บทที่ 8 เผชิญหน้า

องค์หญิงใหญ่รั่วเสียนเสด็จมาถึงพระตำหนักไท่เหออันเป็นที่ประทับของฮ่องเต้น้อยด้วยจิตใจที่รุ่มร้อนดั่งไฟสุม ยามนี้นอกตำหนักแวดล้อมไปด้วยความมืดมิดและเงียบเชียบ ทว่าภายในใจของนางกลับเต็มไปด้วยพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำ ระหว่างนั้นนางพยายามระงับความตื่นตระหนกเพื่อรับฟังรายงานจากราชองครักษ์อย่างเงียบเชียบ เม็ดเหงื่อผุดซึมตามฝ่ามือเนียนยามที่ทหารรายงานความคืบหน้า เบาะแสสำคัญที่พบทำให้หัวใจของนางยิ่งดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้ง เมื่อคนร้ายชุดดำที่ถูกล้อมจับได้สองคนนั้น แท้จริงแล้วคือราชองครักษ์ของฝ่าบาทน้อยที่เสด็จอาของนางเป็นผู้แต่งตั้งและส่งตัวเข้ามาด้วยตนเอง

ความจริงข้อนี้กระจ่างชัดแจ้งแก่ใจจนน่ากลัว ศัตรูผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนี้ นอกจากพวกกลุ่มขุนนางในราชสำนักเหล่านั้นแล้ว คนสำคัญที่สุดที่จ้องจะล้มล้างสายเลือดของนางย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากเสด็จอารั่วหมิงของนางเอง บุรุษผู้นั้นไร้ซึ่งความยำเกรงต่อสัตยาบันหรือสายเลือดเดียวกัน เขาไม่ได้มีท่าทีปิดบังอำพรางความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากจะก้าวขึ้นครองบัลลังก์ทองเลยแม้แต่น้อย แววตาและท่าทีที่เขาเคยแสดงออกในท้องพระโรงยามที่จ้องมองเก้าอี้มังกรนั้นเต็มไปด้วยความกระหายหิวอย่างป่าเถื่อน

หากย้อนนึกไปถึงในสายตาของรั่วเสียนยามที่ยังเป็นเด็กหญิงวัยเยาว์ผู้ไร้เดียงสา รั่วหมิงเคยเป็นเสด็จอาที่อ่อนโยนมากเหลือเกิน ในอดีตเขามักจะมีรอยยิ้มละมุนและของกำนัลเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝากนางเสมอ เหตุที่เป็นเช่นนั้นคงเพราะในอดีตรั่วหมิงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า รั่วเสียนที่เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง วันหนึ่งจะกลายมาเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่และเป็นศัตรูทางการเมืองคนสำคัญของเขาในวันนี้ รั่วหมิงผู้นี้เป็นพระอนุชาคนรองต่างมารดาของเสด็จพ่อของนาง ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาถูกเสด็จพ่อกดอำนาจมาตลอด เนื่องด้วยเสด็จพ่อทรงหวาดระแวงในตัวเขาอยู่เสมอ เพราะรั่วหมิงยังมีญาติฝั่งมารดาที่กุมอำนาจในราชสำนักเป็นจำนวนมากนั่นเอง ขุมกำลังเหล่านั้นพร้อมที่จะแว้งกัดและพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ทุกเมื่อ

และหลังจากเสด็จพ่อเสด็จสวรรคต เหตุการณ์ทุกอย่างก็แปรเปลี่ยนเป็นความจริงอันน่าหวาดกลัวดั่งที่เสด็จพ่อเคยทรงหวาดระแวงไว้ไม่มีผิด เสด็จอาผู้นี้เปรียบเสมือนคลื่นใต้น้ำลูกใหญ่ที่พร้อมจะก่อกบฏพลิกแผ่นดินอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อีกทั้งเขายังผูกใจเจ็บและโกรธแค้นอดีตฝ่าบาทเป็นอันมาก ที่ทรงมอบหมายตำแหน่งผู้สำเร็จราชการให้แก่รั่วเสียนแทนที่จะมอบอำนาจอันยิ่งใหญ่นั้นให้แก่ตนเอง เขาจึงมองนางด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชังดั่งศัตรูร่วมโลก

แน่นอนว่าภายในใจของรั่วเสียนยามนี้ย่อมต้องหวาดกลัวว่ารั่วหมิงจะชิงบัลลังก์ไปเป็นที่สุด แต่ขัตติยะนารีเช่นนางรู้ดีว่ายามนี้จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนรอบข้างเห็นไม่ได้เด็ดขาด นางจำต้องเก็บซ่อนความกลัวและความหวั่นใจนี้เอาไว้ภายใต้ท่าทางอันหยิ่งผยอง ทุกครั้งที่ต้องอยู่ต่อหน้ารั่วหมิง นางจำเป็นต้องเชิดหน้าดั่งนกยูงรำแพนอันสูงส่ง แสร้งทำเป็นถือไพ่เหนือกว่า เพื่อแสดงให้เสด็จอาผู้นี้ได้เห็นว่านางมิได้อ่อนแอเฉกเช่นที่เขาคิด และเพื่อเตือนให้เขาตระหนักว่านางยังมีกองกำลังของสกุลกัวคอยหนุนหลังอยู่เสมอ

ช่วงระหว่างเวลาไว้ทุกข์ที่ผ่านมา นางจึงมักอ้างเหตุผลเรื่องการถือศีลภาวนาเพื่อไม่ให้ผู้ใดเข้าเฝ้า การหลบเลี่ยงไม่ต้องเผชิญหน้าโดยตรงกับรั่วหมิงทำให้พอนางได้หายใจหายคอคล่องขึ้นไม่น้อย ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำเรื่องต่ำช้าไร้มนุษยธรรม ถึงขั้นคิดลงมือทำร้ายหลานชายตัวน้อยที่มีอายุเพียงสี่ขวบของตนเองได้ลงคอ รั่วเสียนรู้สึกคับข้องหมองใจยิ่งนัก นางกำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อด้วยความโกรธแค้น คิดในใจว่าไม่ว่าจะยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด นางต้องหาทางจับคนร้ายตัวจริงมาลงทัณฑ์ให้ได้ แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นเสด็จอาที่นางเคยนับถือในยามเด็กตัวเล็ก ๆ ก็ตาม นางก็ไม่อาจให้อภัยได้เด็ดขาด

ในเวลานั้น ภายในห้องโถงของพระตำหนักไท่เหออบอวลไปด้วยความอึดอัด บรรดานางกำนัลและขันทีรับใช้ต่างคุกเข่าตัวสั่นงันงกด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ เสียงร่ำไห้แผ่วเบาของนางกำนัลฝึกหัดดังแว่วมาจากมุมห้อง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศดูสิ้นหวัง รั่วเสียนประทับนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ร่างกายของนางสั่นเทาจนอูหวั่นนางกำนัลคนสนิทต้องขยับเข้ามาใกล้ นวดเฟ้นที่หัวไหล่บางอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม

"องค์หญิงใจเย็น ๆ ก่อนเพคะ ฝ่าบาทน้อยทรงเป็นผู้มีบุญญาธิการ ย่อมต้องแคล้วคลาดปลอดภัยเพคะ" อูหวั่นเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยลึกซึ้ง "เวลานี้องค์หญิงต้องเข้มแข็งนะเพคะ หากพระองค์ทรุดลงไปอีกคน คนพวกนั้นย่อมได้ใจแน่เพคะ"