บทที่ 218 ก่อนแต่งงานไม่รู้จักกัน

“ด่าคนทางอ้อม นายรู้สึกสบายใจแล้วใช่ไหม?”

“เอ๊ย ด่าเธอยังไง?” เซียวเซิ่งหน้าหล่อขมวดคิ้ว แล้วมองไปทางภรรยาอย่างจริงจัง “อย่าว่าแต่น้ำตา ต่อให้เป็นสิ่งนั้นของเธอจริงๆ ฉันก็ไม่รังเกียจ ควรจะดื่มก็ดื่ม…”

พวกเขารวมกันเป็นหนึ่งตั้งนานแล้ว ประจำเดือนของเธอ เขาก็สามารถช่วยจัดการได้ อย่างอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง”

“นาย…” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ เธอกำหมัดชกไปที่หน้าอกของเซียวเซิ่ง แต่ไม่กล้าออกแรง อ่อนโยนเหมือนกับจั๊กจี้

“หืม? ตีสามีใช่ไหม?” แขนยาวแข็งแรงช้อนขึ้น เซียวเซิ่งอุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วพูดอย่างมีเหตุมีผล “ดื้อขนาดนี้ จะต้องได้รับโทษ”

“ไม่เจ็บสักหน่อย นายเสแสร้งอะไร?”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถามเสียงเบา

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่เจ็บ?”

“ก็ได้ นายเจ็บมาก” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยกมือลูบใบหน้าหล่อเหลาของสามี ในใจเกิดความอ่อนข้อเล็กน้อย “งั้น…นายวางแผนจะลงโทษฉันยังไง?”

“ฉันคิดว่า…” เซียวเซิ่งหยุดชะงัก ดวงตาสีดำจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วพูดอย่างลึกซึ้งสง่างาม “วางแผนว่าจะกินเธอหลายๆ ครั้ง ให้กินไหม ตับน่ะ?”

อ๊ะ! เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนใจสั่น เขินจนใบหน้าแดงระเรื่อ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้ปฏิเสธอย่างอ่อนโยน “ที่รักคะ ฉันอยากกินข้าว”

“ทานข้าวเสร็จค่อยให้ฉันกิน? ก็ได้” เซียวเซิ่งแกล้งเข้าใจเธอผิด ริมฝีปากแนบชิดใบหูของเธอ “เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน พวกเรายังมีเวลาอีกยาวนาน เธออย่าคิดที่จะหนีไปจากกำมือของฉัน ฉันพูดว่ามีอะไรกับเธอกี่ครั้งก็กี่ครั้ง!”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนปิดหูที่ร้อนผ่าว เงยหน้ามองเขาอย่างโกรธเคือง เธอสบตาเข้ากับสายตาของสามีที่ร้อนแรงเหมือนจะกินคน จู่ๆ ก็รู้สึกคันเหงือก พูดอะไรไม่ออกแล้ว

เซียวเซิ่งยิ้มมุมปาก อุ้มเธอไปห้องน้ำ บิดผ้าขนหนูเปียก แล้วเช็ดหน้าให้เธออย่างระมัดระวัง เหมือนกับกำลังปกป้องดูแลสมบัติที่เปราะบาง

แหวนแต่งงานที่นิ้วนางเปล่งประกายระยิบระยับ จุดประกายดวงตาที่สดใสสวยงาม และส่องแสงให้หัวใจของเธอ “ที่รัก ให้ฉันเป็นพนักงานทำความสะอาดก็ไม่เป็นไร ถึงเวลานายอย่าโมโหนะ”

“ครับ”

ห้องอาหารพนักงานของเอ็นซี กรุ๊ป กว้างขวางสว่างไสว หรูหราราวกับโรงแรมห้าดาว

ภายในเชิญเชฟระดับโลกมาทั้งนั้น แม้แต่บริกรก็ได้มาตรฐานเจ็ดดาว ภาษาจีนและภาษาอังกฤษราบรื่นมาก ถึงแม้ภายในห้องอาหารจะมีแขกต่างชาติไม่น้อย แต่ไม่ต้องแปลภาษาด้วยซ้ำ

พนักงานที่ผ่านไปมาแต่ละคนท่าทางฮึกเหิม ผู้ชายสวมชุดสูทรองเท้าหนัง ผู้หญิงสวยงามราวดอกไม้ นอกจากนี้ยังมีชายชราผมหงอกซึ่งเป็นวิศวกรที่น่านับถือ พวกเขาทั้งหมดถูกหล่อเลี้ยงจากอาหารคุณภาพสูงภายในห้องอาหารจนใบหน้าแดงก่ำ

เซียวเซิ่งมือข้างหนึ่งโอบเอวของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ก้าวย่างมั่นคงเดินเข้าไปในห้องอาหาร

ถึงแม้หนุ่มหล่อสาวสวย ราวกับดวงดาวส่องแสง อีกอย่างทั้งสองใกล้ชิดกันมาก และแนบชิดกันอยู่ตลอดเวลา ส่งสายตาสื่อถึงกัน ดูท่าทางมีลับลมคมใน แต่ก็ไม่ได้ถูกมองด้วยสายตาแปลกประหลาด

ด้านหนึ่งเป็นเพราะพนักงานมีการศึกษาสูง อีกด้านหนึ่งโอเล่ย์ได้สั่งไว้ล่วงหน้า หากใครเจอประธานห้ามจ้องมองตามใจชอบ

ถึงแม้ประธานจะหล่อ แต่ไม่ใช่ของชื่นชมของพวกเขา และไม่จำเป็นต้องทักทายเป็นการพิเศษ แต่เมื่อเจอหน้าเพื่อเดินผ่านประธาน จะต้องรู้จักโค้งคำนับและหลบทางให้

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง อารมณ์ที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที ดวงตาสดใสกลอกตาไปมา มองดูสภาพแวดล้อมที่สวยงามและกลมกลืนของห้องอาหาร

อาหารเป็นแบบบุฟเฟ่ต์ บนโต๊ะยาวเต็มไปด้วยอาหารหลากหลาย ตั้งแต่อาหารเสฉวนไปยังอาหารกวางตุ้ง ตั้งแต่ออเดิฟเย็นไปถึงอาหารจานร้อน ผลไม้หายากนานาชนิด โยเกิร์ต น้ำผักผลไม้คั้นสดมีครบทุกอย่าง บริการให้พนักงานได้เลือก

อาหารเลิศล้ำขนาดนี้ จะต้องแพงมากสินะ?

ปลายจมูกฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร น้ำย่อยในกระเพาะของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถูกขับออกมา

เธอหันหน้ามองไปทางสามี “ประธานคะ ฉันไม่ได้พกเงินมา”

เซียวเซิ่งยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดอย่างอ่อนโยนและสุภาพ “อาหารพวกนี้ฟรี เด็กโง่”

“อาหารแพงขนาดนี้ฟรีทั้งหมดเหรอ ดูท่าทางร่ำรวยและใจกว้างจัง” งั้นทำไมยังมีคนให้เธอชดใช้เงิน 5,000 หยวนนะ? ขายหัวไชเท้าให้เธอก็คิดราคา 50 หยวน ขี้เหนียวแทบตาย