บทที่ 217 ครั้งแรกของเธอ

เซียวเซิ่งแข็งเหมือนเหล็ก บึกบึนกำยำ ทำให้เธอลอยเหนือเมฆทุกครั้ง มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ...

“อ๊ะ...เซียวเซิ่ง...” มาแล้ว ความรู้สึกแบบนั้นมันมาอีกแล้ว!

กู้ซีหนิงตัวสั่น สองมือขยำผ้าห่มแน่น เธอส่งเสียงแห่งความเจ็บปวดและมีความสุขออกมาจากปากอย่างต่อเนื่อง เธอสวยงามจนทำให้รู้สึกอ่อนปวกเปียก

ผิวสีชมพูของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ สวยหยาดเยิ้ม เธอเหนื่อยจนหายใจหอบ หัวใจเต้นแรง...การออกกำลังกายยกนี้สุขสบายเหมือนอย่างเช่นเคย

คลื่นแห่งความสุขค่อยๆ จางหายไป กู้ซีหนิงตื่นขึ้นจากความฝัน ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ทุกรูขุมขนรู้สึกสบายอย่างหาไม่ได้ รักเซียวเซิ่งจัง

เธอไม่มีทางลืมการสะกดจิตตัวเองครั้งแรก ภาพที่เซียวเซิ่งปรากฏตัวในฝันของเธอ

บนเนินเขาเขียวชอุ่มที่เต็มไปด้วยดอกไม้บาน ผีเสื้อโบยบิน เธอกับเซียวเซิ่งวิ่งไล่จับกัน ทำสิ่งที่กระชับความสัมพันธ์ระหว่างคนรักกัน สุดท้ายก็กอดกันแล้วกลิ้งลงมาจากเนินเขา...

ตลอดทางเขาปกป้องเธอได้ดีมาก ทั้งคู่จ้องตากันเป็นเวลานาน สายตาร้อนแรง เต็มไปด้วยความกระหาย

ซ่วบ! พวกเขาตกลงในทุ่งดอกคาโนล่า เขากดทับเธออย่างแรง ริมฝีปากบางสวยค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ ในตอนที่ประกบริมฝีปากของเธอ กระแสไฟฟ้าแห่งความสุขช็อตเธอจนวิงเวียน...

“พี่เซียวเซิ่ง ครั้งแรกของฉันเป็นของพี่” เธอหน้าแดง ค่อยๆ แกะกระดุม ต้อนรับความรักใคร่ของเขา เรือนร่างไร้ที่ติราวกับหยกขาวสั่นคลอนเล็กน้อย เธอหวาดกลัวนิดหน่อย

“ซีซี~” เซียวเซิ่งแนบชิดเธอ เสียงแหบพร่าอ่อนโยน “ไม่ต้องกลัว พี่จะทำเบาๆ ถ้าหากทนไม่ไหวก็จิกแผ่นหลังของพี่นะ?”

เธอจ้องมองดวงตาของเขา ลูบไล้ร่างกายกำยำของเขาอย่างเชื่อฟัง “ฉันอดใจข่วนพี่ไม่ได้ เพียงแค่พี่เซียวเซิ่งเป็นคนมอบให้ เจ็บแค่ไหนฉันก็ไม่รู้สึกเจ็บ อ๊ะ—”

ไม่เจ็บเลยสักนิด มันงดงามขนาดนั้น อัดแน่นขนาดนั้น...เหมือนว่าเขาไม่กล้าออกแรง ทะนุถนอมเธอเหมือนกับสิ่งล้ำค่า

“พี่เซียวเซิ่ง พี่จะขอฉันแต่งงานไหม?”

“ขอสิ”

“พี่เซียวเซิ่ง ฉันรักพี่!”

“ซีซี พี่ก็รักเธอ” เสียงคำรามของเขามีอำนาจเหมือนแม่ทัพ ออกแรงโจมตีเธอ รอบๆ เต็มไปด้วยกลิ่นของฮอร์โมน หล่อกระชากใจเธอ

พวกเขาทำกันนานมาก ตั้งแต่แสงแดดเจิดจ้าจนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว แต่ละครั้งถึงจุดสุดยอดอย่างมีความสุข...ความรู้สึกที่สอดใส่ภายในของกันและกัน ช่างหวานชื่นจริงๆ

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูที่น่ารำคาญขัดการหวนคิดของเธอ พี่ชายมาเร่งแล้ว “ซีซี เธอจะออกไปข้างนอกไม่ใช่เหรอ?”

“ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” กู้ซีหนิงสวมเสื้อผ้าลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะออกไปเธอหันกลับมาอีกครั้ง แล้วมองไปทางชุดเทควันโดอย่างลึกซึ้ง “เซียวเซิ่ง เพียงแค่พี่เป็นคนให้ เจ็บแค่ไหนฉันก็ทน”

เธอจะแต่งงาน

เอ็นซี กรุ๊ปห้องทำงานประธาน บรรยากาศไม่ค่อยดีนัก

โอเล่ย์ในฐานะเลขาและหัวหน้า หลังจากเจรจากับฝ่ายกำกับเห็นพ้องกันว่า ช่วงบ่ายจะให้โอกาสเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสอบซ่อมหนึ่งครั้ง

“ถ้าหากเธอผ่านการทดสอบได้ ก็อยู่ที่ห้องทำงานท่านประธานต่อไป ถ้าไม่ผ่านก็ลดตำแหน่ง ยังไม่ไล่เธอออกชั่วคราว” โอเล่ย์มองดูเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนแล้วพูด

“ฉันจะสอบผ่านได้ยังไง?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสองมือเท้าคาง ขมวดคิ้วแน่น เธอหงอยเหงาเป็นอย่างมาก

เธอไม่เคยสัมผัสกับสาขาอาชีพนี้ด้วยซ้ำ ไม่มีความรู้เกี่ยวกับกฎหมายเศรษฐกิจสักนิด แม้แต่ระบบสำนักงานอัตโนมัติที่ง่ายที่สุด เธอก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำตารางที่ซับซ้อนเพียงเล็กน้อยไม่เป็น เธอจะเอาอะไรไปสอบซ่อม?

เห็นเธอหน้าตาหมดอาลัยตายอยาก เซียวเซิ่งทั้งสงสารทั้งตลก นิ้วมือเรียวยาววางลงบนผมสั้นเหมือนกับขนอีกาของเธอ แล้วปลอบใจเบาๆ “เนี่ยนเอ๋อร์ คุณนายของประธานไม่ทำงานก็ได้ สามีเลี้ยงเธอไหว ถ้าหากเธอไม่อยากแยกกับฉัน ก็มาเที่ยวเล่นที่บริษัทกับฉันได้ทุกวัน เล่นเหนื่อยแล้วก็ไปนอนที่ห้องพัก ดีไหม?”