บทที่ 4 ค้นหาล่อจี่นซูทั่วเมือง

ในเวลาเดียวกัน เหลิ่งซวงซวงก็วิ่งออกห้องหลักและพบว่าหยุนจินเฟิงหมดสติอยู่บนพื้น และพี่สาวคนโตก็หายตัวไปนานแล้ว

เมื่อสื่นเหรินวิ่งกลับไปที่หอเหยาเยว่ หยุนจินเฟิงเพิ่งฟื้นขึ้นมาจากการฝังเข็มของหมอหลวงและได้รู้ว่าพระชายาหายตัวไป ไม่รอให้สื่นเหรินรายงานล่อจี่นซูได้สังหารคนเลี้ยงม้าและหายตัวไป หยุนจินเฟิงพูดด้วยความโกรธ “ เป็นล่อจี่นซูนางแพศยานั่น ไปหาตัวนังนั่นมา ต่อให้ต้องพลิกหากันทั้งเรือนก็ต้องเอาตัวมันมาให้ข้า ”

ใบหน้าของสื่นเหรินเข้มลง หันกลับไปและสั่งให้ทหารตรวจค้นบ้านทั้งหลัง และยังไปหาคนเฝ้าประตูตรวจดูว่าล่อจี่นซูไม่ได้ออกไป

หยุนจินเฟิงโกรธมาก เขาคว้าแส้แล้ววิ่งออกไป ดวงตาของเขาแดงก่ำ และความโกรธของเขาเผาผลาญเขาจนสูญเสียความมีเหตุผลทั้งหมด หากเขาหานังแพศยานั้นเจอ เขาจะตีนางให้ตาย

แต่หลังจากที่ค้นหาไปทั่ว พวกเขาก็ไม่พบล่อจี่นซูและพระชายาหซู่ ประตูหน้า ประตูด้านข้าง และประตูหลังได้รับการเฝ้าระวังทั้งหมด ไม่มีใครเข้าหรือออกยกเว้นคนของเรือนขุนนางลั่นหนิง

หยุนจินเฟิงเตะคนเฝ้าประตูด้วยความโกรธจัด “ พวกเจ้ามันขยะไร้ประโยชน์ คนตัวโตขนาดนั้นก็ไม่สังเกตเห็น สื่นเหริน สั่งให้ทหารทั้งหมดตามข้ามาและรื้อค้นเมืองหลวง ข้าก็ต้องหาพระชายาเช่นกัน ”

แม้ว่าสื่นเหรินเองก็กังวลเช่นกัน แต่การค้นหาเมืองหลวงตอนดึก เรื่องต้องไปถึงค่ายลาดตระเวนและศาลอย่างแน่นอน

ตอนนี้เป็นช่วงพิเศษ จักรพรรดินีอัครมเหสีกำลังป่วยหนักและเมืองหลวงอยู่ภายใต้เคอร์ฟิวตั้งแต่เดือนที่แล้ว

“ ท่านอ๋อง พระองค์ต้องรายงานหรือไม่ ”

ดวงตาของหยุนจินเฟิงเต็มไปด้วยความคิดชั่วร้าย “ แจ้งศาลและค่ายลาดตระเวนและขอให้พวกเขาค้นหาด้วยกัน หากพบล่อจี่นซู จับตัวมาให้ข้าทันที ”

“ ถ้าศาลและค่ายลาดตระเวนถ้าถึงสาเหตุ ?”

“ พูดไปตรง ๆ ! ”

ม้าดำวิ่งออกจากวังแล้วตกลงไปท่ามกลางสายฝน

ข่าวดังกล่าวได้รับแจ้งไปยังเรือนของขุนนางลั่นหนิง ขุนนางลั่นหนิง ก็พาลูกชายและลูกชายของตระกูลเหลิ่งออกไปค้นหาด้วยกัน ในคืนที่ฝนตกอันมืดมิดนี้ หัวใจของทุกคนเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธ และพวกเขาแค่อยากจะฆ่าผู้หญิงเลวนั่นหลายพันครั้ง