บทที่ 9 รื้อหลุมฝังศพ

ในเรืองนางมีญาติสนิทเพียงสองคน คนหนึ่งคือ เหลิ่งซวงซวงนางสาวแท้ ๆ ที่มาดูแธอ

คนหนึ่งคือหยุนจินเฟิงสามีของนาง

แล้วใครล่ะ จู่ ๆ ล่อจี่นซูก็จำความทรงจำบางอย่างของเจ้าของเดิมได้ คนรวยที่มาจากเมืองหลวงบอกว่าให้พวกเขาไปที่เมืองหลวง นามสกุลของคนนั้นคือเล้ง คือเหลิ่งซวงซวงเหรอ

เหตุใดเหลิ่งซวงซวงจึงขอให้เจ้าของเดิมไปที่เมืองหลวงเพื่อขัดขวางการแต่งงานระหว่างหยุนจินเฟิงกับพี่สาวคนโตของนาง

นี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก

จวนหซู่

หยุนจินเฟิงแทบจะเป็นบ้า เขาอาลวาดในวังและสังหารสาวใช้และผู้หญิงทั้งหมดที่รับใช้พระชายาหซู่ รวมทั้งคุณนายหยิงที่มากับนางถูกเขาตั้งให้เป็นสนมน้อย

ความผิดเดียว ปกป้องเจ้านายไม่ได้

ไม่มีใครกล้าร้องขอความเมตตา แม้ว่าสื่นเหรินจะรู้สึกโหดร้าย แต่คนเหล่านี้สมควรตาย ใครให้พวกเขาไม่ระวังแล้วปล่อยให้พระชายาพบกับนังแพศยาคนนั้นเพียงลำพัง ?

หยุนจินเฟิงเดินไปอย่างหมดความอดทนและกระสับกระส่ายเพื่อรอรุ่งสางเขาจะไปที่พระราชวังทันทีเพื่อขอคำสั่ง

เขาต้องการนำผู้คนไปค้นหาจวนเซียว นังแพศยานั่นไม่สามารถวิ่งไปได้ไกล และก็พบจี้หยกของพระชายาอยู่ใต้กำแพง ซึ่งนางยังคงสวมอยู่ตอนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

และเป็นไปไม่ได้ที่นังแพศยานั่นและพระชายาจะปีนข้ามกำแพงได้ต้องมีคนมาช่วยแน่ อธิบายข้อเท็จจริงกับเสด็จพ่อ ท่านก็จะเห็นด้วยและสั่งให้ตรวจค้นที่ประทับของเจ้าชายเซียว

“ พี่เขย ยังหาพี่สาวคนโตไม่เจอเหรอ ” เหลิ่งซวงซวงในชุดขาวเดินเข้ามาจากนอกประตู นางร้องไห้หนักมากจนเสียงแหบแห้ง ดวงตาบวมเหมือนลูกพีช “ ผู้หญิงเลวล่อจี่นซูเอาร่างของพี่สาวคนโตไปไหน เป็นไปได้ไหมที่นางไม่เพียงจะฆ่าพี่สาวคนโตและยังต้องการทำลายร่างกายของนาง นางนังโหดร้ายมาก ”

นี่คือสิ่งที่หยุนจินเฟิง กลัว นังแพศยานั่นมีประพฤติตนอ่อนน้อมถ่อมตนขณะอยู่ในบ้าน แต่นั้นก็แค่แสแสร้ง

นางมีพื้นฐานด้านศิลปะการต่อสู้ อย่างน้อยนางก็รู้จุดฝังเข็ม และนางก็สามารถพาชิงชิงออกไปเมื่อคืนนี้ได้เพียงแค่แตะจุดฝังเข็มของเขา

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกร้อนรุ่มอยู่ข้างใน และสั่งอย่างเข้มงวดว่า “ สื่นเหริน ส่งคนไปที่เป๋ยโจวเพื่อขุดหลุมศพของล่อชีเป๋ย ”