บทที่145 คล้อยตาม

คำพูดเหล่านี้ของเซี่ยซี ดูเหมือนจะอธิบายไม่ได้ อันที่จริงคือกำลังบอกเฉินลู่ให้คล้อยตามสวีซุ่ยหนิงบ้าง ไม่เช่นนั้นแม้ว่าทั้งสองคนจะนอนบนเตียงเดียวกันทุกวัน ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เนื่องจากคำพูดของเธอ เฉินลู่จึงอารมณ์ไม่ค่อยดี

ความใกล้ชิดของสวีซุ่ยหนิงกับลั่วจือเห้อนั้น ทำให้คนไม่อาจจะอธิบายได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สบาย

ความสนิทสนมระหว่างคนสองคนที่คนแทรกแซงเข้าไปไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเฉินลู่ไม่ได้โมโหสวีซุ่ยหนิง เมื่อคืนวานไฟในใจเขาได้ลุกโชนอย่างรุนแรง

ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนหนึ่งบอกว่าไม่ได้สนใจสวีซุ่ยหนิง อีกคนถือว่าลั่วจือเห้อเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น แต่เฉินลู่ไม่เชื่อ

คำพูดของเซี่ยซี มักทำให้เขารู้สึกว่าสวีซุ่ยหนิงมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับลั่วจือเห้อ

แม้แต่โจวอี้ก็รู้สึกว่าเฉินลู่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“เฉินลู่ นายกำลังคิดอะไรอยู่?” โจวอี้ถาม

เฉินลู่นิ่งไปชั่วคราว กรอกกระดาษที่อยู่ในมือ และพูดเบา ๆ ว่า "ไม่มีอะไร"

“พ่อแม่ไปซื้อบะหมี่ฝั่งทางทิศตะวันตกให้ฉัน ว่ากันว่าเป็นที่นิยมมากจนต้องต่อคิว นายจะอยู่ที่นี่รอกินกับฉันก่อนไหมล่ะ?” โจวอี้เชื้อเชิญ “ตอนนี้ก็สายแล้ว นายกลับไปทำกันเองก็ยุ่งยาก”

“ไม่ต้องหรอก” เฉินลู่ปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงใบหน้าของสวีซุ่ยหนิงก็ทำให้ปวดหัวแล้ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวอี้เริ่มจางลง และมองมาที่เขาอย่างนิ่งๆ "กลัวสวีซุ่ยหนิงโกรธ?”

เฉินลู่ไม่ได้โต้ตอบ และได้เก็บข้าวของ

“เฉินลู่ นายจำเป็นต้องกลัวหล่อนเช่นนี้เหรอ? การอยู่ทานอาหารที่สำคัญคือจะสะดวกสบาย” โจวอี้พูดอย่างไม่เข้าใจว่า “ฉันไม่เข้าใจพฤติกรรมของหล่อน”

“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ถ้าทำตามที่หล่อนต้องการจะง่ายกว่ามาก การถกเถียงกับหล่อนมันไม่สนุกอะไรเลย” เฉินลู่กำลังจะจากไป

สีหน้าของโจวอี้นั้นแปลกใจเล็กน้อย “พวกนายทะเลาะกันบ่อยเหรอ?”

เฉินลู่ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เกี่ยวกับสวีซุ่ยหนิงอย่างละเอียด จากนั้นพยักหน้าให้เธอแล้วจากไป

แต่เฉินลู่ไม่เคยมีนิสัยชอบทะเลาะวิวาทกับคนอื่น และสำหรับเรื่องที่เขาไม่เห็นด้วย เขาก็จะเย็นชาใส่

ในห้องผู้ป่วยก็ไม่ได้เปิดไฟ โจวอี้ก้มหน้า ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

……

อาหารเย็นของเฉินลู่ค่อนข้างเรียบง่าย เดิมทีอาหารเย็น เขาจะไม่ทานให้อิ่มมากนัก และไม่เคยมีนิสัยชอบทานอาหารมื้อดึกมาก่อน แต่หลังจากที่ได้อยู่กับสวีซุ่ยหนิง จึงถูกพาออกไปด้วย

หลังจากรับประทานอาหารแล้วจึงได้โทรหาสวีซุ่ยหนิง แต่ไม่รับสายในทันที

เฉินลู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงได้โทรหาหัวหน้าของสวีซุ่ยหนิง งานนี้ของเธอ ทำงานล่วงเวลาไม่น้อย และเหมือนอย่างเคย ในจุดจุดนี้อาจจะทำงานอยู่

หัวหน้ากล่าวว่า "เมื่อครู่เธอออกไปทานอาหารเย็นกับลูกค้าแล้ว"