บทที่ 7 มีเพียงใต้เท้ากัวที่ช่วยได้

หัวหน้าองครักษ์ก้มหน้าลงติดพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความกดดันและความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก่อนจะกราบทูลต่อ

"พวกกระหม่อมเข้าไปตรวจตราตามปกติ แล้วพบกงกงที่เฝ้าอยู่ข้างที่นอนของฝ่าบาทน้อย ถูกคนร้ายลอบทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส อีกทั้งองครักษ์เวรยามก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ต่อมาพวกกระหม่อมไหวตัวทัน จึงสามารถตามจับคนร้ายเอาไว้ได้ แต่คนร้ายกลับชิงกลืนยาพิษฆ่าตัวตายไปก่อนที่จะทันได้สอบสวนอะไรได้พ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดนั้นทำให้รั่วเสียนเบิกตากว้างขึ้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดหวั่นลึกซึ้ง น้องชายของนางเพิ่งมีพระชนมายุเพียงสี่ชันษาเท่านั้น ในเวลานี้จะปลอดภัยหรือเกิดอันตรายสาหัสเพียงใดก็ไม่อาจรู้ได้เลย

"กระหม่อมตรวจค้นจนทั่วตำหนักแล้ว ไม่มีผู้ใดพบเห็นฝ่าบาทน้อย ราวกับว่าพระองค์สามารถหายตัวได้พ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าองครักษ์รายงานเสียงเครือ สายตาที่เต็มไปด้วยความกลัวของเขาสะท้อนความอับจนหนทาง "องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขออภัยที่ไม่สามารถปกป้องฝ่าบาทน้อยได้ บัดนี้กระหม่อมได้ส่งคนออกตามหาแล้ว ส่วนคนในตำหนักของฝ่าบาททั้งหมด ล้วนถูกกักตัวเอาไว้เพื่อสอบสวนพ่ะย่ะค่ะ"

รั่วเสียนสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างสุดกำลังเพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้นางจะลนลานไม่ได้เด็ดขาด นางตั้งสติอย่างรวดเร็วแล้วสั่งการน้ำเสียงเฉียบขาด

"ข้าจะไปตามหาฝ่าบาทน้อยด้วยตนเอง เจ้าจงปกปิดเรื่องนี้ไว้ ห้ามมิให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด แม้แต่เสด็จแม่ก็ห้ามทรงทราบเรื่องนี้เป็นอันขาด ต้องรีบหาตัวฝ่าบาทน้อยให้พบ ข้าเชื่อว่าพระองค์ต้องยังปลอดภัยดี"

"พ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าองครักษ์รับคำสั่งก่อนจะรีบถอยกายออกไปปฏิบัติหน้าที่ทันที

เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้อง อูหวั่นนางกำนัลคนสนิทขยับเข้ามากอดประคองร่างของรั่วเสียนเอาไว้ มือของนางสั่นเทาไม่แพ้กันแต่นางยังคงพยายามรวบรวมสติเอ่ยเตือนผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงจริงจัง