บทที่ 162

เซียวหร่านยิ้มอย่างไม่แยแส "ถ้าเธอทำแบบนี้ทุกครั้งร่างกายของฉันจะทรุดโทรมลงในสักวัน พอทีนี้ก็จะเป็นการเปิดทางให้เธอหาคนใหม่ใช่ไหม?"

เขานึกบางสิ่งและหัวเราะเบาๆ ออกมา ไม่น่าจะมีใครเข้าใจคำพูดของเขา "บางทีอาจเป็นการเปิดทางให้เธอกลับไปหาคนเก่า"

ซูหว่านจิ้งเมินเฉยต่อคำพูดของเขา ภายใต้ฤทธิ์ยาเธอรู้ดีว่าจะต้องทำอย่างไรให้เขายอมจำนนต่อเธอ

ในไม่ช้ามือของเซียวหร่านก็เลื้อยมาโอบรอบเอวของเธอ และคำพูดหยาบคายในตอนแรกได้กลายเป็นคำพูดแสนหวานและยอมจำนนต่อตัณหา

เพียงแค่ว่ามองดูท่าทีที่แสดงออกมาจากด้านหลังของเขา มองยังไงก็เจ็บปวดทรมาน เจ็บปวดจนถึงกระดูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่ได้ทำกับคนที่ชอบหรือเป็นเพราะอย่างอื่น

……

สวีซุ่ยหนิงกำลังนอนไม่หลับอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย

ในช่วงกลางดึกเธอได้ยินเสียงดังจึงเดินไปดูที่ด้านนอกหน้าต่าง แล้วก็ได้พบว่าเซียวหร่านกำลังเดินทางออกไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเธอลงมาชั้นล่างก็เห็นซูหว่านจิ้งกำลังเล่นโยคะอยู่

สวีซุ่ยหนิงรู้จักกับเธอเพียงไม่กี่วันและได้พบว่าเธอมีวินัยในตัวเองอย่างมากในทุกๆ ด้าน รูปร่างและผิวพรรณที่ดีก็มาจากการที่เธอมีวินัยในตัวเอง

สวีซุ่ยหนิงกล่าวทักทายเธอและอยากจะกลับไปแล้ว เพราะเธอยังคงกลัวว่าเฉินลู่จะไปหาพ่อแม่ของเธอที่บ้าน

ซูหว่านจิ้งพูดว่า "เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปส่งคุณนะคะ"

คนขับรถของซูหว่านจิ้งก็คือคนที่เป็นผู้ช่วยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงของเธอ เธอขอให้เขาไปส่งเธอไปและเขาก็ไม่มีท่าทีที่ไม่พอใจเลย

ผ่านไปครึ่งทาง ผู้ช่วยก็เริ่มถามแบบมีกลอุบาย "เมื่อวานนี้เซียวหร่านก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?"

สวีซุ่ยหนิงสังเกตว่าเขาเรียกชื่อเต็มของเซียวหร่านแทนที่จะเรียกว่าประธานเซียว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยพอใจเซียวหร่านเท่าไหร่

แต่ก็เป็นปกติที่ศัตรูหัวใจมาปะทะกันก็ต้องไม่พอใจเป็นธรรมดา

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้เปิดเผยอะไรเกี่ยวกับเซียวหร่านและซูหว่านจิ้ง ถึงอย่างไรซูหว่านจิ้งก็ดูเหมือนไม่ได้มีใจให้กับผู้ช่วยของเธอ