ตอนที่ 4 เจอความลับจับกดไม่ยั้ง

ในเวลาต่อมา

ตอนใกล้ค่ำ ลุงแก้วออกมารดน้ำต้นไม้อยู่ที่สวนหลังบ้าน ใกล้ๆ กับห้องเล็กๆ ที่คุณนายมยุรีมักจะเข้ามาเก็บตัวอยู่ในนั้น

คุณนายมยุรีบอกกับทุกคนว่าสาเหตุที่หล่อนต้องเข้ามาอยู่ในที่เงียบๆ เพราะต้องการนั่งสมาธิ

อยากสงบจิตใจอยู่ภายในห้องที่มีรูปและโกศกระดูกของสามีอยู่ใกล้ๆ ราวกับว่าเขายังไม่จากไปไหน

แต่ลุงแก้วรู้ว่าไม่ใช่…

เพราะว่ามีโอกาสแอบเห็นมาแล้ว ว่าคุณนายเข้ามาทำอะไรภายในห้องนี้

ลุงแก้วรดน้ำต้นไม้ต่อมาอีกพักใหญ่ๆ จนได้เวลาที่รอคอย แกค่อยๆ ม้วนสายยางเก็บ เอื้อมมือปิดก๊อกน้ำพร้อมกับความคิดบางอย่างที่ผุดวาบเข้ามาในหัว

ในเวลาต่อมา

วันนี้บรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่ค่อยๆ เงียบสงัดลงอย่างช้าๆ เมื่อความมืดคลี่คลุมลงมาปกคลุม

และวันนี้ผู้คนในบ้านก็เหลือเพียงแค่คุณนายกับลุงแก้วคนสวน และลุงไกรซึ่งเป็นยามนั่งเฝ้าอยู่ในป้อมประตูทางเข้า

คุณนายเข้ามาในห้องเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับสามีของหล่อน

ทั้งรูปถ่าย โกศใส่กระดูกกับเสื้อผ้าบางส่วนของเขาที่หล่อนยังเก็บเอาไว้ในตู้ไม้สีน้ำตาลเข้ม ตั้งอยู่ชิดฝาผนัง

เมื่อเข้ามาอยู่ภายในห้อง…

คุณนายกอดตัวเองด้วยสองแขนของหล่อน ทิ้งกายอ้างว้างลงนอนบนผืนพรมสีดำตรงหน้าภาพสามีในกรอบรูปสีทองอร่าม

หล่อนกอดเสื้อผ้าของเขาและนอนขดกายเอามือไล้ลูบเรือนร่างของตัวเอง บิดกายไปมาด้วยอารมณ์ที่ยากจะเข้าใจ เมื่อจู่ๆ ความใคร่ก็คุกรุ่นขึ้นมาผสมกับความอาลัยอาวรณ์จนแยกความรู้สึกของตัวเองไม่ออก

“คุณท่านจ๋า… ฉันเหงาเหลือเกิน… ”

คุณนายรำพึงรำพันถึงสามี…

จากนั้นเปลี่ยนท่านอนหงาย ดวงตาเบิกโพลงมองเพดาน ก่อนจะเอามือเปลื้องสายชุดนอนสีดำบางๆ ลงมากองไว้ใต้ทรวงอกอวบใหญ่

สองมือกอบกุมเต้าเนื้อมหึมา บีบเคล้นจนปลายหัวนมชูชันชี้ฟ้าแข็งโด่ ง่ามขาตั้งชันแหกออกรับมืออีกข้างเอื้อมลงมาไล้ลูบร่องสวาทโหนกนูนขึ้นมาอวดกลีบสีชมพูอยู่ท่ามกลางเส้นไหมสีดำระยับ

หล่อนแทงลำนิ้วกลางเบียดกลีบหนึบแน่นเข้ามาสุดข้อสุดโคนนิ้ว จิตใจละลิ่วลอยไปพร้อมกับนิ้วที่ขยับวนคว้าน กระตุ้นความเสียวซ่านที่เก็บกดอยู่ลึกข้างในมานาน

ก่อนที่หล่อนจะต้องตกใจแทบช็อก…

เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่กำยำดำทะมึนของผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังตู้เสื้อผ้าที่เข้ามาหลบซ่อนอยู่พักใหญ่ๆ