บทที่ 163

ตั๋วเครื่องบินของสวีซุ่ยหนิงถูกเปลี่ยนชั่วคราว เดิมทีวางแผนจะกลับไปยังเมืองh แต่ในตอนนี้คงจะต้องกลับบ้านอย่างเร่งด่วน

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ อีกทั้งครอบครัวของสวีซุ่ยหนิงอาศัยอยู่ในย่านชุมชนเก่าแก่ คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนมากจะเป็นผู้สูงอายุ อายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี คนในวัยนี้รักในการเดินเล่นดังนั้นแล้วผู้คนจึงพลุกพล่าน

เมื่อสวีซุ่ยหนิงมาถึง ชั้นล่างมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งเล่นหมากรุกและเล่นไพ่

แม่สวีเป็นคนที่รักในการเล่นไพ่มาก ในขณะที่เธอกำลังเดินผ่านกลุ่มคนนั้น เธอชำเลืองมอง จากนั้นสวีซุ่ยหนิงก็เห็นว่าแม่สวีอยู่ในกลุ่มคนกลุ่มนั้นจริงๆ

"แม่" สวีซุ่ยหนิงเดินเข้าไปและเรียกเธอ

แม่สวีชำเลืองมองเธอ แต่กลับตะโกนเข้าไปยังประตูห้องถัดไป "อาลู่ หนิงหนิงกลับมาแล้ว แกมาช่วยเธอถือของหน่อย"

จากนั้นสวีซุ่ยหนิงก็เห็นว่าเฉินลู่กำลังดูไพ่อยู่ที่ห้องถัดไป วันนี้การแต่งตัวของเขาดูสบายๆ แวบแรกเธอจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

เมื่อคำพูดของแม่สวีจบลง เฉินลู่ก็ก้าวเท้าตรงมาที่เธอทันที

สวีซุ่ยหนิงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ส่วนเฉินลู่หรี่สายตาเพราะการกระทำของเธอ เห็นได้เลยว่าเขาไม่สบอารมณ์ แต่เขาก็เก็บเงียบไว้และหยิบของออกไปจากมือของเธอ

ย่านชุมชนเล็กนั้นไม่มีลิฟต์ ขณะที่ทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดก็ไม่ได้มีการพูดคุยกัน สวีซุ่ยหนิงคิดอยากจะเอ่ยปาก แต่เขาดูเย็นชาราวกับว่าไม่ต้องการจะสื่อสารอะไรกับเธอ เหมือนกับว่าเขาคิดอยากจะฆ่าเธอเสียด้วยซ้ำ สวีซุ่ยหนิงจึงไม่กล้าเอ่ยปากมั่วซั่ว กลัวว่าเดี๋ยวจะเสียทิฐิของตน

เกมพนันก็คือเกม หากเดินเกมแรกไม่ดี หลังจากนั้นก็คงหมดความหมายและไม่สามารถช่วยอะไรได้

เฉินลู่เปิดประตู เดินเข้าไปในบ้านของเธอและเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ "นั่งตามสบาย"

นี่เป็นการเข้าครอบครองบ้านของผู้อื่นโดยพลการแล้วนะ

สวีซุ่ยหนิงขมวดคิ้วพลางกล่าว "เฉินลู่ นี่คือบ้านของฉัน"

เฉินลู่ไม่ตอบ เพียงรินน้ำใส่แก้วให้กับเธอ จากนั้นนั่งลงบนโซฟา ไม่รู้ว่ากำลังทนสอบความอดทนใคร

สวีซุ่ยหนิงไม่อาจข่มอารมณ์ไว้ได้ เธอครุ่นคิดว่าหากเฉินลู่พูดจาไร้สาระคงน่ารำคาญมาก ตามนิสัยของเขา เขาจะต้องพูดคำพูดที่ยากจะทนได้อย่างแน่นอน ในทำนองเดียวกัน ใช้คำว่าธุรกิจกับคำว่าขาย สองคำนี้ต่างกันราวฟ้ากับเหว

แม้ว่าก่อนหน้านี้เฉินลู่และเธอจะเคยคบกัน แต่เขาก็สามารถตีมึนในเรื่องของความรักใคร่และพุ่งตรงไปยังปัญหาของการขัดแย้งได้ทันที

"เฉินลู่ หากนายจะทำให้พ่อของฉันโกรธเคือง ฉันก็ไม่ต้องการชีวิตนี้แล้วและจะไม่ยอมให้นายมีชีวิตที่ดีด้วย"

เฉินลู่จ้องมองเธออย่างเย็นชา

"ฉันกับนายมาสู้กันให้ตายไปสักข้าง" น้ำเสียงของสวีซุ่ยหนิงเพิ่มระดับสูงขึ้น