บทที่ 227 เราเคยผ่านช่วงเวลาโรแมนติก

วันนี้เซียวเซิ่งขับรถเบนท์ลีย์สีดำราวกับเสือที่หมอบอยู่ ภายใต้แสงสลัวของไฟถนนนั้นเหมือนเจ้าของรถที่ดูหรูหรา เย็นชาและสง่างามดั่งกษัตริย์

เซียวเซิ่งเปิดประตูเบาะข้างคนขับ เมื่อภรรยาขึ้นรถเขาโน้มตัวรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ และถือโอกาสจูบไปที่ริมฝีปากเธอก่อนออกมา

ได้ยินว่าผู้ชายที่รักภรรยาจะรักมากขึ้นเรื่อยๆ และจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น คำพูดนี้เหมือนจะเป็นความจริง เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอดใจไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก หล่อนยิ้มและหันไปมองไฟระยิบระยับนอกหน้าต่าง

เซียวเซิ่งอ้อมไปนั่งเบาะคนขับ แล้วเหยียบคันเร่งเบาๆรถก็แล่นออกไปอย่างช้าๆ

จนขับมาถึงนอกเมือง ถนนก็ว่างเปล่าไม่มีรถคันอื่นเลย แล้วรถก็เร่งความร็วขึ้นราวกับธนูที่ยิงออกจากคัน เป็นการแข่งรถที่ให้ความรู้สึกเจ๋งมาก

“เซียวเซิ่ง ในบ้านก็ดูดาวได้นะ นอนไปด้วยดูไปด้วยสบายมากจริงๆว่ามั้ย?

“ทำไมคุณคิดถึงเรื่องนอนอยู่เรื่อยเลย?” เซียวเซิ่งมองไปที่สภาพถนนข้างหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้าใจได้ทันที “จริงๆแล้วคุณอยากนอนกับผมใช่มั้ยล่ะ?”

“ฉันดูมีอารมณ์ขนาดนั้นเลยเหรอ?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองเซียวเซิ่งอย่างไม่พอใจ

“คุณไม่มีจริงเหรอ?” เซียวเซิ่งถามกลับ “แล้วคุณกล้าปฏิเสธมั้ยล่ะว่าคุณไม่เคยคิดเรื่องอย่างว่ากับฉัน? วันนั้นตอนฉันนอนหลับ คุณแกล้งฉัน——”

“ผมยอมรับ” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเขินจนหน้าแดง และหันหน้าไปมองทางหน้าต่างราวกับไม่กล้าให้ใครเห็นใบหน้าของเธอ

"ฮ่าฮ่า... " เซียวเซิ่งหัวเราะออกมาอย่างเสียงดัง แม้ว่าจะแต่งงานมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ภรรยาก็ยังให้ความรู้สึกว่าเธอยังบริสุทธิ์และอยากดูแลรักเธอ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถก็หยุดอยู่บนพื้นหญ้าที่ว่างเปล่าและมีเนินเขาอยู่ไม่ไกล

เซียวเซิ่งสอดนิ้วมือจับเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนและพากันวิ่งขึ้นภูเขาอย่างไม่หยุกพัก เพื่อเสพสุขความสุขที่เกิดจากการวิ่ง

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว เหมือนถูกล้างด้วยแสงแดด ปลอดโปร่งและไร้ฝุ่น มีเมฆลอยมาเป็นครั้งคราวงดงามดุจสวรรค์บนดิน

“สวยจริงๆ！”เสี่ยวเนี่ยนกางแขนขึ้นด้วยความสดชื่น และเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ทันใดนั้นหล่อนก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เอาใจใส่จริงๆ ตอนนี้เขาถือโทรศัพท์เล่นเกม ไม่มีใครที่จะพาภรรยาไปดูดวงดาวหรอก? แต่เซียวเซิ่งทำได้

“ไม่สวยเท่าคุณ คุณดูดวงดาว ผมมองคุณ”เซียวเซิ่งโอบกอดเธอจากด้านหลัง เสียงต่ำของเขาดูมีเสน่ห์

คำหวานที่ดังมาจากข้างหูทำให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเกรงไปทั้งตัว หน้าอกที่อบอุ่นและกำยำของสามีแนบชิดอยู่ข้างหลัง ในใจก็รู้สึกสุขใจเป็นอย่างมาก

บางครั้งสามีก็ปากหวาน ราวกับน้ำผึ้งที่หยดลงจากรวง เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่โอ้อวด หลอกลวงและเยินยอ

ยืนอยู่สักพัก เซียวเซิ่งเกรงว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนจะเหนื่อย จึงพาเธอไปนั่งที่ตอไม้ใหญ่สองตอและเอาเสื้อคลุมให้เธอ

อากาศบนยอดเขาสดชื่นมาก ลมกลางคืนในฤดูร้อนอันอบอุ่นพัดกระทบแก้มเบาๆ แมลงส่งเสียงหึ่งๆ มีหิ่งห้อยบินผ่านไปมา

เซียวเซิ่งคว้าหิ่งห้อยไว้อุ้งมือเพื่อให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนดู

นี่เป็นครั้งแรกที่เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนได้เห็นหิ่งห้อย ถ้าเซียวเซิ่งไม่ได้พาเธอมาดู ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้เธอจะมีโอกาสได้เห็นหิ่งห้อยมั้ย

“ชอบมั้ย? ต่อไปสามีจะพาภรรยามาดูบรรยากาศกลางคืนบ่อยๆ ดีมั้ย?”

“ค่ะ”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเอนตัวพิงไหล่ของเขา เพลิดเพลินกับแสงดาว กลิ่นหอมของดอกไม้ รู้สึกเหมือนมาถึงอีกด้านของความสุข

20ปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตไม่ค่อยดี แม้ว่าจะใช้ชีวิตกับสวี่เจียนก็ตาม ไม่มีวินาทีไหนที่หล่อนจะได้พักผ่อน จนมีเซียวเซิ่งเข้ามาในชีวิต ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด

เขาเปลี่ยนโชคชะตาของเธอ และเปลี่ยนเส้นทางชีวิตเดิมของเธออย่างสิ้นเชิง

“ที่รัก ขอบคุณที่คุณเข้ามาในชีวิตฉัน เรื่องสระน้ำจระเข้ ฉันให้อภัยคุณ” ในคืนฤดูร้อนเธอไม่สามารถพูดให้นุ่มนวลและน่าฟังได้

ให้อภัยแล้วเหรอ? คิดว่าผู้หญิงจะจดจำไปตลอดชีวิต

เซียวเซิ่งกุมมือเธอและวางไว้ในอ้อมอก “ถ้าคุณยกโทษให้ผมแล้ว งั้นก็‘แผ่นดินไหวบนดาวฤกษ์’กับผมนะ”

“หา...อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป โอเคมั้ย?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหน้าแดงเหมือนแอปเปิ้ลที่สุกเต็มที่ เธอมองเขาอย่างประณาม ใบหน้าของพวกเขาแนบชิดใกล้กันมากจนกลิ่นลมหายใจอันอบอุ่นของกันและกัน

“คุณไม่เต็มใจเหรอ?” ในตอนกลางคืนดวงตาของเขาสว่างสดใสเหมือนดวงดาวที่จ้องมองเธออยู่ บรรยากาศของกลิ่นไอที่สดใสและร้ายกาจเล็กน้อย

“บนภูเขาอากาศเย็นเกินไป ถ้าถอดเสื้อผ้าจะไม่สบายเอาได้นะ”