บทที่ 14 พังประตูเข้าไป

และบรรดาผู้ที่แอบกล่าวหาเขาว่าทอดทิ้งสัญญาแต่งงานจะได้เห็นความชั่วร้ายของล่อจี่นซูนังชาติชั่วนั่น และจะได้รับการยืนยันว่าการไม่แต่งงานกับนางคือทางเลือกที่ถูกต้อง

ในที่สุดเขาก็สามารถยึดอกได้แล้ว

ที่จริงหลานจี้ไม่รู้ว่านายท่านกำลังวางแผนอะไรอยู่ เป็นความคิดที่ดีที่จะปกป้องล่อจี่นซู ไม่ใช่ว่าเขาภูมิใจ แต่ผู้คนที่อยู่ตรงหน้าเขา รวมถึงหยุนจินเฟิงต่างก็เป็น......ไอ่คนไร้ความสามารถในการต่อสู้

แต่ปกป้องนางแล้วหลังจากนั้นล่ะ ?

สิ่งที่ตามมาสิคือสิ่งสำคัญ

“ หลีกไป !” หยุนจินเฟิงผลักหลานจี้ออกไปและเตะประตูเข้าไป

หลานจี้เอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัวและคว้าข้อมือของเขาแล้วดึงกลับ หยุนจินเฟิงเซและเกือบจะล้มลง

หลังจากตั้งตัวได้ เขาก็โมโห “ หลานจี้เจ้ากล้ามาก กล้าดียังไงผลักข้า เจ้ารนเหรอ มานี่ มาเปิดประตูนี่ ”

เหลียงซือปีนขึ้นกำแพงด้วยตนเองและกระโดดลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว เปิดประตูให้หยุนจินเฟิงพาคนเข้ามา

ทุกคนรีบเข้าไป สี่คนเป็นทีมและรีบไปที่ประตูของแต่ละปีก มีคนสองคนเฝ้าประตูคนหนึ่งเตะเปิดและอีกคนก็รีบเข้าไป เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของหยุนจินเฟิงมองราวกับสายฟ้าแลบและเขามองไปที่ห้องโถงใหญ่ ไม่มีใครอยู่ข้างใน

หอวูเหิ่นไม่ใช่สถานที่ขนาดใหญ่ ดังนั้นการค้นหาจึงเสร็จสิ้นในเวลาอันสั้น ไม่พบแม้แต่หนูสักตัว ไม่ต้องพูดถึงคนเลย

ทุกคนออกมารายงานว่าไม่พบร่องรอยของฆาตกร

จู่ ๆ หยุนจินเฟิงก็หันกลับไปมองที่หลานจี้และเห็นว่าเขาก็มองมาเช่นกัน ราวกับว่าเขาประหลาดใจมาก ท่าทางนี้ดูน่าสงสัยมาก

หลานจี้มองกลับและพบว่าไม่มีผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วย สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงทันทีและเขาพูดกับหยุนจินเฟิงอย่างเย็นชา “ ท่านเห็ฯแล้วใช่ไหม พบฆาตกรที่ท่านพูดถึงหรือไม่ ? ผู้บัญชาการเหลียงเพิ่งพูดอะไรนะ ถ้าท่านไม่เจอฆาตกร ท่านต้องคุกเข่ายอมรับความผิดพลาดของท่านต่อนายท่านใช่ไหม ”

ใบหน้าของหยุนจินเฟิงไม่ดีเอามาก เมื่อมองดูใบหน้าที่ได้ใจของหลานจี้ เขาก็จำได้ว่ามีองครักษ์สี่คนในจวนเซียว แต่ตั้งแต่เขาเข้ามาในจวนเซียว ก็เจอเพียงหลานจี้เท่านั้น

แล้วอีกสามคนที่เหลือล่ะ ?

เขาเยาะเย้ย “ อย่าได้ใจไป ”