บทที่ 8 คนร้ายเป็นใครกันแน่

ดื่มโจ๊กชามใหญ่และกินผักทั้งหมดโดยไม่สิ้นเปลือง แม้ว่ามันจะไม่อร่อยก็ตาม

ไก่ผัดและเนื้อแกะตุ๋น เห็นได้ชัดว่าทั้งสองเมนูใช้วัตถุดิบชั้นเลิศ

นางอยากรู้จักพ่อครัวคนนี้จริง ๆ วัตถุดิบดี ๆ แบบนี้แต่ทำอาหารได้ไม่อร่อยมาก แต่ยังสามารถเอาตัวรอดในวังได้ต้องเป็นสิ่งที่พิเศษแน่

หลังจากรับประทานอาหารแล้วร่างกายจะรู้สึกอบอุ่น

นางควรออกไปแสดงความขอบคุณ แต่นางเดินจากไปไม่ได้ สถานการณ์ของพระชายาหซู่อาจเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

ความทรงจำเกิดขึ้น มันเป็นเรื่องของเจ้าชายเซียว

เจ้าชายเซียวหยุนเส้ายวนเป็นน้องชายของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน และจักรพรรดินีอัครมเหสีให้กำเนิดเขาในวัยสี่สิบของนาง ดังนั้นเขาและหยุนจินเฟิงจึงมีอายุไม่แตกต่างกันมากนัก

เขาไหว้อาจายร์ดังตั้งแต่อายุยังน้อยและมีทักษะศิลปะการต่อสู้อย่างสูง เมื่อคนรงบุกเข้ามาเมื่ออายุสิบห้า เขาก็เป็นทหารและออกรบพร้อมกับกองทัพ ในการต่อสู้ครั้งแรกเขาฆ่าได้มากกว่าร้อยคนและมีชื่อเสียงในคราวเดียว

หลังจากนั้นเขาได้ออกรบหลายครั้งและสร้างความสำเร็จทางรบให้กับราชวงศ์หยาน ครึ่งปีที่แล้วคนรงกลับมาบุกรุกอีกครั้ง บุกเข้าห้วยโจว พ่อของเจ้าของร่างแม่ทัพล่อได้รับหน้าที่เป็นแม่ทัพค่ายทหารเป๋ยโจว ราชโองการแต่งตั้งให้เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ต่อสู้กับคนรง

แม่ทัพล่อพ่ายแพ้และถูกบังคับให้ล่าถอย เจ้าชายเซียวนำทัพเข้าสนับสนุนและโจมตีศัตรูแบบเผชิญหน้า จนกระทั่งครึ่งปีที่แล้ว ถึงขับไล่คนรงออกไปและดินแดนที่สูญหายก็ฟื้นตัวขึ้น

แต่ผลก็คือเจ้าชายเซียวได้รับบาดเจ็บสาหัส ตามข่าวลือเขาเกือบจะตายในเวลานั้น แต่โชคดีที่ทักษะทางการแพทย์ของแพทย์ทหารช่วยชีวิตเขาได้

ก่อนที่เขาจะออกรบเขาได้หมั่นหมายแล้ว ว่าที่พระชายาเซียวเป็นลูกสาวของเรือนขุนนางใหญ่เหว่ย อย่างไรก็ตาม การแต่งงานก็ได้ล้มเลิก ก็ไม่รู้ว่าทำไม รู้แค่ว่า สามเดือนที่แล้ว ลูกสาวของขุนนางใหญ่เหว่ยแต่งงานกับลูกชายคนโตของขุนนางติง

เจ้าของเดิมได้รู้สิ่งเหล่านี้จากการคนในจวนหซู่ แต่ความจริงเป็นยังไงไม่ทราบได้

สำหรับพ่อของเจ้าของร่างแม้บอกว่าเขาได้สละชีวิตช่วยชาติ แต่เขาก็เป็นแม่ทัพที่พ่ายแพ้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตาย เขาก็จะถูกสอบสวนเมื่อเขากลับมา

ฮ่องเต้ไม่ต้องการเห็นตระกูลล่ออีกต่อไป ไม่เพียงแต่เป็นแม่ทัพผู้กล้าหาญพ่ายแพ้ในการรบเท่านั้นเขายังถูกคนรงแย่งชิงดินแดน ซึ่งทำให้ฮ่องเต้โกรธและผิดหวังมาก

ด้วยเหตุนี้ ทรัพย์สินของครอบครัวของล่อจี่นซูถูกญาติของนางแย่งไป และภายใต้การแนะนำของขุนนางจากเมืองหลวง นางจึงมาที่เมืองหลวงพร้อมกับสาวใช้ของนางและหนังสือหมั้นเพื่อตามหาคู่หมั้นของนางเจ้าชายหซู่ น่าเสียดายที่ไม่มีคนเต็มใจที่จะออกหน้าแทนนาง และเพราะทำให้งานแต่งงานติดขัดและถูกเจ้าชายหซู่เกลียดชัง

หนึ่งปีที่ผ่านมา ผู้คนในวังเจ้าชายเย็นชาต่อนางเพราะท่าทางที่เย็นชาของหยุนจินเฟิง และพวกเขามักจะพูดเยาะเย้ยต่อหน้านางไม่น้อย

ล่อจี่นซูที่อยู่ในบ้านคนอื่น และความเจ็บปวดทั้งหมดก็ได้กลืนลงในท้อง นางไม่กล้าพูดกับคนนอกสักคำ แน่นอน นางก็ไม่ได้เจอคนนอก หยุนจินเฟิงไม่อนุญาตให้นางเจอคนนอก ไม่อนุญาตให้ออกจากวังเจ้าชายเพราะกลัวนางออกไปแพร่ข่าวลือสร้างปัญหา

เท่ากับว่านางถูกกักบริเวณ