บทที่ 92

ใบหน้าของสวีซุ่ยหนิงงดงามตามมาตรฐาน บางครั้งหากแสดงสีหน้าที่ไม่เหมาะสม เธอนั้นดูเร้าความรู้สึกทางเพศมาก พูดได้อีกอย่างหนึ่งว่า เป็นความงดงามที่ง่ายมากที่จะทำให้คนอื่นคิดอนาจาร

เมื่อมองลงไปด้านล่าง วันนี้เธอสวมชุดลูกพีชที่กำลังเบ่งบาน

คราวนี้เธอแสดงแค่การแสดงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และมันก็เพียงพอแล้ว เฉินลู่เอ่ยถามด้วยท่าทีนิ่งสงบในทันใด "คิดอยากจะให้ฉันช่วยเธอทำอะไรอีก?"

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้ต้องการให้เฉินลู่ช่วยอะไรเธอ

แต่คำพูดของเขาทำให้เธอนึกถึงเรื่องของเจียงเจ๋อ อันที่จริงต้องการข้อแก้ตัว เธอมาพบเขาด้วยท่าทีไม่รีบร้อน

เธอไม่อยากนึกถึงคนคนนี้ เมื่อนึกถึงเจียงเจ๋อแล้วเธอรู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน แค่นึกถึงเขาก็ทำให้อารมณ์ของเธอจมลงสู่ก้นบึ้งในทันที

สวีซุ่ยหนิงระงับความรู้สึกไม่สบายใจไว้และเอ่ย "ทางด้านเจียงเจ๋อยังไม่ได้ยื่นฟ้อง ระหว่างการดำเนินการจะไม่เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม?"

ยังไม่ยื่นฟ้อง สวีซุ่ยหนิงก็ไม่สามารถวางใจได้

ไม่กี่วันหลังจากที่เจียงเจ๋อพยายามทำร้ายเธอในคืนนั้น แม้ว่าตำรวจจะมาหาเธอและลงบันทึกไว้ทั้งยังเอ่ยปลอบโยนเธอ แต่เธอก็ไม่อาจสบายใจได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยว่าแม่เจียงยังมาหาเธออีก

ทางสวีซุ่ยหนิงไม่สามารถตกลงประนีประนอมกับแม่เจียงได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าปัญหาใหม่จะสอดแทรกเข้ามาไม่ได้ แล้วถ้าหากทนายของเจียงเจ๋อนั้นมากไปด้วยความสามารถ เธอเองก็เป็นกังวล

"ไม่เกิด" เฉินลู่กลับเอ่ยเพียงสองคำ

เพื่อนร่วมงานของเขาต่างก็กำลังเดินจากไป พวกเขาเดินเข้ามาและเอ่ยบอกลาเขา

เฉินลู่ตอบรับ'อืม'ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาหันกลับมาและมองสวีซุ่ยหนิง "วันนี้เธอพักที่ไหน?"

"โรงแรม"

เห็นได้ชัดว่าวันนี้เขาขี้เกียจเกินกว่าจะจัดการเธอ เขาเอ่ย "ไปเถอะ ฉันไปส่งเธอ"

เมื่อกลับมาที่รถ สวีซุ่ยหนิงเห็นว่าเฉินลู่ล้างมือหลายครั้งด้วยเจลทำความสะอาดมือที่ปราศจากแอลกอฮอล์

เธอพลันนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนร่วมงานของเขาพูดถึงเกี่ยวกับการผ่าตัด เช่นเดียวกับความแปลกแยก ความเฉยเมย และความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าของเขาเมื่อสักครู่ เธอเงยหน้ามองเขา "เหนื่อยมากใช่ไหม?"

เฉินลู่หยุดชะงัก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและเอ่ย "การผ่าตัดที่ผ่านไปเมื่อกี้นี้ ผู้ป่วยเป็นโรคตับอักเสบบี ระหว่างการผ่าตัด ถุงมือของฉันขาด"

แม้ว่าจะทำความสะอาดหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่สะอาด