บทที่ 7 ให้ตะเกียบคู่หนึ่งได้ไหม

เจ้าชายเซียวยิ้ม แต่เขาไม่พูดอะไรเลย

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดช้าๆ ว่า “ หลานจี้ ส่งอาหารไปที่หอวูเหิ่น วางไว้นอกประตูแล้วบอกคนที่อยู่ข้างในก็พอ ถ้านางต้องการออกมาพบข้า นางจะออกเอง ถ้านางยังไม่อยากเจอ นางจะออกไปหลังจากธุระของนางเสร็จแล้ว พวกน้าก็คิดว่านางไม่เคยมาก็พอ ”

องครักษ์หลานจี้หันกลับมา นายท่านตแหลนะเนี่ย เขาก็สงสัยเหมือนกัน

ใช่ใครบ้างไม่อยากรู้ ? การได้ยินและการระวังตัวของนายท่านนั้นสูง แต่เขาและฝูงหมาป่าไม่สังเกตเห็นว่ามีใครแอบแฝงเข้ามา จนกระทั่งเสียงร้องของทารกดังขึ้นเมื่อคืนนี้ทุกคนจึงรู้เรื่องนี้

แต่ว่า นายท่านบอกว่านางมาแบบไม่รบกวน ซึ่งพิสูจน์ได้ว่านางแค่อยากยืมสถานที่และไม่จำเป็นต้องทำให้นางลำบากใจ

หอวูเหิ่น

ล่อจี่นซูถอนหายใจ นางทั้งหิว หนาวและง่วงมาก

ผ่านไปท้งวันทั้งคืนแบบนี้ นางดื่มน้ำกลูโคสและนมแพะเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นางไม่ชอบรสชาติของนมแพะจริง ๆ หลังจากดื่มแล้วนางรู้สึกอยากจะอ้วก

เด็กถูกวางไว้ในตู้ของระบบและนำนมแพะออกจากระบบและป้อนหลายครั้ง เด็กสบายดี แต่พระชายาหซู่ยังอยู่ในสภาพวิกฤติ

เพราะเหตุนี้นางจึงยังไม่จากไป

พระชายาหซู่ยังคงอยู่ในอาการโคม่า ในระหว่างการผ่าตัดคลอด การหดตัวของมดลูกของนางอ่อนแอและมีความผิดปกติของการแข็งตัวของเลือด ซึ่งทำให้มีเลือดออกมากซึ่งเป็นอันตรายมาก

แม้ว่าการช่วยเหลือและการถ่ายเลือดจะช่วยผู้หญิงคนนั้นได้ทันท่วงที แต่ชีพจรของนางก็มีอยู่ที่เพียงสามเปอร์เซ็นต์ ซึ่งต่ำกว่าตอนก่อนคลอด

เรียกได้ว่าเหลือลมหายใจเดียวจริง ๆ

ล่อจี่นซูรู้สึกว่านางไม่มีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ราวกับว่าหลังจากที่เด็กเกิดมา นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและไม่ต้องการอยู่ต่อไปอีกต่อไป

ฟังก์ชั่นการรักษาตนเองของโล่เลือดน้ำเงินไม่สามารถถ่ายโอนไปยังพระชายาหซู่ได้ ดังนั้นนางจึงรักษาได้ด้วยวิธีทางการแพทย์ทั่วไปเท่านั้น ล่อจี่นซูจึงใช้ยาที่สามารถใช้ได้ทั้งหมด แต่สถานการณ์ยังคงไม่ดีนัก

เลวร้ายมาก

นางนั่งบนเก้าอี้และไม่ได้หลับตานานกว่ายี่สิบชั่วโมง

เนื่องจากง่วง หิวและเหนื่อยล้า เดิมสามารถเปิดฟังก์ชันการซ่อมแซมได้ แต่ระบบเลือดสีน้ำเงินมีข้อเสียที่ไม่สามารถแก้ไขได้จนถึงตอนนี้ คือเมื่อเปิดการซ่อมแซมแบบอัตโนมัติ ขั้นตอนการรักษาอื่น ๆ จะถูกหยุด