ตอนที่ 5 สุสานมารดา

มีเพียงเสิ่นชีโดนแม่เลี้ยงอย่างสวีเนียนวางยาพิษถึงได้กลายเป็นคนโง่เขลาเช่นนั้น ในยามนั้นบุตรสาวคนรองอย่างเสิ่นอีอีอายุเพียงสิบปีเท่านั้น ยามนี้เสิ่นอีอีก็สิบห้าปีแล้วถึงยามได้ออกเรือนแล้ว

"แม่นมไม่ต้องห่วงของของข้ายังไงข้าก็จะทวงคืนจากสวีเนียนแน่นอน" ยามนี้ปล่อยคนพวกนั้นได้ใจไปก่อน นางคือเสิ่นชีแพทย์ทหารมาจากโลกอนาคตหาใช่เสิ่นชีคนก่อนที่จะให้คนพวกนั้นรังแกได้

ในโลกแห่งนี้หนทางการเป็นพระชายาชินอ๋อง เสิ่นชีคิดว่านางไม่ต้องการคนไร้หัวใจอย่างชินอ๋องมาเป็นสามีจริง ๆ แม้แต่สามแฝดเขายังไม่ยอมรับเลย นางจะหาทางหย่ากับเขา ส่วนบ้านเดิมนางจะกลับไปขอโทษท่านปู่และบิดา

เช้าวันถัดมาแม่นมจินไปแจ้งกับชินอ๋องว่าวันนี้ครบกำหนดมารดาของเสิ่นชีกระนั้นชินอ๋องให้นางยืมรถม้าไปที่สุสานนอกเมือง

"ท่านอ๋องใจดีเกินไปแล้วนะเพคะ" ชูเยียนใบหน้าปกปิดด้วยผ้าขาวบาง เนื่องจากนางโดนตบจนใบหน้าบวม ในใจยังมีความแค้นต่อเสิ่นชีอย่างมาก

"ให้นางไปเถอะส่วนเจ้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ" เขาไล่ชูเยียนออกไป

หวังจือคิดร้ายต่อเสิ่นชีมันก็สมควรแล้วหญิงจิตใจชั่วร้ายปานนั้น...

เสิ่นชีมองสุสานมารดาป้ายวิญญาณเหยาเมิ่ง นางกับสามแฝดเผากระดาษเงินกระดาษทองให้มารดา

"ท่านแม่ดูเจ้าแฝดทั้งสามคนนี่สิเจ้าคะ พวกนางน่าชังมาก"

"เสี่ยวเจียคารวะท่านยาย" เสี่ยวเจียวางจอกน้ำชาลง

"เสี่ยวเม่ยเมยคารวะท่านยาย" วางจอกน้ำชาลงเช่นกัน

"เสี่ยวซานเม่ยคารวะท่านยาย" จอกน้ำชาใบที่สามวางลงไป

"ท่านแม่ปีนี้เป็นปีแรกที่ข้าพาหลานสาวทั้งสามมาคารวะท่านหวังว่าท่านจะให้อภัยบุตรสาวอกตัญญูเช่นข้า" เสิ่นชีกับสามแฝดโขกศีรษะให้ป้ายวิญญาณของเหยาเมิ่งสายลมพัดหวีดหวิวทำให้ใบไผ่หล่นลงมาเป็นอันว่ามารดาของนางรับรู้แล้ว

ภายในรถม้าสามแฝดพลันหลับอย่างสบายเสิ่นชีไม่คิดว่าชินอ๋องผู้ใจดำจะให้นางยืมรถม้า ซึ่งในตอนนั้นนางคิดว่าจะเช่ารถม้า แม่นมจินในตอนนั้นเดินมาด้วยความดีอกดีใจที่ชินอ๋องให้ยืมรถม้ามาสุสานนอกเมือง

"คุณหนูจะไปหาท่านปู่วันไหนเจ้าคะ"

"ไม่นานหรอก"

"วัดเซิ้งบ่าวได้ยินมาว่าหากผู้ใดขอพรที่วัดเซิ้งจะสมหวังทุกประการ คุณหนูไม่ลองไปขอพรดูบ้างรึเจ้าคะ"

ขอพรอย่างนั้นรึนางจะขอพรให้นางเป็นหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงที่สุดในใต้หล้า คิดได้กระนั้นนางจึงสั่งสารถีมุ่งหน้าไปที่วัดเซิ้ง

6

เสิ่นชีและเจ้าแฝดเดินเข้ามาในวัดเซิ้ง ตามท้ายด้วยแม่นมจินวัดนี้ช่างเงียบสงบนัก