บทที่ 6 ฝ่าบาทน้อยหายไป

ราตรีดึกสงัด ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดไร้แสงดาวดวงใดทอประกาย ลมฤดูเหมันต์พัดโบกกระหน่ำผ่านยอดไม้แว่วเสียงหวีดหวิว

รั่วเสียนนอนหลับอยู่ในห้องบรรทมอย่างสงบ หลังจากต้องตรากตรำอ่านฎีกาและสวดมนต์ภาวนามาตลอดทั้งวัน นางจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้เลยว่าภัยเงียบกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ท่ามกลางความเงียบสงบอันเยือกเย็นนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องบรรทมดังรัวขึ้น แผดเสียงก้องสะท้อนไปตามทางเดินยาว เป็นเสียงเคาะที่หนักหน่วงแฝงไปด้วยความเร่งร้อนระทึกขวัญ ราวกับว่าเจ้าของเสียงต้องการจะบอกข่าวสำคัญแก่ผู้เป็นนาย

"องค์หญิง องค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ"

น้ำเสียงที่ตะโกนแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความแตกตื่นลนลาน คล้ายกับคนกำลังขวัญเสียจนควบคุมตนเองไม่ได้ ทำให้รั่วเสียนรู้สึกถึงความผิดปกติที่แฝงอยู่ นางสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที ร่างบางรีบลุกขยับกายลงจากเตียงบรรทมด้วยความเร่งรีบ ยามนั้น อูหวั่นนางกำนัลคนสนิทที่นอนอยู่ข้างเตียงบรรทมก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นกัน สีหน้าของอูหวั่นเคร่งเครียดและรีบนำเสื้อคลุมเข้ามาสวมให้รั่วเสียนอย่างรวดเร็ว

"หม่อมฉันจะไปเปิดประตูนะเพคะ" อูหวั่นกระซิบบอกน้ำเสียงสั่นสะท้าน ก่อนจะรีบสืบเท้าก้าวไปปลดสลักประตูไม้บานใหญ่ทันที