บทที่ 127

"แต่ว่าบาดแผลของโจวอี้นั้นยังไม่หายดี สุขภาพร่างกายของเธอก็ยังไม่แข็งแรง"

พยาบาลกล่าว

สวีซุ่ยหนิงเอ่ยถาม "ตอนนี้เฉินลู่อยู่กับเธอใช่ไหม?"

"วันนี้เขาพักผ่อน คาดว่าน่าจะใช่ค่ะ"

วันนี้การแต่งตัวของสวีซุ่ยหนิงดูทรงพลังและมีออร่าเป็นอย่างมาก ในขณะที่เธอเดินไปยังห้องของโจวอี้ ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างก็ต้องมองเหลียวหลัง

เมื่อเธอเดินไปถึงหน้าประตูห้องพักของโจวอี้ กลับได้ยินเสียงแม่เจียงเจ๋อดังขึ้นภายในห้อง เห็นได้ชัดว่าหล่อนยังไม่ยอมแพ้ แต่ก็นะ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวใครจะเพิกเฉยได้ล่ะ?

แม่เจียงพูดเกลี้ยกล่อมเฉินลู่ไม่ยอมหยุด "อาลู่ คุณป้าของแกมีอาเจ๋อเป็นลูกชายเพียงคนเดียว หากเขาอยู่ภายในนั้นแล้วพบเจอเรื่องไม่ดีขึ้นมา ฉันจะทำอย่างไร? แกให้โอกาสป้าสักครั้งเถอะ ในอนาคตป้าจะสั่งสอนให้เขาเป็นคนที่ดีขึ้น"

โจวอี้กล่าวเช่นเดียวกัน "เฉินลู่ เจียงเจ๋อเขาเป็นผู้มีพระคุณของฉัน ในปีนั้นมีคนเข้ามาทำลายธุรกิจร้านสักของฉัน เขาก็เป็นคนคอยช่วยเหลือฉัน นายไม่ต้องสนใจฉันก็ได้ นายลองไปคุยกับสวีซุ่ยหนิง ให้เธอให้อภัย เห็นใจกันและยกโทษให้เขา อย่างไรอาเจ๋อก็เข้าไปในนั้นแล้ว เขาได้รับบทเรียนที่ยาวนานแล้ว เขาอยู่ในนั้นหลายเดือนก็คงเพียงพอแล้ว"

เฉินลู่ครุ่นคิดครู่หนึ่งและกล่าว "หากให้เขาออกมา เกรงว่าเขาก็คงจะไปหาสวีซุ่ยหนิงอีก"

แม่เจียงรีบเอ่ยยืนยัน "ไม่แล้ว หากเขาออกมา ฉันจะส่งเขาไปต่างประเทศ จะไม่ให้เขากลับมาอีก"

เฉินลู่กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ดูก่อนแล้วกันครับ"

“อาลู่ ช่วยให้คำพูดที่แน่ชัดแก่ป้าจะได้ไหม? ไม่อย่างนั้นใจของป้าก็ยังคงเป็นทุกข์” แม่เจียงเอ่ย "ขอแค่แกตอบรับ หลักการอุปกรณ์เครื่องมือแพทย์แบบอัจฉริยะของเจียงซื่อกรุ๊ป พวกเรายินดีที่จะให้ครอบครัวแกมาเป็นเจ้าของร่วมกัน"

"ผมจะลองเกลี้ยกล่อมเธอดูครับ" เวลาผ่านไปพักใหญ่ เฉินลู่กล่าว

สวีซุ่ยหนิงยืนอยู่ด้านนอกประตูและเธอหลับตาลง

จากนั้นเธอก็วางตะกร้าผลไม้ไว้ที่ประตูแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าด้วยความรวดเร็ว เธอเดินไปอย่างไม่รู้ตัวและรู้สึกว่าร่างกายของเธอนั้นไร้เรี่ยวแรง

กระทั่งถึงประตูใหญ่ เธอทอดถอนหายใจอยู่สองครา