บทที่159 แฝงไว้ด้วยความหมาย

ร่างกายของเจียงเจ๋ออ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ และแม้แต่ผู้คุมที่อยู่ข้างหลังเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาอีกครั้ง

เขาดำดิ่งสู่โลกของตัวเองอีกครั้งแล้ว และมองดูแหวนอย่างระมัดระวังด้วยรอยยิ้ม ภายในสิบนาทีตั้งแต่ที่เฉินลู่เข้ามา เขาได้ดูมันมานับครั้งไม่ถ้วน ดูไม่มีเบื่อ

มองไปมองมา จู่ๆ เขาได้นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วมองมาที่เขา พูดอย่างจริงจังว่า “เฉินลู่ ฉันอยากจะขอให้นายช่วยอะไรฉันหน่อย ขอแค่นายช่วยฉัน ถ้านายต้องการเทคโนโลยีหลักของอุปกรณ์การแพทย์อุปกรณ์อัจฉริยะของเรา ฉันสามารถโน้มน้าวให้แม่ของฉันแบ่งปันกับตระกูลเฉินของนายได้"

“ถ้าต้องการให้ฉันพานายออกไป ฉันเกรงว่าจะไม่มีความสามารถนั้น” เฉินลู่พูดอย่างใจเย็น

เจียงเจ๋อส่ายหน้า กล่าว “ฉันไม่อยากออกไปอีกแล้ว ในชีวิตนี้ออกไปก็ไม่มีความหมายอะไร ออกไปก็ไม่มีหน้าไปที่จะอยู่ข้างเธอ อยู่ข้างในดีแล้ว ไม่ต้องเห็นเธอแต่งงาน แม้ว่าฉันจะอวยพรเธอเมื่อเธอแต่งงาน แต่มันก็เศร้ามากนะ ฉันไม่รู้ว่าสุดท้ายเธอจะแต่งงานกับใคร เป็นคนธรรมดา อยู่อย่างเรียบง่าย ก็ไม่เลวเท่าไหร่"

“นายไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องแต่งงานของเธอ” ในตอนนั้นเฉินลู่มองไปด้วยท่าทีที่นิ่งเฉย และไม่มีการแสดงออกอะไรบนใบหน้าเป็นพิเศษ

ที่จริงเมื่อมองอย่างละเอียด ก็รู้สึกหมดความอดทนเล็กน้อย

เจียงเจ๋อหยุดไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจ กล่าวว่า "มันไม่ใช่เรื่องยากอะไร คือว่าหนิงหนิงเธอได้มอบแหวนให้ฉันแล้ว และฉันต้องการชดเชยให้เธอหนึ่งวง ระหว่างช่วงเวลาที่คบกันไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อเธอ ฉันอยากจะสั่งทำแบบเดียว ให้เป็นของที่ระลึก เพื่อที่เธอจะได้จำฉันไปตลอดชีวิต ฉันก็ดีใจมากแล้ว”

เฉินลู่พูดเบาๆ “ดินแดนที่พ่อของนายสร้างขึ้นมา แค่นายจะได้มอบแหวนให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ก็ยอมที่จะสละมันไป?”

“มันเป็นเรื่องของฉัน ฉันคิดว่ามันคุ้มค่าแล้ว นายแค่พูดว่าต้องการช่วยฉันไหม” เจียงเจ๋อไม่ได้อธิบายมากเกินไป และไม่รู้สึกเสียเปรียบใดๆ แม้แต่นิดเดียว เขาทำเรื่องเลวร้ายมากมายในชีวิตของเขา จะขาดเรื่องนี้ไม่ได้

“อย่าลืมล่ะ เป็นสวีซุ่ยหนิงเป็นคนส่งนายเข้ามา”

“ฉันไม่โทษเธอ เป็นฉันเองที่ผิด”

เฉินลู่พูดไม่ออกชั่วขณะ จากนั้นพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “นายนี่มันพวกความรักล้นเหลือจริงๆ”

เจียงเจ๋อไม่ได้โกรธ แต่รู้สึกประทับใจเล็กน้อย "คุณไม่รู้หรอกว่า ที่ได้พบเธอเมื่อตอนที่กลับไปมหาวิทยาลัยนายกับนาย ฉันรู้ว่าชีวิตของฉันจบลงแล้ว ถ้านายไม่เรียกฉัน ตอนนั้นฉันก็จะเข้าไปขอวีแชทแล้ว นายว่ามันมหัศจรรย์ไหม ฉันยังจำชุดที่เธอสวมใส่ในตอนนั้นได้อย่างแม่นยำนะ”

ขณะที่เขาพูด ก็ได้นึกเรื่องที่เป็นการเป็นงานมา “ตกลงว่านายจะช่วยไหม?”

เรื่องง่ายๆ มาถึงที่แล้ว ใครจะไม่เอาล่ะ

เฉินลู่ไม่ได้ปฏิเสธ