บทที่ 126

แต่พูดขึ้นมาแล้ว หลายปีมาแล้ว สวีซุ่ยหนิงก็ยังไม่เปลี่ยนเลย ดูไม่แก่เลย

ลั่วจือเห้อเบนสายตากลับมา ขับไปซื้อไก่ทอดมาชุดหนึ่ง ถึงได้ลงมาจากรถ

สวีซุ่ยหนิงกำลังจะส่งไปถามลั่วจือเห้อว่าเขาอยู่ที่ไหน ก็เห็นว่าเขาถือกล่องไก่ทอดแล้วโผล่มาพอดี

"นายเร็วจัง" สวีซุ่ยหนิงเอ่ย

ลั่วจือเห้อยกยิ้มขึ้น จากนั้นก็เอ่ยหยอกล้อ: "ฉันไม่ชอบให้คนบอกว่าฉันเร็ว"

สวีซุ่ยหนิงพยักหน้า พูดเสริม: "นายมาเร็วจัง"

ลั่วจือเห้อนั่งลงข้างๆ แล้วเปิดขวดเบียร์ เขาถาม: "อารมณ์ไม่ดีเหรอ?"

สวีซุ่ยหนิงไม่ตอบ เธอสวมถุงมือเริ่มลงมือกินไก่ทอด แล้วหยิบอีกชิ้นให้เขา ลั่วจือเห้อมองไก่ทอดในมือเธอ แล้วเอ่ยว่า: "ฉันไม่กินอาหารเด็กน้อยแบบนี้หรอก"

สวีซุ่ยหนิงหดมือกลับ "ฉันก็ไม่เด็ก"

เธอยื่นมือไปตั้งใจจะหยิบเบียร์มาเปิดดื่ม แต่พอถือมาใกล้ กลับกลายเป็นกระป๋องโค้กแทน เธอถาม: "ทำไมถึงไม่ใช่เบียร์ล่ะ"

ลั่วจือเห้อมองเธอเล็กน้อย: "เป็นเด็กจะดื่มได้ยังไง"

สวีซุ่ยหนิงเอ่ยเตือนเขา: "นายเองก็ไม่ได้แก่กว่าฉันเท่าไหร่"

ลั่วจือเห้อเอ่ยออกมาเสียงยานคาง: "คนที่เด็กกว่าฉันเกินหนึ่งปี ก็เป็นเด็กทั้งนั้นแหละ"

ก็ได้

สวีซุ่ยหนิงตั้งใจกินไก่ทอด ลั่วจือเห้อเพียงแต่ดื่มเบียร์เท่านั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ขมวดคิ้วแล้วถามขึ้น: "ดึกแบบนี้เฉินลู่ยอมให้เธอออกมานั่งข้างนอกคนเดียว?"

"เขาทะเลาะกับฉันเพราะว่าเรื่องของโจวอี้" เธอเอ่ย "วันนี้ฉันไปหาโจวอี้โดยไม่บอกเขาก่อน บังคับให้เขาพูดต่อหน้าทุกคนว่าฉันเป็นแฟน เขาก็เลยไม่พอใจ ในเมื่อเขาขอให้ฉันเป็นแฟน ในฐานะแฟนคนหนึ่งฉันแค่ขอให้เขารักษาระยะห่างจากผู้หญิงคนอื่นไม่ได้เหรอ?"

ลั่วจือเห้อคิดอยู่ครู่นึ่ง ถึงจะเอ่ย: "ความคิดของหมอ ผู้ป่วยน่าจะสำคัญที่สุด แต่ว่าถ้าเป็นฉัน ฉันคงจะเข้าข้างแฟน"

สวีซุ่ยหนิงหลุบตาลงแล้วเอ่ย: "เขาดีกับพ่อแม่ของเธอ แต่ว่าตอนที่อยู่ต่อหน้าญาติของฉัน เขากลับทำตัวเฉยชา เขากำลังลำเอียงอยู่หรือเปล่า?"

ลั่วจือเห้อพยักหน้า: "เธอดูสิ เธอเองก็มีคำตอบในใจแล้วไม่ใช่เหรอ?"

สวีซุ่ยหนิงเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบอะไร