บทที่ 122

สวีซุ่ยหนิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า การบีบบังคับของเธอในครั้งนี้ ทำให้เฉินลู่ต่อต้าน

แต่ครั้งก่อน เธอก็บังคับเขาแบบนี้ สุดท้ายแล้วเขาก็ยอมเล่าเรื่องในอดีตให้เธอฟังไม่ใช่เหรอ?

แต่ว่า การบีบบังคับของเธอในครั้งนี้ ทำให้ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะกลับมาดีกัน เปลี่ยนไปอยู่ในช่วงเปราะบางอีกครั้ง

แล้วเกี่ยวกันหรือไง? ไม่เกี่ยว สิ่งที่สวีซุ่ยหนิงต้องการ ก็คือได้ยินเฉินลู่พูดยอมรับว่าตัวเธอเป็นแฟนต่อหน้าโจวอี้

เฉินลู่ขัดขืนเธออยู่ครู่ใหญ่ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมทำตามความต้องการของเธออยู่ดี เขาแนะนำกับพ่อแม่ของโจวอี้ว่า: "นี่คือแฟนของผม"

สีหน้าของแม่โจวแข็งค้างไปเล็กน้อย โจวอี้ก็เช่นกัน สีหน้าของเธอซีดลง กัดริมฝีปาก แล้วพยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้

ภายใต้บรรยากาศที่ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกออกมาอย่างไร สวีซุ่ยหนิงกลับยิ้มแล้วเอ่ยทักทายแม่โจวเหมือนไม่สามารถสัมผัสบรรยากาศนั้นได้: "คุณป้าสวัสดีค่ะ หนูเป็นแฟนของเฉินลู่ หนูรู้เรื่องก่อนหน้านี้ระหว่างโจวอี้กับเฉินลู่ค่ะ เขาเป็นคนดี ไม่มีทางทอดทิ้งเธอแน่นอนค่ะ"

น้ำเสียงของแม่โจวยังฟังดูฝืน เอ่ยขอบคุณเธอ

สวีซุ่ยหนิงยิ้มแล้วเอ่ย: "ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า คนกันเอง"

เฉินลู่เงียบ เขาเหลือบตามองโจวอี้เล็กน้อย เธอสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม เตรียมตัวที่จะหลับพักผ่อน

แต่เธอนั้นดูอ่อนแอมาก ยิ่งทำให้ดูน่าสงสาร

ที่โจวอี้เป็นอย่างนี้ เขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ความรู้สึกผิดที่เฉินลู่มีต่อเธอเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อย

"ในเมื่อเธอกำลังจะนอน อย่างนั้นก็พักผ่อนก่อน เดี๋ยววันอื่นฉันจะมาหาเธอใหม่" เฉินลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

น้อยครั้งที่สวีซุ่ยหนิงจะได้ยินเฉินลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้ ที่ผ่านมา เขามักใช้น้ำเสียงเย็นชา

มือเธอแอบกำหมัดเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้น: "โจวอี้ เธอพักผ่อนเยอะๆ นะ พวกเราขอตัวกลับบ้านก่อน เดี๋ยวฉันกับเฉินลู่จะมาเยี่ยมเธอใหม่วันอื่น หรือไม่ก็ถ้าเธอหายดีแล้ว ก็มาบ้านของพวกเรานะ ฉันจะทำอาหารให้กิน"