บทที่ 93

ด้วยความรวดเร็วสวีซุ่ยหนิงรีบเข้าไปจับมือเขาไว้อีกครั้ง ราวกับว่าเขาต้องการจะสะบัดเธอออกไปอีก แต่ครั้งนี้เขาควบคุมพละกำลังไว้และการสะบัดเธอนั้นไม่เป็นผล

เธอหลับตาลง หัวใจของเธอกระชับแน่น ร่างกายของเธอนั้นโอบกอดเขาไว้จากด้านหลัง "อาการของนายกำเริบอีกใช่ไหม? ครั้งก่อนที่นายไล่จี้รถคนอื่น ฉันไม่ให้นายไป"

"ปล่อย" เขาเอ่ยด้วยความรำคาญใจ น้ำเสียงของเขาเย็นชามากยิ่งขึ้น

สวีซุ่ยหนิงไม่ยอม "มีเรื่องอะไร นายบอกกับฉันดีๆได้ไหม? เลือกที่จะไม่พูดคุยกันได้ยังไง? นายเลือกจะพาฉันไปด้วย หรือว่าต้องการอยู่ที่นี่"

"ฉันจะกลับไปกินยา"

สวีซุ่ยหนิงรีบเอ่ย "ฉันจะกลับไปกับนาย"

เธอปล่อยเขา จากนั้นรีบกุมมือเขาไว้ ยังไม่ทันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็ออกมาด้านนอกกับเขาแล้ว

ภายในลิฟต์พวกเขาพบเจอแขกขี้เมาคนหนึ่ง เขายั่วยุเฉินลู่หลายครา สวีซุ่ยหนิงจับมือของเฉินลู่ไว้แน่น เธอรู้ดีว่าในตอนนี้เขาอัดอั้นมากเพียงใด

เฉินลู่พยายามจะยกมือขึ้นอยู่หลายครั้ง แต่การกระทำทั้งหมดนั้นถูกสวีซุ่ยหนิงควบคุมไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่เธอมี

เขามองดูเธออย่างขุ่นเคืองและต้องการไล่เธอไป แต่เมื่อเห็นว่าดวงตาของสวีซุ่ยหนิงเปียกชื้น เขาเม้มริมฝีปากและหยุดการเคลื่อนไหว

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้ร้องไห้ เพียงแต่เธอกลัวว่าเธอจะถูกลูกหลงไปด้วย เธอตื่นเต้นจนเม็ดเหงื่อผุดเต็มใบหน้า

อาจเป็นเพราะว่าเธอเติบโตมาและถูกกลั่นแกล้งอยู่บ่อยครั้ง เฉินลู่จึงคิดว่าเธอนั้นขี้แย

กว่าจะได้ออกจากลิฟต์ไม่ง่ายเลย สวีซุ่ยหนิงรีบตรงไปยังเบาะคนขับ หากให้เฉินลู่ขับ ชีวิตของเธอในวันนี้คงไม่อาจรับประกันได้ เธอจะสามารถให้เฉินลู่มารับผิดชอบได้งั้นเหรอ?

แน่นอนว่าสวีซุ่ยหนิงไม่ลืมที่จะเอ่ยอธิบาย "ให้นายขับ หากเกิดเรื่องขึ้นจะทำไง? ให้ฉันขับโอเคไหม?"

เขาไปนั่งเบาะข้างคนขับ ไม่ได้พูดคุยกับเธอ สวีซุ่ยหนิงคุ้นเคยกับคฤหาสน์หลังนี้ของเฉินลู่ หลังจากที่พาเขาลงจากรถ เธอก็รีบร้อนไปหายาให้แก่เขา

แต่คฤหาสน์หลังนี้ แม้แต่เงาของยาก็ไร้วี่แวว

เฉินลู่นั่งนิ่งโดยไร้ซึ่งอารมณ์ใด

ไม่ช้า สวีซุ่ยหนิงก็เดินรี่เข้ามาถามเฉินลู่ว่าเขาวางยาไว้ที่ไหน