บทที่157 ความเจ็บปวดของโจวอี้

สีหน้าของโจวอี้ดูซีดเผือด ได้บีบฝ่ามือกันอย่างวุ่นวาย แล้วยิ้มออกมา แสร้งทำเป็นผ่อนคลายกล่าวว่า "ฉันแค่รู้สึกไม่ปลอดภัย ฉันกลัวว่าจู่ๆ นายจะเมินเฉยต่อความเป็นความตายของฉัน”

“ทำไมตอนนั้นถึงปฏิเสธ เธอรู้เรื่องที่สวีซุ่ยหนิงทำเมื่อตอนที่อยู่เมืองh?” เฉินลู่ก็พูดขึ้นทันที

มีความตื่นตระหนกในสายตาของโจวอี้ แต่เขายังคงพูดอย่างตรงไปตรงมา "ฉันกลัวว่านายจะตำหนิฉัน และทำให้ฉันต้องแบกรับข้อกล่าวหาที่อาจหาญนี้ ฉันยังไม่ได้บอกเจียงเจ๋อ ดังนั้นจึงได้ปฏิเสธไป"

“สวีซุ่ยหนิงมุ่งเป้าไปที่เธอ มันก็ไม่ใช่ความผิดของหล่อน”

“งั้นนี่คือความผิดของฉัน? ฉันแค่กลัวเจียงเจ๋อจะมีส่วนเกี่ยวข้องเท่านั้นเอง”

เฉินลู่เงียบไปนาน และในที่สุดได้พูดว่า "พักผ่อนดีๆ เถอะ"

“ต่อไปนายคิดที่จะไม่มาพบฉันแล้วใช่ไหม?” โจวอี้ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ในที่สุดเฉินลู่ได้รู้สึกหมดความอดทนในใจ “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ถ้าเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันไม่อาจไม่สนใจ แต่ไม่จำเป็นต้องเจอหน้ากันทุกวัน ฉันมีชีวิตของฉัน มีคนไม่สบายใจที่ฉันมาพบเธอ เธอพึ่งพาฉัน จะทำให้ฉันลำบาก "

โจวอี้ดูเหมือนหัวใจได้ถูกน้ำแข็งเกาะแล้ว แต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้ที่จะทำให้เขาต้องลำบากใจ “ฉันรู้แล้ว”

รถที่มารับเฉินลู่ได้มาถึงแล้ว เขาได้ออกไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของโจวอี้เปลี่ยนเป็นสีแดง หลังจากที่เฉินลู่ออกไป

นี่ทำให้แม่โจวต้องตกใจ และอดไม่ได้ที่จะบ่นให้เฉินลู่ “เขาไม่สนใจจิตใจของลูกได้อย่างไรกัน? ลูกเป็นคนไข้ เขาเป็นหมอช่างไม่มีการศึกษาไร้จรรยาบรรณ”

พยาบาลข้างๆ ได้ยินแบบนี้ อดกลอกตาไม่ได้ ยังต่อว่าเฉินลู่ไม่นิสัยไม่ดีไม่มีการศึกษา พวกเธอการอ้างหลักศีลธรรมมาบังคับคนอื่นคงนิสัยดีมีการศึกษามากแหละ ลูกสาวของเธอพัวพันคนอื่นก็นิสัยดีงั้นเหรอ?

อย่างไรก็ตามพยาบาลมีการศึกษาทางวิชาชีพ ไม่ได้พูดอะไร

แต่หลังจากความโศกเศร้านี้ ร่างกายของโจวอี้ก็แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าสุขภาพของเธอจะแย่ลงมาก เฉินลู่ไม่เคยโทรมาถามเธอเกี่ยวกับอาการป่วยของเธอเลย แต่แม้เขาจะไม่ได้มา ยังได้หาแพทย์ที่ดีที่สุดมารักษาอาการป่วยให้เธอ