ตอนที่ 6 รักษาคน

"แม่นางเจ้าชื่อแซ่อันใด" เสิ่นชียิ้มด้วยแววตาที่น่ารัก

"เสิ่นชีเจ้าค่ะ"

"พระชายาชินอ๋อง" ชายชราผู้นั้นเขาจำได้ดี เสิ่นชีกำลังจะขอตัวลา

"ช้าก่อนข้ามีของจะมอบให้เจ้า" ชายชรามอบป้ายหยกให้นาง หญิงสาวไม่อยากจะรับไว้ มูลค่าป้ายหยกคงมากโขเป็นแน่แท้

"ข้าเป็นหมอรักษาท่านด้วยใจมิอาจรับไว้เจ้าค่ะ" จากนั้นนางก็เดินออกไป สามคนนั้นรีบกรูกันเข้ามาในห้องพำนักทันที

"ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง" หญิงชราพลันเอ่ยถามสามีด้วยความเป็นห่วง

"นางเป็นชายาชินอ๋อง" เพียงชายชราเอ่ยเช่นนี้แล้วทุกคนต่างตกใจ

"ชายาชินอ๋องโง่เขลาป่านนั้นจะเป็นหมอเทวดาได้อย่างไร" หญิงชราพลันเอ่ยขึ้น

"ชายาชินอ๋องมีลูกแฝดสามคนด้วยมิใช่รึ" ชายชราพลันถามบ่าวสองคน

"นางมีเด็กแฝดมาด้วยสามคน" แม่นมหวังกับเสี่ยวเต๋อเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

"ข่าวลือมันแค่ข่าวลือ กลับไปข้าจะเขียนเทียบเชิญด้วยตัวเองงานฉลองวันพระราชสมภพของข้า นางจะต้องมาให้ได้" ชายชราพลันเอ่ยขึ้น หญิงชราไม่คิดว่าหมอเทวดาจะเป็นชายาชินอ๋องไปได้ เรื่องราวของเสิ่นชีเมื่อห้าปีก่อนมันช่างร้ายจริง ๆ ทั้งต่ำตมทั้งหยาบคาย นางจะเป็นหมอเทวดาได้อย่างไร

"เตรียมตัวกลับวังหลวง" เสิ่นชีก็ทำให้ชายชราประทับใจในตัวนาง...

ในรถม้าเสิ่นชีมองสามแฝดพลันหลับไปแล้วนางหวนนึกถึงป้ายหยกสัญญาลักษณ์มังกร เป็นป้ายของคนในราชวงศ์แน่นอนนางเคยอ่านในตำราประวัติศาสตร์ ดูเหมือนว่าชายชราผู้นี้จะฐานะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

"คุณหนูคิดอันใดเจ้าคะ" แม่นมจินมองหน้าคุณหนูของนางเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

"แม่นมจิน ข้าคิดว่าคนที่ข้ารักษาในวันนี้ เขามิใช่คนธรรมดาเขาต้องเป็นคนของราชวงศ์เป็นแน่แท้" พอคุณหนูเอ่ยเช่นนั้น แม่นมจินนึกถึงใบหน้าของข้ารับใช้สองคนนั้นขึ้นมาทันที

"นางรับใช้ผู้นั้นเป็นคนข้างกายของเสวียนไทเฮา บ่าวจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนเมืองต้าเยียนเกิดภัยแล้ง เสวียนไทเฮาส่งตัวแทนมาแจกข้าวต้มชาวบ้านคือนางรับใช้ผู้นั้น" คงจะเป็นเสวียนไทเฮา ชายชราผู้นั้นมิต้องเอ่ยถึงว่าเป็นผู้ใด นอกจากไท่ชางหวงเซียวเถียน

"ไท่ชางหวงกับองค์ไทเฮาเสด็จท่องเที่ยวส่วนพระองค์" เสิ่นชีเดาได้ถูกต้องจริง ๆ

"อีกไม่กี่วันจะมีงานพระราชสมภพของไท่ชางหวงบ่าวคิดว่า พระองค์ต้องส่งเทียบเชิญมาชวนคุณหนูแน่นอน หลายปีมานี้ชินอ๋องได้เทียบเชิญแต่ไม่เคยชวนคุณหนูเข้าวังหลวงสักครั้ง" แน่นอนว่าเพราะเขารังเกียจนาง เซียวหรงรังเกียจเสิ่นชี กระนั้นออกงานแต่ละครั้งเขาจึงมิให้นางไปด้วย

เสิ่นชีในยามนี้มิได้สนใจเซียวหรงอีกต่อไป สิ่งที่นางต้องทำหลังจากนี้ คือหาทำเลเปิดโรงหมอ นางต้องกลับไปดูโฉนดสินเดิมของนางก่อนอันดับแรก...

จู่ ๆ รถม้าหยุดกะทันหันทำให้นางหัวทิ่มผนังสามแฝดร้องด้วยความเจ็บปวด

"เกิดอันใดขึ้น" เสิ่นชีถามสารถี

"รถม้าติดโคลนขอรับ"

แม่นมจิน เสิ่นชี ต่างลงมาจากรถม้าเพื่อดันล้อรถม้าออกจากบ่อโคลนตม

"มีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่ขอรับ" ทั้งสองหันไปมองบุรุษร่างหนาใหญ่