บทที่ 15 มาขอโทษวันหลัง

หยุนจินเฟิงหึออกมา ไม่สนใจท่านเซี่ยเขาขึ้นไปบนบันไดหินแล้วมองไปที่ห้องโถงใหญ่ เขารู้สึกว่ากลิ่นเลือดข้างในนั้นแรงมาก บาดแผลต้องใหญ่มาก ต้องเลือดไหลออกมามากถึงจะมีกลิ่นคาวเลือดแรงเช่นนี้

นอกจากนี้ประตูและหน้าต่างยังต้องปิดตลอดกลิ่นเลือดถึงไม่จางไป

บาดแผลบนข้อมือของหลานจี้นั้นไม่ลึก ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะก่อกลิ่นคาวเลือดที่แรงขนาดนี้ไว้ได้

เขาไม่ยอมที่จะปล่อยจวนเซียวไป เขายกมือขึ้นและตะโกน “ ค้นหาต่อไปและดูว่ามีคุกใต้ดินในจวนเซียวหรือไม่ ”

ท่านเซี่ยและค่ายลาดตระเวนไม่เต็มใจที่จะค้น

แต่ว่า เหลียงซือแม่ทัพจักรพรรดิ์มาตามคำสั่ง ฮ่องเต้สั่งการให้ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่กับเจ้าชายหซู่ และฟังคำสั่งของเจ้าชายหซู่ ดังนั้น เขาจึงนำกองทัพจักรวรรดิไปตรวจค้นจวนเซียวอีกครั้ง

หลานจี้ตามพวกเขาอย่างเกียจคร้าน แต่ก็ยังกังวลเล็กน้อย แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่พบนาง แต่ สื่นเหรินได้วางคนเฝ้าอยู่อย่างหนาแน่น นางไม่สามารถหนีจากจวนเซียวได้ นางต้องยังคงซ่อนตัวอยู่ในจวน

แต่ซ่อนอยู่ที่ไหนล่ะ แล้วนางจะเคลื่อนย้ายได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ

กองทัพจักรวรรดิและกองพันลาดตระเวนทำการค้นหาอย่างละเอียด กล่าวได้เลยว่าเป็นการค้นหาแบบครอบคลุม ไม่มีคุกใต้ดินหรือห้องมืดในจวนเซียว อย่างน้อย พวกเขาหาไม่เจอ

ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามเต็มในการค้นหาจวนแห่งนี้ ค้นสถานที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่พบอะไรเลย

ใบหน้าของหยุนจินเฟิงเริ่มไม่ดีมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเขาจะไม่พอใจ แต่เขาไม่มีทางเลือกจริง ๆ

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นหาต่อไปอย่างไม่มีกำหนด

ความเป็นจริง ตอนที่ค้นครั้งที่สองเขาก็แน่ใจว่าล่อจี่นซูไม่ได้อยู่ที่นี่

แต่ว่า เขายังหาข้ออ้างไม่เจอเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะก้มหัวและขอโทษ หยุนเส้ายวน

ดังนั้น หลังจากค้นหาเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็อยากจะกระโดดข้ามกำแพงกลับไปที่จวนหซู่ แต่หลานจี้รั้งเขาไว้ “ ท่านอ๋อง พระองค์จะเสด็จไปไหน พระองค์ไม่ทรงหาแล้วเหรอ หาต่อสิ ”

ตอนนี้หลานจี้แน่ใจว่าล่อจี่นซูไม่อยู่ในจวนเซียว เพราะยังไงซะกองทัพจักรวรรดิและทหารองครักษ์ของจวนหซู่ก็ค้นหาสถานที่ทั้งหมดที่พวกเขาสามารถซ่อนตัวได้ โดยเฉพาะสื่นเหรินซึ่งถึงกับเปิดเตียงแล้วมองดูก่อนที่เขาจะยอมรับมัน