บทที่ 16 หยุนจินเฟิงทำร้ายเจ้าชายเซียว

หยุนจินเฟิงเป็นคนเย่อหยิ่งมาก เขาจะทนรับความอับอายและความอัปยศอดสูเช่นนี้ได้อย่างไร เขาตะโกนทันทีว่า “ หลานจี้ !”

เสียงนั้นดังขึ้นและเขาก็เหวี่ยงหมัดไปที่หัวของหลานจี้ หลานจี้ได้ขึ้นไปบนบันไดหินแล้ว เมื่อหมัดของเขากำลังจะถึงหัวของเขา เขาก็ก้มศีรษะลงและคว้าไว้ด้วยมือของเขาผลักแขนไปข้างหน้า หยุนจินเฟิงก็ถูกผลักไปที่ด้านหน้าของเก้าอี้ไขว้หลังในห้องโถงหลัก

ลมแรงพัดมาจากด้านหลังและกระแทกเข้าที่เข่าหลังของเขา เขาคุกเข่าลง คุกเข่าต่อหน้าเจ้าชายเซียวหยุนเส้ายวน

หยุนเส้ายวนนั่งบนเก้าอี้ไขว้หลังวางถ้วยชาในมือของเขา นิ้วเรียวของเขาวางบนที่วางแขนของเก้าอี้เปิดริมฝีปากบาง ๆ ของเขาเบา ๆ แล้วพูดคำหนึ่ง คำนี้เบามาก แต่มันก็เพียงพอที่จะให้หยุนจินเฟิงได้ยินชัดเจน

“ หยุนจินเฟิง ตราบใดที่ข้าคนนี้ยังมีชีวิตอยู่หนึ่งวัน เจ้าจะไม่มีวันที่จะเป็นรัชทายาท ”

หยุนจินเฟิงไม่พบล่อจี่นซูในจวนเซียว ถูกหลานจี้เยาะเย้ย และถูกบังคับให้คุกเข่าที่นี่ ความโกรธในใจได้ถึงจุดสูงสุด

เมื่อได้ยินคำพูดของหยุนเส้ายวน เขารู้สึกว่าหัวของเขามึน และความโกรธทั้งหมดก็พุ่งไปที่หัวของเขา เขาจำวันที่เสด็จพ่อของเขาเสนอให้เขาเป็นรัชทายาทได้ แต่หยุนเส้ายวนก็ขัดขวางครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็ล้มเหลว

ความแค้นเก่าและความแค้นครั้งใหม่ในที่สุดก็กลายเป็นเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ซึ่งทำให้เขาเต็มไปด้วยความโกรธ เขาต่อยหยุนเส้ายวนที่หน้าอกแล้วตะโกนว่า “ งั้นเจ้าก็ตายซะเถอะ !”

เหลียงซืออยู่ที่ประตูเห็นแบบนั้นเข้า เขาตะโกนด้วยความตกใจ “ ไม่ได้นะท่านอ๋อง !”

แต่ช้าเกินไป หมัดของหยุนจินเฟิงก็กระแทกไปที่หน้าอกของหยุนเส้ายวนอย่างแรง เหลียงซือและคนอื่น ๆ ที่มาถึงทำได้เพียงดูเจ้าชายเซียวกระอักเลือด แล้วค่อย ๆ ล้มลง

ทุกคนแทบไม่เชื่อฉากนี้หยุนจินเฟิงบ้าไปแล้วเหรอ

การค้นจวนในวันนี้เดิมทีเป็นความผิดอยู่แล้ว เขาไม่ขอโทษก็ช่างแล้วยังกล้าที่จะทำร้ายเจ้าชายเซียว

หลานจี้รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองหยุนเส้ายวนขึ้นและตะคอกใส่หยุนจินเฟิง “ หากเกิดอะไรขึ้นกับท่านอ๋อง ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ ”

หยุนจินเฟิงรู้สึกว่ามันปลอมมาก ๆ แม้ว่าเส้นลมปราณของหยุนเส้ายวนจะเสียหายเขายังมีถ้ามีทักษะการต่อสู้อยู่ หมัดนี้จะทำให้เขากระอักเลือดได้เหรอ