บทที่ 39 (1)

เมื่อเซี่ยซีคุยกับเฉินลู่เสร็จ จากนั้นชำเลืองมองเธอ เมื่อเห็นว่าเธอยังคงอ่อนแอ และต้องคงพักผ่อนอยู่ เซี่ยซีก็ไม่ได้รบกวนเธอและจากไปในทันใด

ช่วงเที่ยงของวันถัดมา เมื่อเธอมาพร้อมกับซุปไก่ สวีซุ่ยหนิงกำลังทำความสะอาดแผล ใส่ยาและเปลี่ยนผ้าก๊อซ เซี่ยซีเห็นบาดแผลที่น่าตกใจของเธอ บาดแผลยังคงบวมแดง แผลยังไม่ปิดสนิท ยังคงมีคราบเลือดแห้งเกรอะกรังและมีพยาบาลคอยเช็ดออก

สวีซุ่ยหนิงสามารถนอนราบได้เพียงเท่านั้น และเธอยังคงนอนอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับเขยื้อน

หลังจากที่พยาบาลเปลี่ยนผ้าก๊อซเสร็จแล้ว เธอก็ปรับองศาเตียงให้

เซี่ยซีเอ่ย "ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"

สวีซุ่ยหนิงเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอพยายามขยับริมฝีปาก "ค่ะ"

เซี่ยซีกล่าว "บาดแผลลึกมาก คงจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้"

สวีซุ่ยหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ได้รับบาดเจ็บบริเวณนี้ไม่ดีเท่าไรนัก หากเหลือรอยแผลเป็น หลังจากนี้หากสวมเสื้อเปิดไหล่ก็คงจะไม่สวยแล้ว

เซี่ยซีเอ่ยปลอบโยน "อย่างไรก็เป็นเพราะเฉินลู่ ทำให้เธอได้รับความเดือดร้อน เดี๋ยวให้เฉินลู่คิดหาวิธี เขาทำการผ่าตัดก็น่าจะพอรู้เรื่องของการลบรอยแผลเป็น"

สวีซุ่ยหนิงอ้าปาก ท้ายที่สุดก็ไม่ได้เอ่ยออกไปว่าเธอนั้นไม่ได้ทำเพื่อช่วยชีวิตเฉินลู่

พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ บ้างก็อาจจะบอกว่าเธอนั้นปากแข็ง

วันนี้ตอนเช้าเธอได้ดูกล้องวงจรปิด ราวกับว่าเธอกำลังปกป้องเฉินลู่อยู่จริงๆ หากว่าเธอไม่ได้เป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เธอก็คิดว่านี่คือละครที่กำลังทำเพื่อผู้อื่น

แต่ทว่าในความจริงแล้วพื้นที่บริเวณนั้นคับแคบเล็กน้อย เธอถูกลูกหลงและไม่มีทางให้หลบหนี เมื่อคนคนนั้นหันกลับมา เธอก็จะกลายเป็นเป้าหมายถัดไป ไม่หนีไม่ได้เลยจริงๆ ใครจะไปคิดว่าชายคนนั้นจะเพ่งความสนใจมาที่เธอ

บทของคนจะซวย ต่อให้เป็นเรื่องอะไรก็สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

หากว่าเฉินลู่ถูกแทง บริเวณนี้อยู่ในระดับหัวใจ บางทีไม่แน่ว่าอาจเกิดเรื่องเหนือความคาดหมาย

หากเฉินลู่ตายไป หลังจากนี้พ่อของเธอก็อาจจะไม่ได้รับการรักษา ดังนั้นเธอยังรู้สึกโชคดีที่เฉินลู่ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ภายในใจของสวีซุ่ยหนิงรู้สึกโล่งใจ จากนั้นเริ่มรู้สึกง่วงอีกครั้ง เธอพยายามฝืนความง่วงไว้และทานซุปไก่ที่เซี่ยซีป้อน

เมื่อทานไปได้ครึ่งถ้วย เฉินลู่สวมเสื้อกาวน์เดินเข้ามา ในมือของเขามีตารางลงทะเบียนอยู่ สวีซุ่ยหนิงไม่ได้มองดูเวลา เธอคาดเดาว่าตอนนี้น่าจะเป็นเวลาทำงาน

เซี่ยซีหันกลับไปและชำเลืองมองเขาพลางเอ่ย "ไม่ใช่ว่าทำงานอยู่หรือไง?"

"เพิ่งแจ้งคนไข้เรื่องการผ่าตัดวันพรุ่งนี้เสร็จ ผ่านมาพอดีเลยแวะเข้ามาดูสักหน่อย" เฉินลู่มองสวีซุ่ยหนิง เมื่อเห็นว่าเปลือกตาของเธอดูเหมือนจะหนักอึ้ง เขาเอ่ย "เลิกป้อนได้แล้วครับ ให้เธอพักเถอะ"

"ได้อย่างไรกัน? กินเยอะหน่อยสุขภาพร่างกายจะได้ฟื้นตัวโดยเร็ว"

เฉินลู่อมยิ้ม "ฝีมือของคุณ เธอไม่อยากกินหรอก"

ต่อให้สวีซุ่ยหนิงจะง่วงแค่ไหน เธอก็ยังเอ่ยให้กำลังใจ "คุณป้าคะ ฉันไม่ได้รู้สึกว่ามันไม่อร่อยนะคะ"

เซี่ยซีเอ่ย "ไม่เป็นไร เธอนอนเถอะ เขาตายด้านแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ"

เฉินลู่ชำเลืองมองเธอ จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงหันหลังกลับและจากไป

เซี่ยซีก็ใช้เวลาอยู่ได้ไม่นานนัก

กระทั่งช่วงค่ำ เนื่องจากสวีซุ่ยหนิงพลิกตัวไปมาและกระทบกับบาดแผล ขณะที่เธอเจ็บปวดจนน้ำตารินไหล เฉินลู่ก็เข้ามา

เฉินลู่ชะงักและเอ่ย "เจ็บเหรอ?"

เธอรู้สึกว่าเขาพูดเรื่องไร้สาระ เธอเพิกเฉยต่อเขา

เฉินลู่เข้ามาดูบาดแผลของเธอและพูด "อีกประมาณสามถึงห้าวัน ก็คงไม่น่าจะเจ็บแบบนี้แล้ว ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะหายแล้ว บาดแผลไม่ได้ลึกขนาดนั้น แต่ในวันนั้นเลือดไหลเยอะมาก"

สวีซุ่ยหนิงเอ่ย "แผลนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นกับนายนี่ แบบนั้นแล้วนายก็เลยพูดง่ายไง"

เฉินลู่ขมวดคิ้วและกล่าว "คำพูดของเธอ พูดเหมือนว่าฉันไม่ใส่ใจ"

ต่อให้เขาสนใจแล้วมันยังไง ก็ไม่เห็นเขาทำอะไรเพื่อเธอเลย ในสายตาเขาเธอควรจะเป็น"ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต" แต่ทว่าสวีซุ่ยหนิงไม่เห็นสัมผัสได้ถึงการปรนนิบัติที่ดีสำหรับ"ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต"เลย

เฉินลู่เดินเข้าไปภายในห้องน้ำของห้องพักผู้ป่วยของเธอ เขาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อออกมาเขาก็เตรียมที่จะเช็ดตัวให้กับเธอ

สวีซุ่ยหนิงอยากจะอาบน้ำ แต่แผลไม่สามารถโดนน้ำเลย และเมื่อวานนี้ก็ไม่ได้เช็ดตัวด้วย

เมื่อเฉินลู่พยายามจะถอดกางเกง เธอตอบโต้อย่างรุนแรงและปฏิเสธ

"ไม่มีอะไรน่าอายนี่ มีส่วนไหนบ้างบนร่างกายของเธอที่ฉันไม่คุ้นเคยกับมัน?" เฉินลู่เอ่ย "บอกตามตรง ตัวเธอเหม็นแล้วนะ หากว่ายังไม่ทำความสะอาดอีกกลิ่นมันจะโชยเอาได้"

"งั้นก็เรียกพยาบาลมา"

เฉินลู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ฉันอยู่นี่ เรียกพยาบาลทำไม?"

เขาก็สามารถเช็ดทำความสะอาดให้เธอได้