ตอนที่ 2 ความลับที่คนภายนอกไม่รู้

ในเวลาต่อมา…

เสียงรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อที่แล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์สีทองอร่ามของบ้านหลังใหญ่เข้ามา ทำให้ลุงแก้วรีบชักสายตาออกมาจากภาพที่กำลังแอบดูอย่างแสนเสียดาย

รีบเดินดุ่มๆ อ้อมกลับมาที่หน้าบ้าน ก่อนที่ใครจะมาเห็นว่ากำลังแอบดูคุณนายช่วยตัวเอง

“ไอ้โมกข์… ทำไมกลับมาเร็วจัง”

ลุงแก้วพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ ทั้งที่ลำเอ็นยังแข็งไม่คลาย ตุงโด่ขึ้นมาเป็นลำจนต้องเอามือกุมเป้าตัวเองซ่อนพิรุธ

“ก็ป้านวลซื้อของเสร็จแล้วนี่นา… ”

ลุงโมกข์ตะโกนตอบ…

ป้านวลคือแม่บ้านที่ทำงานรับใช้อยู่ในบ้านเรือนไทยหลังนี้มานาน หล่อนกำลังหิ้วตะกร้าใส่ข้าวของที่เพิ่งซื้อมาจากตลาด

เป็นที่รู้กันว่าป้านวลจะต้องไปซื้อของที่ตลาดสัปดาห์ละสองครั้งเพื่อมาทำอาหารให้คุณนายและคนงานในบ้านที่ตอนนี้เหลือกันอยู่ห้าชีวิตคือตัวของคุณนาย ป้านวล ลุงแก้วเป็นคนสวน ลุงโมกข์เป็นคนขับรถ และลุงไกรซึ่งเป็นยามเฝ้าทางเข้าออกหน้าประตูเรือนไทยหลังใหญ่

“แล้วนั่นเป็นอะไรล่ะ… ยืนเอามือกุมเป้าอยู่นั่นละ”

ลุงโมกข์แซวลุงแก้ว หลังจากช่วยป้านวลหิ้วของที่ซื้อมา เอาไปไว้ในครัว …

“เอ่อ… ”

ลุงแก้วอึกอักจนมีพิรุธ…

“ท่าทางแบบนี้คิดดีไม่ได้เลย… อย่าบอกนะว่าได้เห็นของดีเข้าแล้ว… ”

ลุงโมกข์เดินเข้ามากระซิบใกล้หูลุงแก้ว เพราะว่าลุงโมกข์ก็เคยแอบดูคุณนายเช่นกัน

“ไอ้ห่า… มึง… เอ่อ… มึงก็เคยเห็นเหมือนกันหรือวะ”

ลุงแก้วตกใจ…

ถ้าลุงโมกข์พูดแบบนี้ก็คงไม่มีอะไรต้องปิดบังกันแล้ว เหมือนผีเห็นผี มองตาก็เห็นสันดาน

“ใช่… ตอนแรกกูได้ยินเสียงร้องไห้ก็เลยอ้อมไปดูทางด้านหลัง… ”

ลุงโมกข์เผยความลับออกมา

“คุณนายแม่งโคตรขาว… โคตรใหญ่… น่าเอามาก”

ลุงโมกข์เผลอหลุดออกมา…

“ไอ้ห่า… กูเพิ่งรู้ว่ามึงคิดแบบนี้กับคุณนาย”

ลุงแก้วว่า…

“หรือว่ามึงไม่คิด…โถ… เนื้อนมไข่ขนาดนั้นใครเห็นแล้วไม่แข็งก็ไม่ใช่ผู้ชาย… ”

ลุงโมกข์กล่าวอย่างไม่เกรงใจใคร วันนี้สิ่งที่เคยเก็บอยู่ในใจได้ระบายออกมาจนสิ้น ใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า ‘กู’ เพราะว่าแกอายุ 49 ปีเท่ากับลุงแก้ว

“กูแค่สงสารคุณนายที่ต้องเป็นหม้าย… ”

ลุงแก้วพยายามข่มความต้องการด้านมืดให้สงบลง ด้วยการพยายามนึกถึงสิ่งดีๆ ที่คุณนายกับสามีชราผู้ล่วงลับของหล่อนมีให้กับคนงานทุกคน

“ใช่… กูก็สงสารเหมือนกันตอนเห็นคุณนายร้องไห้… และยิ่งเวทนาเมื่อได้ยินเสียงครางทรมาน… ”

ลุงโมกข์วกกลับมาที่เรื่องเดิมซึ่งยังค้างคาอยู่ในอารมณ์ คือเรื่องที่เคยเห็นคุณนายแอบเข้ามาช่วยตัวเองในห้องเก็บกระดูกของสามี

“ไอ้บ้า… มึงอย่าพูดเรื่องนี้ให้ใครได้ยินนะ”

ลุงแก้วกำชับเสียงเข้ม…

“ก็เราคุยกันอยู่แค่สองคนใครที่ไหนจะมาได้ยินล่ะ”

ลุงโมกข์ตอบแล้วกล่าวต่อ…