บทที่ 230 หันหลังกลับให้สามีแสดงความรัก

เอียนหยู่โรวแอบส่งข้อความไปหาเซี่ยจิ่น【คุณนาย เซียวเซิ่งกับเสี่ยวเนี่ยนนอนหลับแล้ว ฉันควรทำยังไงดี？】

หล่อนง่วงนอนจะไม่ไหวอยู่แล้ว อยากไปนอนแล้ว

เซี่ยจิ่นตอบกลับอย่างรวดเร็ว【ส่งเสียงดังต่อไปจนพวกเขานอนหลับกันไม่ได้】

เอียนหยู่โรวทำได้เพียงนั่งร้องไห้ต่อไป และบอกว่าเมื่อก่อนความสัมพันธ์หล่อนกับเซียวเซิ่งนั้นลึกซึ้งมากแค่ไหน เรารักกันมากฯลฯ

พ่อบ้านเซี่ยสั่งให้คนรับใช้พาหล่อนกลับไปที่ห้องของตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้แตะต้องตัวเลย หล่อนกริ๊ดออกมาอย่างเสียงดังจนน่าขนลุกและน่ากลัวมาก

พ่อบ้านเซี่ยไม่มีทางเลือก นอกจากขอให้หงยวี่ช่วยไปโน้มน้าวเอียนหยู่โรวกร่อย ยังไงพวกเขาก็อยู่รับใช้ด้วยกันถึง4ปี ดังนั้นอย่างน้อยก็คงมีมิตรภาพที่ดีต่อกันระหว่างเจ้านายกับบ่าว

“ฉันไม่อยากพูดกับเธอ เพราะพวกเราต่างคนต่างความคิดไม่เหมือนกัน" หงยวี่ลูบแมวของ เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนและพูดด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ "เมื่อก่อนฉันทำเรื่องเลวๆไว้เยอะ แต่ตั้งแต่ได้รู้จักกับเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ฉันก็ได้กลับตัวกลับใจแล้ว"

พ่อบ้านเซี่ยเห็นด้วยกับข้อนี้ แม้จะนับไม่ได้ว่าหงยวี่เป็นคนดี แต่เมื่อเทียบกับความชั่วร้ายในอดีตแล้วแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

“คือ……ให้เธอโน้มน้าวหล่อนให้กลับไปนอน ไม่งั้นพรุ่งนี้เขาจะถูกเฆี่ยน พ่อบ้านเซี่ยพูดเกินจริง

จู่ๆ หงยวี่รู้สึกคันไปทั้งตัว หงยวี่อุ้มแมวไว้ในอ้อมแขนและเดินไปหาเอียนหยู่โรว และแตะหล่อนด้วยนิ้วเท้าของเธอ“นี่ อย่ามาเอะอะโวยวายเสียงดังในบ้านของพวกเรา！”

“เอาเท้าเหม็นๆของเธอออกไป！”เมื่อเห็นว่าคนรับใช้ผู้ต่ำต้อยกล้าทำควาทรุนแรงแบบนี้กับเธอ เอียนหยู่โรวตัวสั่นด้วยความโกรธ

“เธอยังมีสมองอยู่ไหม ร้องห่มร้องไห้เหมือนผีจะให้คนอื่นนอนยังไง？แม่เธอสอนเธอมายังไง？ไปจากที่นี่ซะ ถ้ายังไม่ไปฉันจะเอาแส้เฆี่ยนเธอ”

“พูดอีกทีสิ！”

เอียนหยู่โรวตกตะลึง เป็นเวลากว่าครึ่งเดือนแล้วที่เธอไม่ได้เจอหล่อน หงยวี่เป็นคนเลวทำไมเขาพูดอย่างคล่องแคล่วได้ยังไง?

“ฉันจะให้เธอกลับไปนอน!” หงยวี่พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “เธอนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่หน้าประตู ไม่ได้เป็นคนจริงใจ เป็นคนน่ารังเกียจไม่ใช่เหรอ？อย่าคิดว่าแสร้งทำตัวน่าสมเพชแบบนี้แล้ว นายน้อยของฉันจะใจอ่อน “นายน้อยยอมขึ้นฉัน ดีกว่ายุ่งกับเธอสักอีก แต่เหตุผลหลักๆคือนิสัยเธอแย่"

“หงยวี่！”เอียนหยู่โรวเพ่งตาโตด้วยความโกรธและกัดฟันพูด "เธอได้ประโยชน์จากฉันมากมาย สร้อยข้อมือครั้งก่อนราคาตั้งเท่าไหร่？เอามาคืน！”

“ถุ่ย！” หงยวี่ถ่มน้ำลายใส่หล่อน “ทำไมฉันต้องคืนให้เธอด้วย？สิ่งของเหล่านี้เป็นของเธอเหรอ？ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอดูดเลือดดูดเนื้อนายน้อยของพวกเราราวกับแวมไพร์ คิดว่าพวกเราโง่ดูไม่ออกเหรอ?”

“แก……”

“แกอะไรแก?” หงยวี่เบ้ปาก “สี่ปีที่แล้ว เธอช่วยนายน้อยของเรายังไง อธิบายแบบละเอียดให้ฟังหน่อยได้มั้ย?”

เอียนหยู่โรวตะลึง หล่อนกลัวจะพูดถึงเรื่องนี้มากที่สุด

เซียวเซิ่งเป็นคนเย็นชาและเงียบขรึม เขาจึงไม่เคยพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสี่ปีก่อนให้คนอื่นฟัง ดังนั้นเขาจึงไม่นอกใจต่อหน้าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน หงยวี่กล้าพูดถึงเรื่องนี้ รนหาที่ตายเหรอ?

“เธอเป็นใคร นังแพศยาหงยวี่เหรอ? เป็นเพราะฉันไม่ได้ลงโทษเธอใช่มั้ย เธอถึงได้รู้สึกคัน?”

“ยังจะหาเรื่องทะเลาะอีก?” หงยวี่มองเหยียดหยามหล่อน “ปัจจุบันนี้เป็นสังคมคุณธรรมกันหมดแล้ว พวกเราทุกคนมีคุณธรรม แต่ทำไมเธอถึงไม่มีคุณธรรมเลยล่ะ? ทำให้สังคมตกต่ำ”

ดวงตาของเอียนหยู่โรวมืดมนลง เธอกระโดดขึ้นจากพื้น และตบหน้าทักทายหงยวี่

ไม่คิดว่าหงยวี่จะอุ้มแมวที่ตื่นตระหนกไว้ในอ้อมแขน มันตกใจกลัวกระโดดขึ้นบนตักของเอียนหยู่โรว กรงเล็บแหลมคมของมันเฉือนแขนเธอ ทิ้งรอยข่วนลึกสองแผลเลือดไหลไม่หยุด

“อ๊าก！”เอียนหยู่โรวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด นั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น “ฉันควรไปฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้ามั้ย?”

"ต้องไปสิ รีบไปเลย ถ้าช้าไปหนึ่งนาทีจะไม่ทันเอาได้! โรคพิษสุนัขบ้าบางตัวโจมตีทุกวินาที และคุณอาจเสียชีวิตได้ทุกที่ทุกเวลา อนิจจาการทำร้ายคนอื่นสุดท้ายจะกลับมาทำร้ายตนเอง ในที่สุด เป็นคนไม่ควรเลวร้ายเกินไป ไม่อย่างงั้นจะต้องได้รับผลกรรมที่ตามมา”

หลังจากที่หงยวี่พูดคำที่ลึกซึ้งเหล่านี้จบ เธอก็กลับไปนอนต่อ

เอียนหยู่โรวกำลังจะบ้าครั่ง ลุกขึ้นวิ่งออกไปข้างนอก หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงเบรกกะทันหันจากรถที่ขับมาด้วยความเร็วและตื่นตระหนกทำให้เกิดการสั่นสะเทือน

“มันเรียกว่าเต้าหู้ขาว ของอย่างหนึ่งย่อมมีของอีกอย่างหนึ่งพิชิตได้?” พ่อบ้านเซี่ยส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ “ไม่มีใครจัดการคนโกงได้ แต่คนโง่เขลาอย่างหงยวี่ทำได้”