บทที่121 ยอมรับต่อหน้า

เจี่ยงหนานตั๋วไม่รู้ควรจะพูดอะไร จึงทำได้เพียงสัมผัสจมูกเท่านั้น

สวีซุ่ยหนิงกล่าวว่า "หมอเจี่ยง นายไปทำงานเถอะ ฉันคิดว่าฉันต้องคุยกับเฉินลู่”

เจี่ยงหนานตั๋วพยักหน้า และกล่าวเตือน "คำพูดตอนนี้ ทางที่ดีควรควบคุมอารมณ์ไว้ ความหุนหันพลันแล่นไม่มีผลอะไร"

“ฉันรู้แล้ว” สวีซุ่ยหนิงยิ้มให้เขา

เธอกลับไม่ได้ไปหาเฉินลู่ในทันที แต่ถามเขาทางโทรศัพท์มือถือว่า โจวอี้เป็นอย่างไรบ้าง ฉันจะไปดูเธอหน่อย

เฉินลู่กล่าวเพียงว่า: เธอไม่ต้องมาแล้ว

สวีซุ่ยหนิงจ้องที่ห้าคำนี้ รู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

เธออยู่ในอาการเหม่อลอย ข้อความของลั่วจือเห้อได้ดังเข้ามา ในทุกวันนี้เขาติดต่อกับเธอค่อนข้างบ่อย

สวีซุ่ยหนิงจำได้ว่าเขาเต็มใจที่จะช่วยเหลือตัวเอง ดังนั้นจึงบอกสถานการณ์ปัจจุบันกับเขา ลั่วจือเห้อ ดูเหมือนว่าฉันได้พบกับโจวอี้แล้ว

เรื่องราวทั้งหมด เธอได้พูดให้กระจ่างแล้ว

ลั่วจือเห้อเงียบอยู่นาน และเมื่อเธอคิดว่าเขาไม่พูดแล้ว เขากล่าวว่า ตอนนี้ ทำในสิ่งที่คิดในใจก็พอแล้ว ไม่ต้องกังวลกับผลที่จะตามมา"

สวีซุ่ยหนิงกล่าวว่า: แต่ฉันกลัวว่าต่อหน้าหล่อนแล้ว ถูกเฉินลู่ตบหน้า แล้วทำให้เธอเห็นเป็นเรื่องตลก

ลั่วจือเห้อกล่าวว่า: กังวลอะไร มีฉันอยู่ ถ้ามันไม่ได้ผล วันนี้ฉันจะไป ช่วยออกหน้าให้เธอ

สวีซุ่ยหนิงไม่อาจจะทนยิ้มได้ บางครั้งเธอก็ไม่แน่ใจ ถ้ามีคนช่วย ก็จะมีความมั่นใจมากขึ้น

เธอลงไปชั้นล่างซื้อตะกร้าผลไม้ แม้ว่าเฉินลู่ไม่ยอมให้เธอมาเยี่ยมโจวอี้ แต่เธอยังคงไปที่ห้องของโจวอี้ด้วยตัวเอง แล้วเคาะประตู

คนข้างในคงคิดว่าเป็นพยาบาล จึงรีบเปิดประตู หลังจากที่แม่ของโจวอี้เห็นเธอ สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความยากที่จะเข้าใจ เธอพูดด้วยความลังเลใจ “คุณคือ......”