บทที่ 228 ตามจีบหญิงที่รัก

“จะเกิดเรื่องอะไรกับเธอได้ล่ะ?”อูเจินจูขมวดคิ้วสงสัย “เอาโทรศัพท์มานี่ หนูจะโทรกลับไปหาเธอ”

“โทรศัพท์หนูไม่มีแบตแล้ว ปิดเครื่องพอดีเลย เดี๋ยวแม่เอากลับบ้านไปชาร์จให้” อูต้าจื้อเอาโทรศัพท์ใส่เข้าไปในกระเป๋าตัวเอง โบกมือไล่ให้หล่อนไป“บอกให้ไปก็ไปสิ ต้องเกิดเรื่องกับหล่อนแน่เลย เดี๋ยวพ่อแม่เรียกรถกลับบ้านเองก็ได้”

“งั้นก็ได้”อูเจินจูบอกลาพ่อแม่และขับรถมุ่งหน้าไปทางโรงพยาบาลซูจี้ ระหว่างทางก็คิดเป็นตุเป็นตะว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนคงไม่เกิดอุบัติเหตุหรอกนะ?

แล้วความคิดนี้ก็พุดขึ้นมาในหัว หล่อนรู้สึกหวาดกลัวจนหนาวสั่นไปทั้งตัว หล่อนเหยียบคันเร่งและถึงโรงพยาบาลซูจี้อย่างรวมเร็ว

แต่เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนและสามีของหล่อนไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาล สอบถามจากพยาบาลแล้ว แต่ก็ไม่มีผู้ป่วยที่เกิดจากอุบัติเหตุเข้ารับการรักษาเลย

อูเจินจูรู้สึงโล่งใจไปบ้าง และเตรียมจะออกจากโรงพยาบาล เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นก็หยุดนิ่งไปสักพัก ถ้าหากเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่ได้เป็นอะไร หรือว่าจะเป็นเย่เฟิงที่เกิดเรื่อง？

กลับไปแบบนี้ก็ไม่สบายใจ อูเจินจูลังเลใจอยู่สองสามนาที แล้วจึงสแกนคีย์การ์ดเข้าไปในห้องผู้ป่วยเย่เฟิง ทันทีที่หล่อนเดินเข้าไปก็พบกับแววตาสีครามราวกับน้ำทะเล

เย่เฟิงเอนตัวพิงพนักหัวเตียง มือข้างหนึ่งไขว้ไว้หลังศีรษะ ใบหน้าที่ซูบผอมไม่แสดงสีหน้าใดๆ เขามองตรงไปหาคนที่เข้ามา

อูเจินจูหันไปมองทางอื่นด้วยความตื่นตระหนก หัวใจของเธอค่อยๆเต้นเร็วขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เพียงได้เจอเขาในใจเธอก็เต็มไปด้วยความสุขล้นอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นคนรักอิสระ แต่ก็ยังปฏิเสธเขาไม่ได้

น่าแปลก ทำไมตัวเองถึงรู้สึกแบบนี้?

ทั้งสองคนนิ่งอยู่พักหนึ่ง จู่ๆเธอก็ยิ้มเย้ยหยันแล้วพูดว่า “ขอโทษนะ ราตรีสวัสดิ์”

“อย่าไป”

เสียงทุ้มนุ่มดังเข้ามาในหัวใจเธอ อูเจินจูหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง และค่อยๆเงยหน้ามองเย่เฟิง เธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ต่อ?

เย่เฟิงยกตัวขึ้นนั่งตัวตรงและจ้องมองไปที่เธอ“ไม่ได้กินข้าวมาหลายมื้อแล้ว ก่อนกลับช่วยต้มมาม่าให้หน่อยได้ไหม?”

คำขอร้องนี้ไม่ได้หนักหนาเกินไป

อูเจินจูเบ้ปากเดินไปต้มมาม่าด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งให้เขา เย่เฟิงพยายามหาเรื่องคุยกับเธอหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็เห็นสีหน้าไม่ดีของเธอตลอดเขาจึงกลืนคำที่พูดเข้าไป

“ต้มเสร็จแล้ว นายกินเลยนะ ฉันไปละ”อูเจินจูยัดถ้วยมาม่าใส่มือของเขาและจากไป

“ผมยังไม่ได้กินยาเลย และต้องรอประมาณครึ่งชั่วโมงถึงจะกินยาได้ ยาขมมากเลย ผม...” เขาพูดติดๆขัดๆ จนทนไม่ไหว

ในใจอูเจินจูเหมือนมีอะไรรั้งเอาไว้ แต่ใบหน้าเธอยังคงเย็นชา“นายมีน้องสาวตั้งเยอะแยะ คงมีสักคนที่สามารถดูแลนายได้ ติดต่อพวกหล่อนสิ ฉันไปละ”

"ผมไม่ต้องการพวกเธอ ผมแค่ต้องการคุณ ผมพอแล้วเมื่อได้รับรู้จิตใจอันบริสุทธิ์และสวยงามของคุณแล้ว ผมก็ไม่อยากกลับไปโลกที่สกปรกนั้นอีกเลย มาอยู่ข้างกายผม...”

“ประทับใจจริงๆ ผียังไม่อยากอยู่เลย ลาก่อน”

“อ๊าก！”ชายคนนั้นร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพช และกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็อบอวลไปทั่วห้อง

อูเจินจูตกตะลึงและหันไปเห็นว่าชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคว่ำลงพื้น น้ำซุปกระเด็นใส่ตัวและขาของเย่เฟิง น้ำร้อน90องศานั้นร้อนมากๆ

“นาย...”เขาโง่มากที่ทำร้ายตัวเอง เพื่อที่จะรั้งเธอไว้

เซียวเซิ่งและภรรยาขับรถกลับมายด์ฮาร์ทวิลล่าแล้ว

ขณะที่รถยังจอดไม่สนิท พ่อบ้านเซี่ยก็เข้ามาต้อนรับและทักทายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “ยินดีต้องรับคุณนายน้อกลับบ้านครับ ห้องนอนจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ”

“ขอบคุณค่ะลุงเซี่ย เรียกหนูเสี่ยวเนี่ยนก็ได้” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนลงจากรถโดยไม่ได้วางมาดใหญ่โตเลยแม้แต่น้อย

“คำนี้...นายน้อยเรียกได้ไหมครับ?”พ่อบ้านเซี่ยรู้สึกว่าเรียกเสี่ยวเนี่ยนดูสนิทสนมกันดี แต่ไม่กล้าเรียกต่อหน้านายน้อย