บทที่ 4 ตำราบุปผาโปรย

บทที่ 4 ตำราบุปผาโปรยและความลับของขันที

เมื่อได้ยินถ้อยคำตัดพ้ออันเต็มไปด้วยความขมขื่นขององค์หญิงใหญ่ ใต้เท้าจิ่วก็ทอดสายตา มองนางด้วยความเวทนา ขุนนางเฒ่าขยับเข้าไปใกล้ขอบแท่นทรงอักษรอีกครึ่งก้าว ก่อนจะเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาเพื่อมิให้เสียงเล็ดลอดออกไปภายนอก

"องค์หญิงใหญ่โปรดทรงอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ เรื่องการหมั้นหมายสมรสนั้น แท้จริงแล้วเป็นการตกลงร่วมกันมาตั้งแต่คราตั้งรกรากปฐมกษัตริย์ มีสัตยาบันจารึกไว้ชัดเจนว่า ฝ่าบาทหรือสายเลือดราชวงศ์คนใดก็ไม่อาจใช้อำนาจก้าวก่ายเรื่องการเลือกฮูหยินในจวนสกุลกัวได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ เนื่องจากต้นตระกูลสกุลกัวนั้นมาจากเผ่าสยงอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นเผ่าที่มีขนบธรรมเนียมเคร่งครัดว่า บุรุษและสตรีจะแต่งงานกันด้วยความรักแท้จากใจ หาใช่แต่งเพราะผลประโยชน์ทางการเมือง"

ใต้เท้าจิ่วเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ "ด้วยความดีความชอบอันใหญ่หลวงของสกุลกัวในการช่วยปฐมกษัตริย์กรำศึกสร้างราชวงศ์ขึ้นมา สกุลกัวจึงได้รับการตราพระราชทานสิทธิ์พิเศษ ห้ามมิให้ผู้ใดในแผ่นดินยุ่งเกี่ยวกับการสมรสในจวนของพวกเขา ดังนั้น มีทางเดียวที่จะแต่งงานกับคนสกุลกัวได้ก็คือต้องทำให้พวกเขาเกิดความรัก ความเสน่หา จนยอมเอ่ยปากด้วยตนเองเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้คงต้องลำบากองค์หญิงแล้วจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"

ได้ฟังความจริงอันน่าเหลือเชื่อนี้ รั่วเสียนถึงกับทอดถอนใจยาวออกมาอย่างหมดแรง ใบหน้างดงามซีดเผือดลงเล็กน้อย แน่นอนว่าเสด็จพ่อผู้ล่วงลับไม่เคยเอ่ยถึงกฎเกณฑ์พิเศษเหล่านี้ให้นางฟังมาก่อนเลย

"ข้าเข้าใจแล้ว" นางแค่นยิ้มขื่นระคนอัศจรรย์ใจ "ช่างเป็นสกุลที่ยิ่งใหญ่คับฟ้าบารมีล้นแผ่นดินเสียจริง ขนาดข้าเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ผู้สำเร็จราชการ ยังต้องยอมก้มหัวให้พวกเขาอย่างไม่มีทางเลือก"

"จะว่าไปก็เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง" ใต้เท้าจิ่วเอ่ยสนับสนุนน้ำเสียงจริงจัง "ยามนี้ในราชสำนัก สกุลกัวเพียงสกุลเดียวก็มีบารมีและขุมกำลังมากพอที่จะต่อต้านและคานอำนาจพวกกลุ่มขุนนางทุจริตที่ร่วมมือกันนับสิบสกุลได้อย่างสบาย อำนาจคลังหลวงอยู่ที่กัวกงผู้พี่ ส่วนอำนาจทหารกองทัพอันเกรียงไกรตกอยู่ที่กัวเหวยผู้น้อง อีกทั้งใต้เท้ากัวผู้เป็นบิดา แม้จะเกษียณตนเองไปแล้วแต่ก็เป็นสหายรักของอดีตฝ่าบาท ทั้งยังเป็นที่เคารพยำเกรงและเป็นที่รักใคร่ของประชาชนยิ่งนัก ดังนั้น คนกลุ่มเดียวในแผ่นดินเวลานี้ที่ซื่อสัตย์และค้ำยันราชวงศ์เอาไว้ได้ ก็คือสกุลกัวพ่ะย่ะค่ะ"

รั่วเสียนนิ่งงันไป นางเคยได้พบใต้เท้ากัวผู้เป็นบิดาอยู่สองสามครั้งในงานพิธีหลวงก่อนที่เขาจะเกษียณตนเอง ทว่าในยามนั้นนางเป็นเพียงสตรีในวังหลังจึงไม่เคยได้พูดคุยสนทนาด้วยเลยแม้แต่ครึ่งคำ นางแค่นน้ำเสียงแผ่วเบาออกมาจากลำคอด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา

"หากพวกเขามีความจงรักภักดีดั่งสิ้นใจถึงเพียงนั้น ก็จงภักดีและปกป้องฮ่องเต้น้อยต่อไปสิ ไยข้าต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อแต่งงานด้วยเล่า"

"การแต่งงานคือหนทางที่จะช่วยฝ่าบาทน้อยได้อย่างยั่งยืนพ่ะย่ะค่ะ" ใต้เท้าจิ่วเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เวลานี้พวกเขาอาจจะภักดี ทว่าในอนาคตอันใกล้ หากว่าองค์หญิงตระกูลอื่นตัดหน้าช่วงชิงหัวใจและแต่งงานกับคนสกุลกัวไปได้ เมื่อถึงเวลานั้น บัลลังก์ของฝ่าบาทน้อยที่ไร้คนหนุนหลังย่อมต้องสั่นคลอนและล่มสลายเป็นแน่ ไม่มีผู้ใดสามารถทำนายอนาคตได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ"

คำเตือนนั้นทำให้รั่วเสียนสะดุ้งใจ นางขมวดคิ้วเรียวงาม "เช่นนั้นที่ท่านกล่าวมา หมายความว่ายามนี้ยังมีสตรีอื่นที่คิดสนใจและจ้องจะจับคู่กับเขาอยู่อีกอย่างนั้นหรือ"