บทที่ 100

การกระทำของเฉินลู่ทำให้สวีซุ่ยหนิงต้องไปนั่งกินข้าวกับลูกค้าด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

ออกไปทำงานต่างเมืองยังมีเจ้านายคอยตามไปด้วย แค่นี้เธอก็หงุดหงิดมากแล้ว แต่เธอนึกว่าเธอเป็นแฟนของเฉินลู่ ก็เลยไม่ได้ว่าอะไร แถมยังอนุญาตให้เธอกลับห้องไปพักผ่อนก่อนด้วย จะได้ไม่ต้องรกหูรกตา

สวีซุ่ยหนิงเหม่อ ขนาดที่ลั่วจือเห้อเดินผ่านตัวเธอไป เธอยังมองไม่เห็น จนกระทั่งเขาเอ่ยทักเธอนั่นแหละ เธอถึงได้รู้ว่าเจอคนรู้จัก

"บังเอิญจัง" เธอยิ้มบางๆ เป็นการทักทายเขา

ลั่วจือเห้อมองเธอด้วยความประหลาดใจ: "เธออารมณ์ไม่ดีเหรอ?"

สวีซุ่ยหนิงฝืนพยักหน้า แต่ก็ไม่ยอมบอกอะไรมากนัก

"เพราะว่าเฉินลู่?" เขาดึงเธอให้ขยับมาหาตัวเอง "เดินระวังหน่อย"

สวีซุ่ยหนิงเอ่ย: "โจวอี้กลับมา เธอยุให้เจียงเจ๋อข่มขืนฉัน"

สีหน้าของลั่วจือเห้อเปลี่ยนไปเพราะประโยคนี้ จากนั้นก็เอ่ยต่อเหมือนรู้ "เฉินลู่เข้าข้างโจวอี้ล่ะสิ?"

"ก็ไม่ขนาดนั้น โจวอี้ใช้คำพูดอ้อมค้อม แล้วใช้ให้คนโง่อย่างเจียงเจ๋อให้ทำแทน เขาเป็นคนโง่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร โดนชักจูงเป็นเรื่องธรรมดา" สวีซุ่ยหนิงเอ่ย

ลั่วจือเห้อยักไหล่ แล้วยกยิ้มเล็กน้อย: "แบบนั้นคือเขาเข้าข้างโจวอี้นี่ จากที่ฉันรู้จักเขามา เขาคงจะสงสัยอยู่บ้าง หลังจากนั้นก็ตัดสินใจไม่สืบค้นต่อ หรือไม่ก็เลือกที่จะเชื่อใจ เขาไม่ยอมตัดสินตามถูกผิด แต่เฉินลู่เลือก"

สีหน้าของสวีซุ่ยหนิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ลั่วจือเห้อเอ่ย: "ไม่ต้องสนใจว่าระหว่างพวกเขายังมีความรักอยู่ไหม แค่โจวอี้ยอมแต่งงานกับตาแก่นั่นตามคำสั่ง แล้วเธอได้สมบัติจากตาแก่นั่นมา แค่เฉพาะผลประโยชน์ที่เกี่ยวข้อง เขาก็คงไม่ทำอะไรโจวอี้แล้ว ถ้าอยากแก้แค้นโจวอี้ละก็ ยากมาก"

สวีซุ่ยหนิงไม่รู้ว่าโจวอี้ยอมแต่งงานกับผู้ชายแก่รุ่นพ่อ ที่แท้เพราะยังมีเหตุผลแบบนี้ซ่อนอยู่ด้วย เธอพยายามสะกดความโกรธแล้วขอคำแนะนำ: "ฉันควรทำยังไง?"

"ฉันแนะนำให้เธอยอมแพ้" ลั่วจือเห้อบอกออกมาตามตรง: "ตอนนี้โจวอี้กำลังป่วย ในสายตาของเขา ตอนนี้เธอเป็นเหมือนคนที่อ่อนแอกว่า คนอ่อนแอกว่าไม่ต้องพูดอะไรก็ทำให้คนเชื่อไปตั้งครึ่งแล้ว อย่าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง"

สวีซุ่ยหนิงส่ายหน้า: "ตั้งแต่เรื่องของเจียงเจ๋อ ฉันก็คิดแล้วว่าฉันควรรักตัวเองให้มากๆ ไม่ต้องไปสนใจเรื่องนี้อีก แต่เขาก็ยังมายุ่งกับฉัน โจวอี้ไม่ชอบฉัน ต่อให้ฉันไม่ไปยุ่งกับเธอ เธอก็คงจะไม่ปล่อยฉันไปอยู่ดี ฉันไม่ได้แค่เพียงแก้แค้นให้ตัวเอง แต่ฉันยังพยายามปกป้องตัวเองด้วย"