บทที่ 97 หึงหวงแล้วเสียใจแล้ว

เซียวเซิ่งรู้สึกวุ่นวายใจมาทันใด แต่ว่าก็ไม่ได้แสดงสีหน้าออกมา พูดกับเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไปตามน้ำ “ใช่ ต้องขอบคุณอูเจินจูที่หาโรงเรียนที่ดีให้ลูกของคุณ”

“เพื่อนของฉันอูเจินจูน่าเชื่อถือที่สุด ดีกับฉันที่สุด ทั้งชีวิตนี้เธอสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสงบสุขเป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนพูดอย่างหนักแน่น แล้วเปิดวิดีโอดูอีกรอบ

“นอนเถอะ นอนเถอะ”ภายในใจของเซียวเซิ่งยิ่งวุ่นวายมากกว่าเดิม เก็บโทรศัพท์ไปแล้ว

“ให้ฉันดูอีกรอบนะ~”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนจับแขนเสื้อของเขาเขย่าไปมา อ้อนวอนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “วิดีโอที่พวกคุณบันทึกครั้งที่แล้ว ยังให้ฉันดูตั้งหลายสิบรอบ ครั้งนี้――”

“ผมบอกว่านอน”เซียวเซิ่งไม่สนใจ จ้องมองไปที่เธอแวบหนึ่ง ครั้งที่แล้วเอาโทรศัพท์ให้เธอดูวิดีโอ ผลปรากฏว่าเป็นอย่างไร? เธอแอบส่งข้อความให้สวี่เจียน จึงไม่ให้เธอจับอีกแล้ว！เหมือนกับว่าสวี่เจียนจะสามารถรับข้อความได้ยังไงอย่างงั้น

ปิดไฟบนหัวเตียง เซียวเซิ่งโอบกอดเสี่ยวเนี่ยน หลับตาลง มือของเขาวางไว้บนศีรษะของเธออย่างเป็นธรรมชาติป้องเอาไว้เบาๆ

นี่เป็นท่าทางของการปกป้อง

ภายในใจของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมีกระแสความร้อนผ่านเข้ามาอย่างกะทันหัน ไม่ว่าอย่างไรวงแขนที่แข็งแรงและปลอดภัยนี้มีอยู่จริง สามารถพักพิงได้สักพักก็พักพิงสักพักเถอะ

เพียงแค่เขาไม่ร้องขออะไรที่เกินไปแบบนั้น คืนนี้ก็ให้เขาอยู่ที่นี่อย่างหลับสบาย พรุ่งนี้ค่อยตัดขาดความสัมพันธ์ก็ยังไม่สาย ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรอีก จึงกอดกันนอนหลับไปแบบนี้แล้ว

เวลาเที่ยงคืน เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนตื่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง ลืมตามองไปบนฝ้าเพดาน ถึงแม้จะมืดมาก เธอยังคงมองเห็นลวดลายของฝ้าเพดานอย่างละเอียด

เซียวเซิ่งยื่นมือมาอย่างกะทันหัน ช่วยเธอปิดเปลือกตาลง เหมือนกับคนที่ตายตาไม่หลับด้วยท่าทางเดียวกัน

“รู้ได้ยังไงว่าฉันตื่นแล้ว?”

“เพราะว่าคุณอยู่ในใจของผม”น้ำเสียงของเซียวเซิ่งแหบพร่าน่าฟัง แฝงไปด้วยความงัวเงีย “เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน คุณไม่รู้หรอกว่าผมรักคุณมาก?”

พูดไป ริมฝีปากที่เย็นเล็กน้อยก็จูบเข้ามาที่ริมฝีปากของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน

เขากำลังละเมออยู่เหรอ? เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนนึกว่าตัวเองฟังผิดไป กัดอย่างแรงหนึ่งทีผลักเขาออกไป พลิกตัวกลับมาหันหลังให้เขา เซียวเซิ่งเหลือเพียงการถูกเพิกเฉยจนถึงขีดสุด ใบหน้าบูดบึ้งขุ่นมัว หมดหนทางแล้ว

รุ่งเช้า เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเปิดเปลือกตาขึ้นมาในขณะที่นกกำลังส่งเสียงร้องตอนเช้า แสงแดดที่อบอุ่่นและส่องสว่างสาดส่องเข้ามา ส่องลงไปที่พรมที่มีขนปุกปุย อบอุ่นเป็นอย่างมาก

หันหน้ามามองด้านข้าง ว่างเปล่าไม่มีคน เซียวเซิ่งออกไปแล้ว ผ้าห่มถูกห่อเอาไว้บนร่างกายของเธอคนเดียว นุ่มนิ่มแสนสบาย

เซียวเซิ่งน่าจะพาเอียนหยู่โรวกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่า?

ทันใดนั้นเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนรู้สึกโศกเศร้าเสียใจขึ้นมา แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองจะโศกเศร้าเสียใจไปทำไม คืนนี้ถ้าเอียนหยู่โรวตั้งท้องได้สำเร็จ เป็นไปได้ว่าเซียวเซิ่งจะปล่อยเธอไปแล้ว ควรจะดีใจ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนฮัมเพลงให้ตัวเองสดชื่นขึ้นมา เขย่งเท้าเดินไปที่ข้างหน้าต่าง ลากผ้าม่านลายลูกไม้สีชมพูให้เปิดออก ยกแขนขึ้นมายืดเส้นยืดสาย มองดูสวนดอกไม้ที่สวยสดงดงาม

สวยมาก！

มองดูวิวทิวทัศน์ที่งดงามสักพัก เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ นั่งลงบนชักโครกที่สะอาด ปลดปล่อยปัสสาวะที่สะสมมาตลอดทั้งคืน หลังจากนั้นก็เดินไปที่อ่างล้างหน้าแปรงฟัน วินาทีที่เงยหน้าขึ้นมามองกระจก เธอตกใจจนสั่นไปทั้งร่าง แก้วน้ำแปรงฟันร่วงลงมา ดวงตาใสเบิกกว้างแล้ว

อ่างอาบน้ำแบบนวดสปาสุดหรูด้านหลังเต็มไปด้วยฟองสีขาว ผู้ชายหล่อเหลาคนหนึ่งนอนแช่อยู่ในฟองสบู่ นอนแช่อย่างสบายใจ มือหนึ่งถือแก้วเหล้าลูกแพร์สีเหลืองครึ่งแก้ว มองมาอย่างสง่า

เวียนหัวตาย เซียวเซิ่งยังไม่ไป แช่น้ำอยู่！

คนรวยนี่บ้ากันจริงๆ ！กลับดื่มเหล้าตอนอาบน้ำ ถึงแม้ว่าระหว่างอ่างอาบน้ำกับชักโครงจะมีกระจกกั้นอยู่ แต่ว่าก็ยังรู้สึกแปลกๆ

“แค่กแค่ก......”เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสำลักฟองยาสีฟันแล้ว

เซียวเซิ่งนำเอาสีหน้าของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนที่แสดงออกมาอย่างหลากหลายในเมื่อสักครู่จดจำเอาไว้ แกว่งแก้วอย่างสงบ เปิดริมฝีปากจิบเหล้า ลำคอยาวขาวสะอาด ลูกกระเดือกที่แสนเซ็กซี่เพราะว่ากำลังกลืนจึงขยับ ปล่อยความน่าดึงดูดออกมาอย่างรุนแรง

เขารูปหล่อจนพูดไม่ออก

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนทั้งเขินและอาย หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้า อดที่จะพูดเสียดแทงออกมาไม่ได้ว่า “รุ่งเช้าขนาดนี้ ดื่มฉี่บำรุงร่างกายเหรอ”

“อะฮึ่ม！”เซียวเซิ่งพ่นออกมาทันที ผู้หญิงคนนี้..... “ฉันดื่มไวน์ขาวราคาแพงต่างห่าง โง่”