บทที่ 6 ท่านไม่สงสัยเหรอ

“ ฟิ้ว ๆ ” เป็นเสียงลูกธนูที่ตัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ลูกธนูมากกว่าสิบลูกออกมาจากที่ไหนไม่รู้เลยและตกลงไปข้าง ๆ หยุนจินเฟิง และล้อมรอบเขาไว้อย่างแน่นหนา

สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือลูกธนูถูกฝังอยู่ในแผ่นหินตรงประตู และก็ตั้งขึ้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพลังงานภายในของผู้ยิงธนูนั้นดีแค่ไหน

ยิ่งไปกว่านั้น หยุนจินเฟิงยังยืนอยู่ที่ประตูหากลูกธนูถูกยิงจากที่สูงในเรือนแล้วมันจะตกลงไปข้าง ๆ หยุนจินเฟิงโดยไม่ทำร้ายเขาได้อย่างไร ลูกศรจะโค้งได้เหรอ ยังสามารถรักษาทางโค้งและระยะอย่างแม่นยำได้

การกระทำนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นหวาดกลัว และทำให้ผู้คนในค่ายลาดตระเวนและจวนจิงเจ้าโกรธ

เจ้าชายเซียวเป็นแม่ทัพที่สร้างคุณประโยชน์ให้กับประเทศอย่างยิ่งใหญ่ เขาเข้ารับตำแหน่งแม่ทัพล่อและออกไปต่อสู้ ขับไล่กองทัพศัตรูอย่างหวุดหวิดเพื่อช่วยราชวงศ์หยาน

ตัวเขาเองกลับมาได้รับบาดเจ็บสาหัส และหมอหลวงต้องใช้เวลาสามเดือนในการรักษาเพื่อช่วยชีวิตเขา

พระชายาหซู่ถูกสังหารอย่างโหดร้าย ตายท้องกลม ทุกคนรู้สึกเสียใจกับนางและเกลียดฆาตกร พวกเขาเข้าใจความโกรธของเจ้าชายหซู่ได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องรู้สึกแบบเดียวกับเขา รุกรานคนที่กำลังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บผู้ที่เป็นถึงวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์หยาน

ผู้บัญชาการกองพันลาดตระเวนกล่าวอย่างเย็นชา “ ท่านอ๋อง ข้าที่เป็นผู้นำการค้นหาขอตัวกลับก่อน !”

ทันทีที่ผู้บังคับบัญชาจากไป ผู้คนจากจวนจิงเจ้าก็จากไปเช่นกัน โดยไม่ต้องการที่จะทำตัวไร้เหตุผลเหมือนหยุนจินเฟิง

หยุนจินเฟิงรู้สึกตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ที่สำคัญกว่านั้นเขาโกรธมาก

เขาเคาะประตูด้วยตนเองและบอกว่าเขากำลังทำงานตามหน้าที่อยู่ แต่จวนเซียวกลับปฏิเสธที่จะเปิดประตูและยังยิงธนูที่ซ่อนอยู่เพื่อทำให้เขาอับอายอีกด้วย

ขุนนางลั่นหนิงและสื่นเหรินรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อดึงเขาออกจากแถวลูกศร โดยไม่กล้าที่จะอยู่ที่ทางเข้าจวนเซียวอีกต่อไป

หยุนจินเฟิงเดินลงบันไดหินด้วยความลำบากใจและพูดอย่างขมขื่น “ ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้ ”

ในจวนเซียว แสงไฟสลัว มีเพียงโคมไฟลมแขวนอยู่หน้าทางเดิน และส่วนที่เหลือของสถานที่ ดูเหมือนถูกความมืดกลืนกิน มองไม่เห็นนิ้วของตัวเอง

ชายชุดดำมีธนูและลูกธนูอยู่บนหลังคากระโดดลงจากตึกสูงในเรือนด้วยท่าทางที่แข็งแกร่ง หลังจากลงแล้ว เขาก็ตรงไปที่ห้องหลัก

ชายชุดดำรายงานหลังจากเข้ามา “ ท่านอ๋อง เจ้าชายหซู่ถอยไปแล้ว”