บทที่ 10 ขอเข้าค้นจวนเซียว

สื่นเหรินปฏิเสธที่จะไป แต่มีคนอื่นที่อยากไป ประตูจวนเปิดออกกว้าง และอัศวินดำมากกว่าสิบคนก็รีบวิ่งออกไปโดยถือป้ายของพระราชวังของเจ้าชายหซู่และมุ่งหน้าไปยัง เป๋ยโจว

เป๋ยโจวอยู่ติดกับเมืองหลวงและระยะทางไม่ไกลใช้เวลาเพียงวันเดียวในการทำลายสุสานและกลับสู่เมืองหลวง

เนื่องจากสื่นเหรินห้ามเรื่องขุดหลุมศพหยุนจินเฟิง จึงโกรธและเฆี่ยนตีเขาเป็นการส่วนตัวสิบครั้งเพื่อระบายความโกรธ ไม่มีใครไม่ทำตามคำสั่งของเขาได้ สื่นเหรินไม่รักดี

หลังจากที่สื่นเหรินคุกเข่าลงและถูกเฆี่ยนตีสิบที เขายังต้องพาผู้คนออกไปค้นหาล่อจี่นซูทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น หยุนจินเฟิงเข้าไปในพระราชวังเพื่อเจอฮ่องเต้และอธิบายเหตุผลของเขาในการขอตรวจค้นที่ประทับของเจ้าชายเซียว

ฮ่องเต้รักลูกชายคนนี้มากที่สุดเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเป็นพ่อ แต่พระชายากลับเจอกับหายนะเช่นนี้ เขาก็รู้สึกปวดใจมาก

หลังจากได้ยินเขาอธิบายอย่างโกรธเคืองถึงเหตุผลในการค้นหาจวนเซียว ฮ่องเต้ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ มีเหตุผลที่เจ้าจะสงสัยว่าฆาตกรอยู่ในจวนเซียว แต่ท่านลุงของเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย เจ้าไปบอกเขาว่าข้าได้สั่งให้เขาเปิดประตูให้เจ้าเข้ามาดู ถ้าเจ้าไม่เห็นกับตาของเจ้าเองเจ้าคงจะไม่ยอม ”

หยุนจินเฟิง กล่าวอย่างขมขื่น “ เสด็จพ่อ ข้าเคาะประตูเมื่อคืนนี้โดยบอกว่าเป็นคำสั่งตรวจค้น แต่คนจากจวนเซียวยิงธนูเพื่อข่มขู่ข้า ถ้าท่านไม่ส่งกองทัพจักรวรรดิติดตามข้าไป ข้าเกรงว่าเขาจะไม่เปิดประตู ”

ใบหน้าของฮ่องเต้ดูไม่ดีเล็กน้อย และเขาค่อย ๆ เอนกายบนเก้าอี้มังกรและหรี่ตาลง “ เจ้าบอกว่าจวนเซียวไม่ได้เปิดประตูตามคำสั่งให้ค้นหาและยังยิงธนูมาข่มขู่เจ้า ?”

“ ข้าพูดความจริง พ่อตาของข้าและค่ายลาดตระเวนเกาหลินก็เห็นด้วยตา ”

ดวงตาของฮ่อ่งเต้เย็นลงเล็กน้อย “ ลุงของเจ้า หลังจากได้รับบาดเจ็บเขามีนิสัยค่อนข้างเก็บตัว เจ้าไม่ต้องถือสาเขามาก ข้าจะส่งคนตามเจ้าไปที่จวนเซียว หากค้นหาแล้วไม่เจอ เจ้าต้องขอโทษลุงของเจ้า ”

มีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้งในดวงตาของ หยุนจินเฟิง “ เสด็จพ่อ ข้าต้องการเพียงคำพูดจากท่านเท่านั้น หากฆาตกรซ่อนตัวอยู่ในจวนเซียว จะทำอย่างไร ”