บทที่160 ยุ่งกันไปใหญ่

เฉินลู่ขมวดคิ้วกับสิ่งที่สาวเคาน์เตอร์พูด แล้วพูดเบา ๆ ว่า “พวกเขายังไม่ได้แต่งงานกัน”

“ลูกค้าที่มาสั่งทำกับทางเรา กับการเคยชินของทางเราคิดว่าเป็นคู่รัก และมีคนน้อยมากในโลกที่มาสั่งทำชุด Rebirthนี้ มีใครหลายคนที่ไม่มีความกล้านี้ ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลใดที่พวกเขาเลิกราจากกัน แต่เวลานั้นพวกเขาคือของกันและกันอย่างแน่นอน หลังจากนั้นแม้จะเปลี่ยนคน ก็จะไม่สามารถปฏิเสธความจริงใจของช่วงเวลานั้นได้” สาวเคาน์เตอร์กล่าว

เฉินลู่มองดูแหวนที่วางอยู่บนโต๊ะ และรู้สึกทื่อเล็กน้อย

ตอนนั้นจะจริงใจแค่ไหน ถ้าเปลี่ยนใจ ก็คือเปลี่ยนใจ

เฉินลู่ไปนั่งที่ชั้นล่างรอสวีซุ่ยหนิงอยู่พักหนึ่ง ตั้งนานไม่เห็นใครกลับมา สุดท้ายก็ไปเดินเล่นที่ตลาด ตอนนี้ได้เป็นช่วงเวลาเลิกงานแล้ว เขาจึงได้บังเอิญไปพบกับหัวหน้าของสวีซุ่ยหนิงเข้า

ทันทีที่หัวหน้าเห็นเขา ก็เดินเข้าไปทักทาย "คุณเฉิน คุณก็ออกมาซื้อของด้วยเหรอ?”

เฉินลู่พูด “อืม” อย่างไม่ใส่ใจอะไร

“สวีซุ่ยหนิงออกไปทำงานนอกพื้นที่ คุณอยู่บ้านคนเดียวคงเบื่อ” หัวหน้ายิ้ม “ครอบครัวของเรากำลังจะไปทานอาหารเย็น คุณเฉินจะไปด้วยกันไหมคะ?”

เฉินลู่หันไปมองเธอแล้วพูดว่า “สวีซุ่ยหนิงทำงานนอกพื้นที่?”

“ใช่ค่ะ ช่วงนี้เธอเดินทางไปบ่อยมาก เพื่อจะรับค่าคอมมิชชั่น” หัวหน้าพูดด้วยท่าทางแปลกใจ “ที่แท้คุณก็ไม่รู้เรื่อง ฉันคิดว่าเธอจะบอกคุณแน่”

เฉินลู่เม้มริมฝีปากล่าง ขมวดคิ้ว และเงียบไปครู่หนึ่ง

“คุณมีเงินเยอะขนาดนี้ เธออยู่กับคุณ ทำไมยังต้องสู้แบบนี้ด้วย ทำให้คนเข้าใจได้ยากจริงๆ”

เฉินลู่ไม่สนใจคำพูดอีก แต่จงใจเดินไปอีกทางหนึ่ง พอเดินไปถึงด้านข้างจึงได้โทรหาสวีซุ่ยหนิง ทางนั้นรับสายอย่างรวดเร็ว ประโยคออกมาคือ “นายมีธุระอะไรเหรอ?”

ประโยคนี้มีความรู้สึกที่เหินห่างอย่างมาก

เฉินลู่เงียบไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า "วันนี้ฉันไปหาเจียงเจ๋อ และไม่กี่วันก่อนเธอก็ได้ไปหาเขาแล้ว?”

“หา? โอ้ มีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง" สวีซุ่ยหนิงกล่าว

“พวกเธอคุยอะไรกัน?” เฉินลู่ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เราจะคุยอะไรกันได้ล่ะ?” สวีซุ่ยหนิงพูดอย่างระมัดระวัง

“พูดคุยจนเจียงเจ๋อคิดถึงเธอแล้ว สวีซุ่ยหนิง เธอมีอีกมือจริงๆ ทั้งที่เจียงเจ๋อแทบรอที่จะฉีกเธอไม่ไหว แต่ตอนนี้กลับถูกเธอเกลี้ยกล่อมให้เชื่อฟังได้" เสียงของเขาหนักหน่วงเล็กน้อย ฟังไม่ออกว่าหมายถึงอะไร เพียงแค่คำพูดที่พูดออกมาสำหรับสวีซุ่ยหนิงแล้ว ก็เหมือนเสียงฟ้าร้องกลางแจ้ง "กลหญิงงาม?”

สวีซุ่ยหนิงโต้กลับโดยไม่รู้ตัว "เฉินลู่ นายพูดเหลวไหลอะไร?”

“พูดเหลวไหลหรือไม่ เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ” เฉินลู่กล่าวอย่างไม่แสดงสีหน้า “เธอเก่งที่สุดในเรื่องนี้แล้ว ต่อหน้าฉันทำเป็นดี อยู่ต่อหน้าเจียงเจ๋อก็ทำเป็นดี ถ้าแสร้งทำเป็นดีก็เหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้ว สำหรับการจัดการกับผู้ชายเธอค่อนข้างมีความสามารถนะ”