บทที่ 5 ความลับของขันที

รั่วเสียนเบิกตากว้างเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของใต้เท้าจิ่ว แม้ว่าบัดนี้เขาจะมีอายุล่วงเลยจนมีรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ทว่าหากพินิจดูให้ดี เครื่องหน้าและผิวพรรณนั้นยังคงหลงเหลือเค้าความงดงามนุ่มนวลชวนมองอยู่มากผิดจากขันทีทั่วไป นางจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของขุนนางเฒ่าก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว

"สิ่งนี้ ตำราเล่มนี้ ท่านเคยใช้มันด้วยตนเองมาก่อนใช่หรือไม่"

ใต้เท้าจิ่วชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความขัดเขิน "องค์หญิง กระหม่อม"

ทันใดนั้น รั่วเสียนกลับเผยรอยยิ้มงดงาม อ่อนหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าออกมา แววตาของนางฉายแสงแห่งความรู้แจ้ง นางขยับกายเข้าไปใกล้ขุนนางเฒ่าแล้วกระซิบแผ่วเบา แม้ว่าในห้องธรรมแห่งนี้จะมีเพียงอูหวั่นนางกำนัลคนสนิทขยับยืนคอยอารักขาอยู่เบื้องหลังเท่านั้นก็ตาม

"ข้ารู้เรื่องราวของท่านทั้งหมด ทุกเรื่องจริง ๆ ท่านมิใช่ขันทีธรรมดาที่ไต่เต้าจนได้ตำแหน่งหัวหน้าผู้ตรวจฎีกาหรอก แต่แท้จริงแล้วท่านคือ สตรีที่เสด็จพ่อโปรดปรานจนยอมให้ท่านรับราชการทั้ง ๆ ที่ขัดกับหลักการปฏิบัติ"

เพราะใต้เท้าจิ่วผู้นี้ ในอดีตมีใจรักในราชการและอยากถวายงานรับใช้แผ่นดินเคียงข้างบุรุษที่นางรัก แต่นางไม่ยินยอมที่จะกลายเป็นพระสนมถูกกักขังไว้ในกรงทองของวังหลัง ฝ่าบาทผู้ล่วงลับจึงทรงวางแผนประกาศบอกแก่ทุกคนในแผ่นดินว่าคนผู้นี้คือขันที มอบหมายตำแหน่งหัวหน้าผู้ตรวจฎีกาอันสำคัญให้กุมไว้ เพื่อปกปิดฐานะที่แท้จริงของนางเอาไว้จากสายตาผู้คนมาโดยตลอด

ทว่ารั่วเสียนกลับบังเอิญค้นพบเรื่องสำคัญเข้า เมื่อยามที่นางยังเด็กและวิ่งซุกซนอยู่ในวังหลวง วันนั้นนางแอบเห็นเสด็จพ่อแอบลักลอบพบกับขุนนางผู้นี้อยู่หลังม่านตำหนัก รั่วเสียนจึงได้เก็บความลับมาเนิ่นนาน

บัดนี้ ใบหน้าของใต้เท้าจิ่วแดงก่ำ เขาเองก็รู้ว่าองค์หญิงใหญ่รู้เพราะวันนั้นเป็นฝ่าบาทที่บอกแก่เขาเอง แต่เขาก็ไม่คิดจะสอบถามอันใดด้วยรู้ดีว่าองค์หญิงใหญ่ไม่มีทางเปิดโปงเขาอย่างแน่นอน

เมื่อความลับถูกเปิดเผย ใต้เท้าจิ่วจึงปรับเปลี่ยนสรรพนามขยับยิ้มละมุนเอ่ยยอมรับออกมา

"ในเมื่อองค์หญิงใหญ่ทรงรู้แล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันจะไม่ปิดบังว่าหม่อมฉันเคยใช้เพคะ"

"ท่านหมายความว่า เป็นเพราะของสิ่งนี้ใช่หรือไม่ ที่ทำให้เสด็จพ่อลุ่มหลงท่าน" รั่วเสียนเอ่ยถามดวงตาเป็นประกาย

ใต้เท้าจิ่วเผยรอยยิ้มกว้าง "เป็นเช่นนั้นเพคะ"