรามัวแต่เล่นตัวแบบนี้ไง ตามองปาดเดียวก็รู้ว่าเราสองคนแอบชอบกันตั้งนานแล้ว"
"ตา...หยุดพูด"
"เอาเถอะครับลุงมั่น ผมไม่รีบอะไร...รอได้ครับ"
"ลุงพลก็เล่นไปกับตาอีกคนหรอคะ"
"เปล่าลุงก็แค่ไม่อยากไปเร่งรัดอะไร ลุงพูดจริงๆ"
"รู้ค่ะ แต่ว่าดาอายนี่คะ"
"แล้วจะให้ลุงทำยังไง"
"อ้าว สองคนคุยกันไปนะตาอิ่มแล้วขอตัวก่อน"
"ตาเดี๋ยว"