บทที่ 229 หนี้ดอกท้อ

“ที่รักไปกันเถอะ ฉันง่วงมากแล้ว”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนลากมือของเซียวเซิ่ง เพราะไม่อยากให้เขาพูดมากไปกว่านี้

คนอย่างเอียนหยู่โรว ขี้เหนี่ยวยิ่งกว่าขนมหนิวผีถังอีก ตะกละยิ่งกว่างูพิษ ถ้าไม่ให้ชีวิตคนในครอบครัวก็ตกลงกันไม่ได้

“อืม ไปนอนกันเถอะ” เซียวเซิ่งโอบเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนขึ้นบันไดและพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ผมขอโทษนะที่รัก ที่ทำให้คุณต้องมาชดใช้หนี้รักกับผมไปด้วยเลย"

“ช่างเถอะ！ถ้าไม่มีหล่อน เราสองคนคงไม่ได้อยู่ด้วยกัน” ใบหน้าของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกเต้นแรง

เอียนหยู่โรวเป็นคนน่ารำคาญมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว และเมื่อตกเป็นเบี้ยล่างของเซี่ยจิ่นก็ได้สิทธิพิเศษ ยิ่งยากที่จะต่อเผชิญหน้า

“เซิ่ง ขอร้องโปรดอย่าทิ้งฉันไป ฮือฮือฮือ” เอียนหยู่โรวกลายเป็นเหมือนสุนัขขี้เรื้อนที่ค่อยตามติด “คุณนายให้ฉันรับใช้คุณ หากคืนนี้คุณไม่มาห้องฉัน ฉันจะมีแรงใช้ชีวิติต่อไปยังไง?”

“คุณเอี๋ยนเจียมตัวหน่อย” เดิมทีโอเล่ย์นอนหลับแแล้ว แต่เมื่อรู้ว่าเอียนหยู่โรวมาก่อกวนท่านประธาน จึงรีบมาช่วย “ถ้าเธอยังก่อกวนท่านประธานอีกละก็ ฉันจะไม่เอาเธอขึ้นศาลอย่างไม่ปราณี”

“นายคิดว่านายเป็นใคร คุณนายให้ฉันพักที่นี่！”

เอียนหยู่โรวตะคอกด้วยความโกรธเคือง น้ำตาและน้ำมูกแทบจะกระเด็ดใส่หน้าของโอเล่ย์ “เซียวเซิ่ง คุณอย่าโหดร้ายกับฉันแบบนี้ได้มั้ย? พวกเราเคยมีอดีตที่สวยงามร่วมกัน！ฉันก็เคยขึ้นเตียงกับคุณนะ！”

สีหน้าของเซียวเซิ่งดำคล้ำแทบจะเป็นน้ำหมึกได้แล้ว เขายืนตรงโด่อยู่ตรงนั้นและเส้นเลือดบนขมับก็ปูดโปน

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนนึกถึงสิ่งที่สามีของตัวเองและพี่สาวทำด้วยกัน ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ แต่เนื่องจากเป็นสามีภรรยากัน เราต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขและต้องปกป้องเขา “ที่รัก คุณเข้าไปข้างในก่อน ฉันขอคุยกับหล่อนสักหน่อย”

เธอคิดว่าเอียนหยู่โรวไม่ควรก่อกวนด้วยเรื่องนี้ตลอด ดังนั้นวันนี้เธอต้องแก้ไขเรื่องนี้ให้จบสิ้น

เซียวเซิ่งนิ่งไม่ไป และใช้มือข้างหนึ่งโอบเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเอาไว้อย่างแน่น “เอียนหยู่โรว ผมให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย หากอยากเจรจาเงื่อนไขอะไร คืนนี้ไปคุยกับโอเล่ย์ให้เรียบร้อย ช้ากว่านี้คุณจะไม่ได้รับโอกาสอีก”

“เอียนหยู่โรว มีโอกาสก็รับไว้เถอะ！”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเหลือบไปมองหล่อนและพูดอย่างเย็นชา “อย่าเป็นคนโลภมาก ระวังจะไม่ได้อะไรเลย”

เดิมทีเอียนหยู่โรวใจอ่อนแล้ว คิดว่าจะเรียกเงินเยอะๆและจากไป แต่เมื่อได้ยินเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนพูดอย่างนั้นก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที “วิลล่าหลังนี้เซียวเซิ่งสร้างขึ้นให้ฉัน เธอแย่งผู้ชายของฉันและบ้านของฉัน ใครกันแน่ที่โลภมากหะ?”

“เอียนหยู่โรว”เมื่อเห็นผู้หญิงของตัวเองถูกต่อว่า น้ำเสียงของเซียวเซิ่งก็ดูโหดร้ายขึ้นทันที “อย่าคิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียว วิลล่านี้ไม่ใช่ของคุณ ผู้ชายก็ไม่ใช่ของคุณ จะอยู่ที่นี่ต่อไปคุณก็ไม่ได้หรอก！”

“ฉันจะไม่เอาอะไรทั้งนั้น เงินทอง ชื่อเสียง ฐานะ...ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีอะไรสำคัญเท่าคุณ！”

เอียนหยู่โรวนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นราวกับการไว้ทุกข์ ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกผิดอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะวิลล่าหลังนี้ แต่เป็นเพราะฉันอยากอยู่ใกล้ๆคุณ ได้เห็นหน้าคุณทุกวัน ฉันคิดถึงคุณมาก ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ...”

เซียวเซิ่งหลับตาลง ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะต้องทนได้อีกนานแค่ไหน ถึงจะส่งเอียนหยู่โรวไปเขตป่าเถื่อนในแอฟริกาได้!

เอียนหยู่โรวคิดว่าเมื่อเขาเข้าใจ หล่อนจึงร้องเรียกคะแนนสงสารต่อไป “พวกเราอยู่ด้วยกันมา4ปีแล้ว มันยากที่แยกจากกันในช่วงแรก เซียวเซิ่ง คุณช่วยให้เวลาให้ฉันทำใจหน่อยเถอะ！ขอร้องล่ะ！”

ขณะที่พูดหล่อนก็คุกเข่าลงต่อหน้าเขา ก้มศีรษะอ้อนวอนอย่างคนไร้เกียรติ

แต่น่าเสียดายที่เซียวเซิ่งไม่หวั่นไหว “เอียนหยู่โรว ผมพูดในสิ่งที่ผมควรพูดไปหมดแล้ว คุณคิดเอาเองละกัน”

“ไม่…เรายังรักกันอยู่！” เอียนหยู่โรวร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด

นี่กำลังคุยกับคนปัญญาอ่อนอยู่เหรอ เพลียจริงๆ เซียวเซิ่งรู้สึกทุกข์ใจเหลือนเกิน คุยกับเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนที่แข็งทื่อเหมือนหิมะน้ำแข็ง ฉลาดและงดงามคนนี้ยังสบายใจกว่าอีก

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนรู้สึกโล่งอกอยู่ภายในใจ เพราะเห็นแก่พ่อ เธอจึงไม่อยากทำอะไรกับเอียนหยู่โรวไปมากกว่านี้ เธอเตือนหล่อนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “พี่สาวคะ ให้มันจบในตอนที่เซียวเซิ่งยังมีความรู้สึกที่ดีต่อพี่เถอะ！คุณนายสัญญาอะไรไว้กับพี่ เซียวเซิ่งให้พี่ได้ทั้งนั้น ทำไมต้องไปทำให้เขารำคาญใจด้วยล่ะ？”

เอียนหยู่โรวสูบหายใจเข้าและหยุดร้องไห้ “คุณนายเซียวยึดบ้านที่เราอาศัยอยู่ตอนนี้แล้ว”