บทที่ 3 ไปดูนางแพศยานั่น

เจ้าของเดิมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเมืองหลวง หลังจากที่นางเดินทางจากเป๋ยโจวมาถึงเมืองหลวง นางถูกกักบริเวณในบ้านและไม่สามารถก้าวออกจากบ้านได้

แต่นางรู้ว่าเรือนข้าง ๆ เป็นจวนเซียว ครึ่งปีที่แล้ว เจ้าชายเซียวได้รับบาดเจ็บในสนามรบและอาศัยอยู่อย่างสันโดษและปฏิเสธผู้มาเยือน ยิ่งไปกว่านั้น กำลังคนในเรือนก็ลดลงมาก เหลือเพียง ทหารสองสามคนและคนใช้สองหรือสามคน

เสียงเงียบและไม่รบกวน เหมาะสำหรับการผ่าตัดฉุกเฉิน

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว นางก็ก้มลงแล้วอุ้มพระชายาหซู่ ขึ้นมาแล้วเดินออกไป

ร่างกายของเจ้าของเดิมขาดสารอาหารและถูกทุบตีทำร้าย ดังนั้นจึงอ่อนแอมาก อย่างไรก็ตามหลังจากใส่โล่เลือดสีน้ำเงินเข้าไปในร่างกายก็สามารถรักษาตัวเอง ซ่อมแซมเซลล์ที่เสียหาย และกระตุ้นศักยภาพของมันได้

ฝนตกหนักและกลางคืนก็มืดมิด

นางเปิดใช้งานฟังก์ชันการหลบหนีของระบบป้องกันในช่วงสงคราม และโล่เลือดสีน้ำเงินได้รวมเอาพลังสองอันไว้บนหลังของนาง ราวกับสร้างปีกสองปีกบินอย่างรวดเร็วผ่านลมฝน

ตลอดทางไม่มีใครเห็น บวกกับฝนตกหนักขนาดนี้ แม้แต่ทหารยามก็หยุดลาดตระเวนและเฝ้าเฉพาะทางออกและจุดสำคัญของเรือนเท่านั้น

แม้ว่าจะมียามคอยลาดตระเวน แต่ภายใต้ฝนตกหนักเช่นนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกแยะเงาที่หายวับไปนี้ได้

ล่อจี่นซูมาที่กำแพงที่อยู่ติดกับจวนเซียวตามความทรงจำของเจ้าของเดิม

กำแพงของเรือนทั้งสองนั้นสูงและหนาแน่นมาก บินข้ามกำแพงและลงหยุดอย่างมั่นคงในสวนหลังบ้านอันมืดมิดของจวนเซียว

เจ้าของเดิมไม่เคยมาจวนเซียว ดังนั้นจึงไม่สามารถระบุทิศทางตามความทรงจำได้

ล่อจี่นซูเปิดใช้งานฟังก์ชั่นแสงและโล่เลือดสีน้ำเงินควบแน่นพลังเข้าไปในดวงตา ดวงตาของเขาส่องแสงเล็กน้อยทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ชัดเจนขึ้น

นางก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางเหมือนเครื่องตรวจจับ วิเคราะห์ข้อมูลอย่างต่อเนื่องและป้อนกลับเข้าไปในสมองของนาง ในที่สุดล่อจี่นซูก็ล็อคเป้าไปที่หอวูเหิ่น จากการวิเคราะห์ข้อมูลที่ป้อนกลับจากดวงตาของนาง หอวูเหิ่นไม่มีคนอาศัยอยู่เวลานานแล้ว

นางไม่ได้เข้าไปทางประตูหน้าหอวูเหิ่น แต่เลือกที่จะข้ามกำแพง เดินผ่านซุ้มดอกไม้ที่แขวนอยู่และเตะเปิดประตูห้อง

วางพระชายาหซู่ลงบนเตียง นางเปิดระบบและจัดห้องผ่าตัด โล่เลือดสีฟ้าทำให้อุปกรณ์ทางการแพทย์ทั้งหมดในระบบสามารถเคลื่อนย้ายได้แบบเรียลไทม์ รวมถึงโต๊ะผ่าตัดและหุ่นยนต์ผ่าตัด

เมื่อมองดูห้องผ่าตัดที่ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง นางก็ยังพบว่ามันเหลือเชื่อ แม้ว่าระบบเลือดสีน้ำเงินมักใช้ในการเคลื่อนย้ายระยะไกล แต่ก็ไม่เคยประสบความสำเร็จในการขุดอุโมงค์ข้ามเวลาและอวกาศอย่างแท้จริง

ดูเหมือนว่าการประยุกต์ใช้หลักการพัวพันควอนตัมจำลองนั้นมีมนต์ขลังมากกว่าที่นางคิด