ตอนที่ 4 ตัวบงการ

"พี่รองข้าขอยืมคนของท่านให้โบยสาวใช้พวกนี้คนละสามสิบที" ฝูอ๋องมองชินอ๋อง ชินอ๋องอนุญาตให้นำตัวสาวใช้ไปโบยได้ เสียงหวดหลังทำให้สองสาวใช้ร้องอย่างเจ็บปวด

ชายาฝูอ๋องมองชายาชินอ๋องด้วยความละอายใจ "พี่สะใภ้รองข้าขออภัยท่านด้วยเจ้าค่ะ" ชายาฝูอ๋องเอ่ยด้วยความจริงใจ

"ไม่เป็นไร...ท่านอ๋องข้าขอกลับไปที่เรือนจัดการคนของข้า" เสิ่นชีกับสามแฝดแม่นมจินกำลังจะสาวเท้าออกไป

"พี่สะใภ้อย่าเพิ่งไป...เสี่ยวหมิ่นไปขอโทษท่านป้าเดี๋ยวนี้" ชายาฝูอ๋องคิดว่าในเมื่อบุตรสาวของนางเป็นคนผิดต้องรู้จักขอโทษ

"เสี่ยวหมิ่นขอโทษท่านป้าเจ้าค่ะ" เสี่ยวหมิ่นยังรู้จักขอโทษ

"ข้าไม่ถือเจ้าหรอก" เสิ่นชีเอ่ยด้วยท่าทางสบายใจ นางจะถือความกับเด็กตัวแค่นี้ได้ยังไง

"ท่านหญิงน้อยน่ารักเสียจริง ขอโทษท่านแม่ด้วย ไม่รู้ว่าคนทำผิดที่เป็นแค่คนรับใช้จะรู้จักขอโทษรึไม่ เมื่อวานตีท่านแม่เกือบตาย" เสี่ยวเจียเป็นคนพูดประโยคนี้แล้วมองไปที่องครักษ์ของชินอ๋อง สามแฝดสบตากัน

เสิ่นชีไม่คิดว่าบุตรสาวของนางจะตีวัวกระทบคราด

"ชูเยียนไปขอโทษพระยาชาเดี๋ยวนี้ เมื่อวานเจ้าตีพระชายา"

ชินอ๋องคิดว่าเรื่องนี้มันน่าจะจบ

"ท่านอ๋องขอโทษอย่างเดียวมันไม่พอหรอก ข้าเป็นถึงพระชายาในจวนอ๋อง หากข้าตายคำขอโทษก็ไม่เพียงพอ"

คำขอโทษใคร ๆ ก็พูดได้ แต่สิ่งที่เจ็บไปแล้วมันเอาคืนมิได้

"เจ้าจะทำอย่างไร"

เพียะ !!!

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเสิ่นชีจะกล้าตบหน้าชูเยียน ฟันหน้าของซูเยียนถึงกับหลุดออกมา นางตบอย่างไม่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย

"นี่เจ้า" ชูหยางคิดจะช่วยน้องสาวของเขาแต่ชินอ๋องห้ามไว้เสียก่อน

"นี่คือบทลงโทษสำหรับบ่าวที่ไม่เคารพนาย นับแต่นี้ไปใครที่มันทำร้ายข้า ข้าก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน"

แม่นมจินดีใจมากที่พระชายาของนางมิใช่คนโง่เขลาอีกต่อไป

"ท่านส่วนสมบัติของท่านข้าจำนำจะรีบนำมาคืนให้เร็วที่สุด ขอตัวก่อนข้ายังต้องไปจัดการสาวใช้ของข้า" เสิ่นชีกับเจ้าแฝดและแม่นมจินเดินออกไปแล้ว

ชินอ๋องกับเสียนเห่าสบตากัน ส่วนชูหยางรีบพาน้องสาวไปทำแผลเขาเก็บความแค้นไว้ในใจ ชายาฝูอ๋องกับฝูอ๋องขอตัวกลับไปก่อนเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง

"นางเป็นคนฉลาดตั้งแต่ตอนไหน" ชินอ๋องเอ่ยกันเสียนเห่า

"เมื่อวานนางจะโดนทำร้ายอย่างมาก จากนั้นนางก็รักษาท่านหญิง"

"ชั่วพริบตาเดียวคน ๆ หนึ่งจะเปลี่ยนไปได้รึ" ชินอ๋องมองเสียนเห่าอย่างนึกคิด

"ส่งคนไปจับตาดูนางไว้"

เรือนดอกเหมยในยามนี้ หวังจือกับหวังเจียงนั่งคุกเข่า

"หวังจือ เจ้าช่างเป็นบ่าวที่ชั่วร้ายนัก เสี้ยมให้ท่านหญิงหมิ่นว่าร้ายข้า ข้าจะขายเจ้า" นางตัดสินใจดีแล้ว