บทที่ 5 หาให้เจอ

การค้นหาดำเนินไปจนถึงค่ำและทุกส่วนของเมืองหลวงถูกตรวจค้น ค่ายลาดตระเวนและจวนจิงเจ้า เข้าไปในบ้านพลเรือน เจ้าหน้าที่และเรือนเชื้อพระวงศ์ แม้ว่าจะมีความขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ฮ่องเต้ก็ออกพระราชกฤษฎีกาให้ตามหาฆาตกรและร่างของพระชายาไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ดังนั้น แม้ว่าเขาจะมีความคับข้องใจเขาก็ทำได้แค่ยอมรับการค้นหาเท่านั้น

หลังค่ำ ผู้บัญชาการกองพันลาดตระเวนและหัวหน้าบ้านของจวนจิงเจ้า ได้พบกับหยุนจินเฟิงและขุนนางลั่นหนิงที่ประตู และแลกเปลี่ยนข้อมูล

ดวงตาของหยุนจินเฟิงเต็มไปด้วยดวงตาแดงก่ำและดูบ้าคลั่งและดุร้าย “ ค้นหาต่อไปไม่ว่าจะเป็นเรือนของใครก็ตามค้นหาให้ข้าจนเจอ ”

ทุกคนพบว่ามันแปลกที่เด็กผู้หญิงที่ได้รับบาดเจ็บได้พาศพหญิงท้องแก่ไปซ่อนตัวที่ไหน

โดยปกติจะอยู่ได้แค่ใกล้ ๆ เท่านั้น ไปไหนไกลไม่ได้เพราะในช่วงเคอร์ฟิว ทางค่ายตระเวนจะลาดตระเวนและบุคคลต้องสงสัยจะถูกสอบปากคำ

มีคนจากค่ายลาดตระเวนถามว่า “นางหนีไปได้ใกล้ ๆ นี้เหรอ นางจะไปไหนได้ไกลพร้อมร่างของพระชายาได้อย่างไร นางเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแออายุสิบหกหรือสิบเจ็ด ”

ทันทีที่พูดออกมา หยุนจินเฟิงและขุนนางลั่นหนิงต่างก็มองดูจวนเซียวที่อยู่ข้างจวนหซู่ อย่างสงสัย

แต่มันเป็นไปไม่ได้

แม้ว่าเจ้าชายเซียวจะใช้ชีวิตอย่างสันโดษนับตั้งแต่เขาได้รับบาดเจ็บก่อนการสู้รบ ผู้คนส่วนใหญ่ในเรือนก็แยกย้ายกันไปและแม้แต่ป้อมยามก็ถูกถอนออก อย่างไรก็ตาม ทหารทั้งสี่ในจวนเซียวนั้นมีความโดดเด่นในด้านศิลปะการต่อสู้ โหดเหี้ยม เย็นชาและไร้มนุษยธรรม ภายใต้การคุ้มครองของพวกเขา ไม่มีใครสามารถจะเข้าใกล้จวนเซียวได้

ในขณะนี้ สื่นเหรินวิ่งออกจากบ้านโดยถือจี้หยกไว้ในมือและถามหยุนจินเฟิงด้วยริมฝีปากที่แทบจะสั่นเทาว่า “ ท่านอ๋อง ท่านคิดว่านี่คือจี้หยกที่พระชายาติดตัวหรือไม่ ?”

หยุนจินเฟิงแย่งมาแล้วก็มองสื่นเหริน “ เจ้าพบมันที่ไหน ”

สื่นเหรินระงับลมหายใจของเขาและพูดเบา ๆ “ กำแพง กำแพงที่อยู่ติดกับจวนเซียว ”

หยุนจินเฟิงกำหยก ดวงตาของเขาจดจ่อ “ ไปเคาะประตูจวนเซียว ”

สื่นเหรินกล่าวว่า “ แต่กำแพงสูงสองฟุต และนางก็ไม่มีทางปีนข้ามมันไปได้ ”

ดวงตาของหยุนจินเฟิงค่อย ๆ เย็นลง “ นางปีนข้ามไม่ได้แล้วถ้ามีคนช่วยล่ะ ?”